Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 22, 2007

God is in the rain

Επιτέλους βρέχει…
Νερό καθαρτήριο, να μας ξεπλύνει και να μας ξεδιψάσει, ίσως, αργότερα.

Από πέρσι είχε να βρέξει «καλά» στην Αθήνα – ή κάνω λάθος;

Μάρτης – Γδάρτης.

Κύκνειο άσμα ενός χειμώνα που δεν ήρθε…
Καλημέρα σας

Λατρεύω τη βροχή…

Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 21, 2007

Φτάνει πια!

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ’ ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

  • Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.
  • Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.
  • Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

tags: | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 21, 2007

Στη Γενική Συνέλευση…

Μιας που δεν έχω τίποτα ουσιαστικό να κάνω, και ο χρόνος προς τις διακοπές (από τι; ) του Πάσχα κυλά αντίστροφα, αποφάσισα σήμερα να πάω στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου της Σχολής μου, κάτι που είχα αρκετό καιρό να κάνω. Το «θέαμα» στο θέατρο του παραλόγου δε με απογοήτευσε καθόλου. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 19, 2007

Βράδυ Κυριακής

Τις Κυριακές από παιδί τις σιχαινόμουνα. Νομίζω ότι είναι όλες ίδιες. Μια μέρα, της οποίας αν αφαιρέσεις την πνευματικότητα για τους πιστεύοντες, δεν της μένει και καμιά αξία. Ίσα ίσα, συνήθως ακόμα και οι πιο ηλιόλουστες Κυριακές μετουσιώνονται σε βαρετά, νωχελικά απογεύματα και έρημα βράδια. Κυριακή σημαίνει επιστροφή, σημαίνει κλείσιμο στο σπίτι από νωρίς. Συμμάζεμα. Αφρόλουτρο και πυτζάμες. Τακτοποίηση βιβλίων, ίσως ίσως και τακτοποίηση σκέψεων. Κάθε Κυριακή δίνει τη θέση της σε μια Δευτέρα. Όλοι περιμένουν την Παρασκευή. Άντε, το Σάββατο. Κανείς ποτέ δεν προσμένει την Κυριακή. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 18, 2007

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι;

Πήγα σήμερα το βράδυ με μια καλή μου φίλη στο «Αττικόν» για να δω επιτέλους τους πολυσυζητημένους 300 του Λιονάιντας, για τους οποίους τόσος ντόρος έχει γίνει και τόσα εκατομμύρια έχουν συρρεύσει στους παραγωγούς και τους συντελεστές – τόσα που νομίζω και οι ίδιοι τρίβουν τα μάτια τους από έκπληξη…

Ομολογώ πως δεν ήξερα το κόμικ του Frank Miller στο οποίο βασίστηκε αυτή η κινηματογραφική μεταφορά, οπότε δεν μπορώ να κρίνω κατά πόσον αυτή είναι επιτυχημένη. Για να διαρρηγνύουν όλοι τα ιμάτιά τους, δεν υπάρχει λόγος να το αρνηθώ. Μπράβο τους που με τη βοήθεια της τεχνολογίας και μόνο δημιούργησαν ένα τόσο πιστό (και επικό) περιβάλλον, αρμόζον σε ένα blockbuster τέτοιων προδιαγραφών. Δεν κρύβω ότι πήγα στην αίθουσα προκατειλημμένος μάλλον αρνητικά για το θέαμα που θα επακολουθούσε. Πείτε με αντιδραστικό, αλλά όταν όλοι ομνύουν σε μια ταινία, είναι σχεδόν σίγουρο ότι εμένα θα μου ξυνίσει και στο τέλος δε θα μου αρέσει. Στην προκειμένη περίπτωση, όποιος ρώτησα ήταν τουλάχιστον ενθουσιασμένος και δήλωνε ότι θα την ξαναπαρακολουθήσει, ενώ εξίσου διθυραμβικές κριτικές είδα και σε διάφορα ιστολόγια που έτυχε να διαβάσω.

