Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 24, 2007

Σουρρεαλισμός, Επέτειοι, Συνταγές και Σύντηξη

Αληθινά δεν κατάλαβα πότε πέρασε αυτή η εβδομάδα! Όχι ότι ήμουν σκυμμένος πάνω από βιβλία και σημειώσεις, ούτε ότι έτρεχα από δω κι από κει, όπως το συνηθίζω. Παρ’όλα αυτά, σαν χτες μου φαίνεται που έγραφα για τα Κυριακάτικα βράδια, και να που ξημερώνει άλλο ένα ευλογημένο Σαββατοκύριακο…

Οι μέρες περνάνε γρήγορα όταν είσαι απασχολημένος, και ένιωσα ότι αυτή την εβδομάδα ήμουν συνέχεια απασχολημένος. Τώρα καταλαβαίνω γιατί είμαι σε μια μόνιμη κατάσταση εξάντλησης. Αν λειτουργούσε και η σχολή δε, θα ήμουν ακόμη πιο κουρασμένος! Ο τίτλος αυτού του post είναι σίγουρα… μπερδευτικός. Πιστέψτε με, είναι ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό καθώς συλλογιζόμουν τα ατάκτως ερριμμένα γεγονότα των περασμένων ημερών. Όχι ότι έγινε τίποτα το συνταρακτικό και «ιστορικό», ούτε ότι άλλαξε η ζωή μου προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Γεγονότα μεταφυσικά, που θα έλεγε και ο συμπατριώτης μου De Chirico 🙂

Από εκεί που δεν το περίμενα, βρέθηκα να ετοιμάζω βαλίτσες πάλι πάντως προς Βόλο, και αυτή τη φορά δεν είναι για να ξεκινήσω απλά τις «διακοπές» μια βδομάδα νωρίτερα. Όλα στον καιρό τους όμως…

Η Δευτέρα ήταν μια απλή τυπική Τσαγκαροδευτέρα, όπως όλες. Ξύπνημα αργά, νωχελικές κινήσεις και σιγά σιγά νύχτωσε. Αργά και βασανιστικά βήματα μέχρι… το Γουδί όπου συνάντησα συμφοιτητές και περάσαμε ώωωρες παίζοντας επιτραπέζια σε γνωστή φοιτητοκαφετέρια της πλατείας. Πάλι καλά που πρόσφατα ανακάλυψα τα video podcasts, ή για την ακρίβεια έκατσα να ασχοληθώ λίγο και κατέβασα κάποια στο iPod και κυκλοφοορούσα στο δρόμο βλέποντας τις ειδήσεις του BBC και του ZDF (για να μην ξεχάσουμε και τα γερμανικά μας). Τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι θαύμα ότι δεν έγινα χαλκομανία 😉

Την Τρίτη είπα να θυμηθώ κατά που πέφτει το ΕΜΠ (αν και όπως το sex και το ποδήλατο, ούτε αυτό ξεχνιέται) και αποφάσισα να πάω στη Γενική Συνέλευση… Όπως φαίνεται, το εκεί κλίμα καθώς και η απότομη αλλαγή του περιβάλλοντός μου, μου χάρισαν ένα ωραιότατο 38ρι πυρετού που επέμεινε σχεδόν ως σήμερα ακατέβατο. Το είπα εγώ, τι την ήθελα την πολλή εγρήγορση – σε κακό μου βγήκε.