Να πω εδώ ότι εσχάτως τα εθνικοπατριωτικά μου αντανακλαστικά είναι μάλλον σε λανθάνουσα κατάσταση (για να μην πω εν υπνώσει), οπότε δεν περίμενα ένα splatter παλιγγενεσίας για να βγω τρέχοντας στη Σταδίου για να ψάξω για πανοπλία – εν ανάγκη να πάρω αυτήν του Κολοκοτρώνη. Παρ’όλα αυτά, η ταινία δε με απογοήτευσε καθόλου – τουναντίον. Υπενθυμίζω εδώ ότι συνήθως μου αρέσουν οι γλυκανάλατες ταινίες, και οι «300» είχαν όλες τις προοπτικές για να ΜΗ μου αρέσουν… Εντούτοις βρήκα την όλη παραγωγή καλοδουλεμένη, την ιστορία ειπωμένη χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, και με σημαντικό άξονα γύρω από τον οποίο περιστράφηκε η ιστορία το εξιδανικευμένο σπαρτιατικό δίπτυχο «Honour and Respect». Σε πάμπολλες στιγμές στην ταινία αυτό μου έκανε εντύπωση. Στα συν επιπλέον προσθέτω και την *συγκλονιστική* απαγγελία του «ω ξειν, αγγέλειν Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι» στο τέλος από τον αφηγητή, λίγο πριν τη μάχη των Πλαταιών. Έξυπνο πέρασμα και τελείωμα, πολύ έξυπνο.

Όπως επισημαίνω και στον τίτλο του post αυτού όμως, αυτό που με προβλημάτισε πάρα πολύ στη συνέχεια (και με τριβέλιζε και τις ημέρες πριν δω την ταινία, γι’αυτό ίσως και να το απέφευγα ή τουλάχιστον να μην το επεδίωκα με ζέση) ήταν αυτό ακριβώς το ερώτημα. Εμείς οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων εν γένει, πειθόμεθα τοις κείνων ρήμασι; Πάρα πολύ εύστοχα το λέει ο neofitos στα post του «300 φλώροι» αλλά και «300». Αν οι 300 εκείνοι Σπαρτιάτες ήξεραν από μια μεριά ποιοι θα είναι οι απόγονοί τους που κληρονομικώ δικαιώματι έχουν εργολαβικά αναλάβει την ιστορική συνέχειά τους – και κομπάζουν για τις νίκες και τη δόξα του αρχαίου κόσμου ρουφώντας το φραπεδάκι στην πλατεία, σίγουρα θα έπαιρναν και όλα τα αρσενικά παιδιά τους στη μάχη, ώστε να μη μείνει Σπαρτιάτης για Σπαρτιάτης.

Το χειρότερο είναι ότι όσο πιο τζάμπα φραπεδόμαγκας είναι κάποιος, τόσο περισσότερο θωρακίζεται πίσω από το αρχαίο-ελληνιστικό-βυζαντινο-επαναστατικό κλέος (διαλέξτε και πάρτε) και εκεί που παίζει το κομπολογάκι του και τραβάει τζούρα από το τσιγαράκι του νιώθει περηφάνεια και ολοκλήρωση, επειδή είναι ευθύς απόγονος του Περικλή, του Σωκράτη, του Λεωνίδα και του Αλέξανδρου. Και αυτό δημιουργεί με τη σειρά του μια φαυλοκυκλική κατάσταση που επιτείνει την εθνική ψύχωση του περιούσιου λαού που μας διακατέχει παλαιόθεν. Τι κάνουμε εμείς σήμερα για να σταθούμε στο ύψος των ιδανικών που μας κληροδότησαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, λοιπόν; Συνήθως οχυρωνόμαστε πίσω από την ύπαρξή τους, έχουμε τη βαθιά πεποίθηση ότι όλοι, και ο Θεός ο ίδιος, μας χρωστάνε και αποκτούμε μια υπερφίαλη συμπεριφορά με σαθρά θεμέλια.