Βέβαια, γύρισα σπίτι και εκεί που χουχούλιαζα στα σκεπάσματα ξοδεύοντας αλόγιστα το χρόνο μου, ήρθε και ένα πολυαναμενόμενο mail: έγινα δεκτός για να παρακολουθήσω το 6ο Σχολείο Φυσικής και Τεχνολογίας Σύντηξης που διοργανώνεται από το Εθνικό Πρόγραμμα Ελεγχόμενης Θερμοπυρηνικής Σύντηξης (αμέ, στην Ελλάδα έχουμε και τέτοιο…) στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στο Βόλο! Θα μου πείτε βέβαια «δεν κάθεσαι στα αυγά σου παιδάκι μου που μου θες πασχαλιάτικα να περάσεις 6 μέρες με 8 ώρες διαλέξεις περί σύντηξης ημερησίως», αλλά ειλικρινά είμαι ενθουσιασμένος με αυτή την προοπτική! Μετά από περίπου 4 μήνες πλήρους αποστασιοποίησης από τα «ακαδημαϊκά μου καθήκοντα», αισθάνομαι ότι το μυαλό μου έχει φυράνει σε σημείο του να ξεχάσω και πώς γίνεται η πρόσθεση στο τέλος! Φανταστείτε. Και στα πλαίσια της ολικής ανασυγκρότησης που μου κάνω σιγά σιγά (οι φανατικοί αναγνώστες του blog ξέρουν για τι μιλάω, οι λιγότερο φανατικοί ας κοιτάξουν το tag «Ομφαλοσκοπήσεις» αν έχουν πολύ χρόνο για σκότωμα) ένα γερό ακαδημαϊκό push είναι ό,τι καλύτερο. Θέλω να ξανανιώσω επιτέλους ότι συμμετέχω στη διαδικασία της γνώσης, και αν και ήταν κάπως δύσκολο να εγκριθεί η αίτησή μου (γιατί την έκανα τελευταία στιγμή) εν τέλει όλα πήγαν καλά. Περίεργο ακούγεται αυτό, δεν περίμενα ποτέ ότι θα το έγραφα τόσο εύκολα. «Όλα πήγαν καλά». Χμ. Για αυτό λοιπόν επιστρέφω στη γενέθλια γη της Μαγνησίας μια βδομάδα πριν την έναρξη των διακοπών του Πάσχα και θα χωθώ στα βαθιά! Ό,τι καλύτερο… έτσι εξηγούνται και οι προαναφερθείσες βαλίτσες.

Βέβαια, ακόμα και τα καλά αυτά νέα για κάποιο καταχθόνιο λόγο τα έμαθα κάποιες ώρες αργότερα από τη στιγμή που μου κοινοποιήθηκαν, εφ’όσον το gmail αποφάσισε ότι το mail του καθηγητή από το Βόλο που με ενημέρωνε ότι γίνομαι δεκτός, μαζί με την επικοινωνία που είχε προηγηθεί και επισυνάπτονταν, ήταν spam! Και δεν προωθήθηκε προφανώς στο Mail Application της Apple – το ανακάλυψα τυχαία όταν μπήκα στο web interface του gmail για να σβήσω τα spam που είχαν μαζευτεί. Άθλιο gmail, γιατί δε θες να πάω μπροστά, μου λες; Γκρρρρρρ… Όπως και να έχει, ο πυρετός συνεχίστηκε ακάθεκτος και την Τετάρτη, οπότε έχασα την πρόβα της χορωδίας του ΕΜΠ…

Η πολυλατρεμένη χορωδία υπολειτουργεί από τις αρχές του 2007 λόγω καταλήψεων. Υποθέτω με κάποιον τρόπο το ίδρυμα δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη και μας «αποθαρρύνει» ευγενικά από το να κάνουμε τις πρόβες μας στα ιστορικά κτήρια της Πατησίων, όπως κάνουμε συνήθως. Μοιραία λοιπόν έχουμε να συναντηθούμε και να τραγουδήσουμε ένα τρίμηνο, κάτι το οποίο για μένα τουλάχιστον είναι βαρύ – έχω ξαναπει σε προηγούμενα ποστ νομίζω πόσο με αποφορτίζει η πρόβα, και αν δεν το έχω ξαναπεί το λέω τώρα. Που να πάω στου Ζωγράφου για πρόβα όμως ο έρμος κι άρρωστος; Οπότε πήγα στην εκδήλωση της 25ης Μαρτίου που κάναμε σήμερα στο ΕΜΠ χωρίς πρόβα και τραγούδησα ωραιότατα μαζί με τους συγχορωδούς.