Είχα μπει σε ένα ταξί τις προάλλες, και έπεσα πάνω σε έναν γελοίο ταρίφα που ενώ είχε σταματήσει το σχολείο στην Πρώτη Γυμνασίου («για να μην μπει στα γρανάζια του συστήματος», όπως περήφανα έλεγε), είχε το θράσος να βγάζει φιλιππικούς κατά των νεοελλήνων, της παιδείας, της χώρας, ο,τιδήποτε του ερχόταν στο μυαλό. Πιπιλίζοντας μόνιμα την αποστροφή «Ελληνάρα», χωρίς να συνειδητοποιεί ότι την ίδια στιγμή ενσάρκωνε ο ίδιος το χειρότερο πρότυπο αυτού που καθύβριζε σκαιά. Direct link με Λεωνίδα και τζάμπα μαγκιά κι αυτός ο τύπος, είχε λύσει το πρόβλημά του – εφ’όσον ήταν Έλλην (και δη «ψαγμένος», κατά τα λεγόμενά του), είχε πιάσει τον παπά από εκεί που ξέρουμε και μπορούσε να κράζει ανενόχλητος τους πάντες και τα πάντα. Νόμιζε ότι «μου την είπε» υποχρεώνοντάς με να φορέσω ζώνη (ξέρετε πώς αντιδρούν οι 999 στους 1000 ταξιτζήδες αν κάποιος το κάνει) και μέσα του ένιωσε σίγουρα «ανώτερος» και «σωστός» – ενώ παράλληλα φώναζε σε ανυποψίαστους περαστικούς «είστε Μάο-μάο ρεεε!»

Αυτή η επαχθής νοοτροπία σαν καρκίνωμα έχει διαπεράσει όλες τις πτυχές της ελληνικής κοινωνίας, και μετά αναρωτιόμαστε γιατί τρώμε τις σφαλιάρες τη μία μετά την άλλη. ΄Αλγος. Άγος.

Η σκέψη εδώ, είναι σχεδόν ποινικοποιημένη. Η δράση, ομοίως. Ο ωχαδελφισμός και η λαμογιοποίηση κυβερνάν, και όσο κανείς δεν κάνει κάτι για αυτό τα πράγματα θα γίνονται όλο και χειρότερα. Όχι ότι θα αλλάξει κάτι ριζικά – κάθε άλλο. Η ευδαιμονία που εξαπλώνεται (μαζί με τη δυστυχία που σαν σαράκι τρώει τις σάρκες) το απαγορεύουν. Απλά νιώθω μερικές φορές ότι συλλογικά οδεύουμε προς μια κατάσταση πλήρους απάθειας και νωθρότητας. numb. Comfortably numb, αν θέλετε. Σε τίνων τα ρήματα πειθόμαστε σήμερα;

«Tonight we dine in Hell», φώναξε ο Λεωνίδας στους λίγους εναπομείναντες (και ηρωικά πεσόντες) πολεμιστές του. Εμείς αφού τσακίσαμε το popcorn και τα Νάτσος, αφού πετάξαμε όλα τα απομεινάρια στην κινηματογραφική αίθουσα ανακράξαμε έμπλεοι εθνικής υπερηφάνειας: «Tonight we dine at Applebee’s» (που λέει και ο Νεόφυτος), και ελαφρά τη καρδία με φουσκωμένα τα πνευμόνια με μια δόξα την οποία καταληστέψαμε, αλλάξαμε πλευρό…

ΥΓ1: Διαβάστε κι εδώ την «πολιτική» διάσταση του θέματος με όρους τρέχουσας επικαιρότητας

ΥΓ2: Παρ’όλα αυτά, για να «ισορροπήσω» λίγο και σχετικά με τους αρχαίους Σπαρτιάτες, που μόνο θεματοφύλακες της δημοκρατίας δεν ήταν, έψαξα λίγο περισσότερο στα μπλογκς και ανακάλυψα αυτό το post από τον Αλέξανδρο που θέτει και μια άλλη – εξίσου σκληρή αλλά και δίκαιη – παράμετρο στα πράγματα. Totalitarian η αρχαία Σπάρτη, αλλά στην ταινία τουλάχιστον έγινε ειδική μνεία στον «ευγενή» (noble) χαρακτήρα της θυσίας «για την πατρίδα» – θέμα τιμής και σεβασμού, που λέω και στο κυρίως σώμα του post…

Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 17, 2007

Μα καλά… (η αρχή!)