Ενδιαφέρουσα εκδήλωση και ενδιαφέρουσες ομιλίες, ειδικά από τον πρώην πρύτανη, κ. Μαρκάτο, που έκανε μια ωραία σύνδεση των αγωνιστών του ’21 με την επίκαιρη συζήτηση για «ξαναγράψιμο» της ιστορίας ορμώμενοι από το περιστατικό με το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού. Βέβαια ήμουν αρκετά παραζαλισμένος, κουρασμένος και άυπνος για να παρακολουθήσω με απόλυτη προσοχή τα λεχθέντα, αλλά μου έμειναν κάποια πράγματα. Το βασικότερο; «Ακόμα και αν όντως το κρυφό σχολειό δεν υπήρξε ποτέ και ήταν στα πλαίσια του αναγκαίου εθνικού μύθου για το νεοσύστατο έθνος, αυτό που πρέπει να μας διδάξει η Επανάσταση είναι το ιδανικό της θυσίας σαν ιδέα, και όχι απαραίτητα μέσω των γεγονότων καθ’ εαυτών» – ή κάτι τέτοιο. Δηλαδή ουσιαστικά ακόμα και αν δεν έγιναν έτσι ακριβώς τα πράγματα, ακόμα μπορούμε να έχουμε ιδανικά βασισμένα σε ιδέες και όχι σε πράξεις. Και όπως λέει και η πολυαγαπημένη φράση από V for Vendetta, «Ideas are bulletproof», να προσθέσω. Ε ρε γμτ δε θυμάμαι ακριβώς την αποστροφή του λόγου του κ. Μαρκάτου, θα προσπαθήσω να τη βρω σύντομα και να το παραθέσω ακριβώς. Βέβαια, όπως έλεγε και ο Σολωμός, εθνικό ας είναι μόνο το αληθές. Και αυτό το ενστερνίζομαι απόλυτα – άααααλλες κουβέντες μπορούν να ανοίξουν εκεί. (βλέπε τον φραπεδόμαγκα που λέγαμε στο post για τους «300»

Γυρίζοντας ζαβλακωμένος το μεσημέρι σπίτι από το ΕΜΠ, ενώ πρώτα είχα κάνει ένα πλήρες τουρ του κέντρου πουρνό πουρνό πριν πάω στην Πολυτεχνειούπολη για να πληρώσω λογαριασμούς και υποχρεώσεις, ώστε να μη γυρίσω σε 3 εβδομάδες στην Αθήνα και δεν έχω internet, ρεύμα, νερό κλπ, έβγαλα μοσχαράκι να ξεπαγώνει για να δημιουργήσω μαγειρικά. Η πείνα ήταν μεγάλη, ο χρόνος αρκετός και η ενασχόληση ξεκούραστη – τι καλύτερο; Έκατσα λοιπόν στον υπολογιστή, χαλαρή κουβεντούλα και ξεκούραση. Μόλις ξεπάγωσε το κρέας και το έριξα στο τηγάνι για να ετοιμάσω την ωραιότατη σάλτσα που έμαθα από φίλτατο Κρητικό συνάδελφο, τσαααακ πέφτει το ρεύμα. Όχι η ασφάλεια, όχι η γειτονιά, το σπίτι μου! Μόνο στο διαμέρισμά μου, ρεύμα γιοκ. Ωραία, λέω, αυτό μου έλειπε… Υπόγειο, ρολόγια… τελικά ήρθε τεχνικός της ΔΕΗ 2 ώρες μετά για να ανοίξει το ρολόι και να πατήσει ΕΝΑ κουμπάκι. Η πείνα στο μάξιμουμ, το κρέας στο τηγάνι να με κοιτάζει λυπημένο…

Είχε έρθει ώρα για δράση. Άμεση δράση. Εγκατέλειψα το σχέδιο για «πολύ βρασμένο κρέας μέσα στη σάλτσα του μαζί με μακαρόνια μιαμ μιαμ» και πέρασα σε αυτοσχεδιασμό προς κάτι..γρηγορότερο! Ακολουθεί λοιπόν το τέταρτο κρυπτικό σημάδι αυτού του post, η συνταγή.

Υλικά: μοσχάρι νουα σε κομματάκια, μπαχαρικά, γιαούρτι, pumarro με τοματάκια, μέλι, τριμμένο τυρί.