Όπως είχα πει, αρχίζω συνεργασία με το mac-based νέο blog macalla.gr… εδώ θα ανεβάζω σε ξεχωριστή κατηγορία τα post που κάνω κι εκεί! Ακολουθεί το πρώτο μου… 😀

Χαίρετε! Παραφράζοντας την επιτυχημένη στήλη του κ.Δήμου στο (επικατάρατο) RAM, «Ctrl+Alt+Del από τη σκοπιά του απλού χρήστη», εγκαινιάζω τη συμμετοχή μου στο macalla.gr… Δεν είμαι προγραμματιστής, δεν παίζω κάθε μέρα με το terminal, αλλά έκανα την επιλογή να πάρω το πρώτο μου mac πριν από δυόμιση χρόνια, επιλογή την οποία όχι μόνο δε μετάνιωσα ποτέ, αλλά επιβεβαίωσα και το ρητό που λέει «once you go mac, you never go back…» Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 17, 2007

Η ιστορία με τις πέντε λέξεις

Αποδεχόμενος την πρόσκληση του Greek History X, συμμετέχω κι εγώ στο παιχνίδι με την ιστορία με τις πέντε λέξεις… αν και δεν είμαι καθόλου καλός στη μυθοπλασία, ελπίζω να είναι καλούτσικη η ιστορία. Οι λέξεις που έπρεπε να χρησιμοποιήσω είναι ψυχιάτρους, ταβάνι, σωλήνα, φιγούρα και τηλεόραση. Για πάμε λοιπόν… Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 17, 2007

Στο τρέξιμο

Οι τελευταίες δέκα μέρες ήταν πλήρεις, πληρέστατες. Δεν είχα το χρόνο να μείνω ήρεμα μπροστά στον υπολογιστή μου και να ανανεώσω το μπλογκ μου, από τη στιγμή που έκανα κάνα χιλιάρικο χιλιόμετρα από Βόλο στη Θεσσαλονίκη, από εκεί πάλι στο Βόλο, με τελική επιστροφή στο σπιτάκι μου στην Αθήνα, μετά από απουσία περίπου ενός μήνα. Φιλοξένησα έναν Τούρκο φίλο στην Ελλάδα για μία εβδομάδα (πολλές εντυπώσεις που θα αποτελέσουν αντικείμενο ξεχωριστού ποστ), σε ανταπόδοση της επίσκεψής μου στην Κωνσταντινούπολη το καλοκαίρι του 2005. Ωραία πέρασα, δεν έχω παράπονο… μόνο που τώρα κλασικά είμαι πολύ κουρασμένος, ταπί και ψύχραιμος. Ανάγνωση του υπολοίπου…

Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 5, 2007

Ήλιος, κόσμος, φως – ένα υπέροχο ΠΣΚ

Το Παρασκευοσαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν εκπληκτικό. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος, και πραγματικά χιλιάδες κόσμος το χάρηκε πίνοντας ατέρμονους καφέδες δίπλα στη θάλασσα. Βγήκα κι εγώ με τη φωτογραφική μου μηχανή λοιπόν και απαθανάτισα ό,τι ωραίο έβλεπα στην παραλία του Βόλου. Ήλιος, κόσμος, φως. Τι άλλο θέλει κανείς; Ιδέτε λοιπόν, το προοίμιο της άνοιξης που επελαύνει…


Πάρκο Αγ. Κωνσταντίνου


Κεντρική Παραλία


Ηρώο – Γέφυρα – «Κορδόνι»


Πάρκο Αγ. Κωνσταντίνου – Αγ. Κωνσταντίνος – Λόφος Γορίτσας


Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας – Κτίριο Παπαστράτου


Ο Βόλος φωτογραφημένος από τα Πευκάκια – κουφάρια πλοίων στα δεξιά


Το κόκκινο φεγγάρι ανατέλλει πάνω από τον Παγασητικό (φωτογραφημένο από τις Αλυκές)


Κυριακάτικο ηλιοβασίλεμα στην παραλία


Και η λαοθάλασσα που προανέφερα…

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 4, 2007

Μια ελεγεία για την Christiania…

Τις μακάριες ημέρες των αναγκαστικών διακοπών μου ήρθαν να ταράξουν αυτό και αυτό το άρθρο από το in.gr, και οι συνακόλουθες εικόνες που προβάλλονται στα τηλεοπτικά δίκτυα. Η κυβέρνηση της Δανίας αποφάσισε να εκκενώσει την «Ελεύθερη Πολιτεία της Christiania», μια συνοικία στο κέντρο της Κοπεγχάγης η οποία αποτελούνταν από κατειλημμένα κτίρια από το 1970. Ανάγνωση του υπολοίπου…

« Newer Posts - Older Posts »

Kατηγορίες