Εκτέλεση: Τσιγαρίζουμε αλύπητα το κρέας με λίγο λάδι. το πασπαλίζουμε εξίσου αλύπητα με αλάτι, μαύρο πιπέρι, κανέλα, κόκκινο πιπέρι, κάρυ, πολύ κάρυ, ρίγανη, τριμένο σκόρδο. Μόλις τσιγαριστεί αρκετά και φωνάξει «έλεος, ομολογώ», το περιχύνουμε με όλο το πουμαρό μαζί με νερό, ώστε το τηγάνι μας να γίνει κατσαρόλα και να σκεπαστούν τα κομμάτια του κρέατος. Αφήνουμε σε δυνατή φωτιά και ρίχνουμε και καμιά ματιά που και που μη γίνουμε κάρβουνο. Μόλις πάρει να βράζει του ρίχνουμε και μια κουταλιά του γλυκού μέλι για να νοστιμέψει η σάλτσα. Εδώ είναι που παίρνουμε την κρίσιμη απόφαση να μη βγάλουμε κατσαρόλες και μακαρόνια τώρα, γιατί δε θα φάμε ποτέ. Μόλις αρχίσει να εξαντλείται το νερό από το κατσαρολοτήγανό μας, προτού γίνουμε κάρβουνο για δεύτερη φορά, αδειάζουμε το κρέας με τη σάλτσα που αρκεί για να ταϊσει 4-5 άτομα σε ένα μεγάλο πιάτο. Ανοίγουμε το ψυγείο και ανακαλύπτουμε γιαουρτάκι total πλήρες που πρέπει να καταναλωθεί εντός μιας εβδομάδας αλλιώς θα λήξει. Με ένα κουτάλι της σούπας το αδειάζουμε στο υπόλοιπο πιάτο μας, και του ρίχνουμε και λίγη κανέλα αποκλειστικά και μόνο για θέμα οπτικής. Δεν έχουμε ιδέα αν ταιριάζει το γιαούρτι με την κανέλα. Hint: σιχαίνομαι το ρυζόγαλο. Το υπόλοιπο φαγητό μοιάζει να έρχεται από τις Hot Gates της κολάσεως όπως είναι κόκκινο και πυρέσσον, οπότε του ρίχνουμε κάμποσο τριμένο τυρί από πάνω, κατά προτίμηση σκληρό, ουσιαστικά για να μην το βλέπουμε. Επιβεβαιώνουμε ότι έχουμε τεράστιες ποσότητες coke για τη χώνεψη-as-you-eat, φωτιά και λάβρα προμηνύεται. Πρώτα το βγάζουμε μια φωτογραφία για να μείνει στην αιωνιότητα.

Εν συνεχεία το σαβουρώνουμε με συνοπτικές διαδικασίες και ελέγχουμε την ύπαρξη maalox σε στρατηγικά σημεία του σπιτιού, just in case. Τέλος, αντί να πέσουμε να ξεραθούμε για ύπνο μιας και δεν πολυαντέχουμε, καθόμαστε και γράφουμε ασυναρτησίες στο μπλογκ.

Έτσι λοιπόν αναφέρθηκα ακροθιγώς στην επέτειο, στη συνταγή, τη σύντηξη, καθώς και σε όλα τα σουρρεαλιστικά, μεταφυσικά γεγονότα που τα συνδέουν την εβδομάδα που μας πέρασε. Τώρα είναι ώρα να σε αφήσω, mio caro diario, γιατί προβλέπεται busy Σαββατοκύριακο για να δω όσους θέλω να δω πριν φύγω πάλι για 3 εβδομάδες.

Αυτό μάλλον είναι ένα ομφαλοσκοπικό φληνάφημα…

ΥΓ: Ο καλός φίλος Αλέξανδρος από το Ηράκλειο έγινε επιτέλους ΔΕΑ χτες, που το ήθελε τόσο πολύ (εχμ…) Ολιγοήμερες διακοπές τη φετεινή θερινή season λοιπόν, σκέφτομαι να κάνω στην Τήλο, η οποία πιστεύω για τα δικά μου δεδομένα πρέπει να είναι φανταστική. Τι λέτε; Καλημέρα σας!

Advertisements

Responses

  1. ade mourlamene se perimenoume stin mama patrida na magirepsis kati kai gia mas apo ta herakia sou.kai min mou peis aftin tin evdomada den tha eheis hrono logo tou ‘seminariou’.kanonise…

  2. Ρε συ, σίγουρα τρώγεται αυτό το πράμα? Για την συνταγή λέω.Δεν έγραψες τελικά αν είναι καλό.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: