Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 21, 2007

Στη Γενική Συνέλευση…

Μιας που δεν έχω τίποτα ουσιαστικό να κάνω, και ο χρόνος προς τις διακοπές (από τι; ) του Πάσχα κυλά αντίστροφα, αποφάσισα σήμερα να πάω στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου της Σχολής μου, κάτι που είχα αρκετό καιρό να κάνω. Το «θέαμα» στο θέατρο του παραλόγου δε με απογοήτευσε καθόλου.

Πρώτα, λίγο background: Το ΕΜΠ εν γένει, και η σχολή μου ειδικότερα, υπολειτουργούν εδώ και σχεδόν ένα χρόνο. Τέτοιος καιρός πέρσι ήταν που ξεκινούσαν οι… εαρινές κινητοποιήσεις, αρχικά με μεμονωμένες μονοήμερες και διήμερες καταλήψεις, για να οδηγηθούμε τελικά στις συνεχόμενες καταλήψεις του περσινού Μαΐου – Ιουνίου και την απώλεια της εαρινής εξεταστικής. Κάναμε παρατεταμένες διακοπές το καλοκαίρι, λοιπόν – προσωπικά έφυγα από την Αθήνα στις 6 Ιουνίου και γύρισα 25 Αυγούστου. Δεν έχω παράπονο για την ξεκούραση κλπ. Γυρίζοντας πέσαμε σε διπλή εξεταστική. Η διπλή εξεταστική είναι ένα λογιστικό τερτίπι το οποίο μετέρχονται από κοινού οι «σκληροί» συνδικαλιστές φοιτητές και κυρίως οι καθηγητές, ώστε να «μαζέψουν» όπως όπως την απώλεια της εαρινής, στην προκειμένη περίπτωση εξεταστικής, και να «ξεχειλώσουν» την επαναληπτική εξεταστική του Σεπτεμβρίου κατά 2 με 3 εβδομάδες, ώστε όλα να θεωρηθούν ως διά μαγείας γενόμενα, και αφού συνολικά περάσουμε περί τους 2 μήνες εξεταζόμενοι, να ξεκινήσει το νέο εξάμηνο (με καθυστέρηση). Εδώ θέλω να επισημάνω ότι οι φοιτητές δεν είμαστε ρομπότ. Όσο και να έχουμε προετοιμαστεί (μόνοι μας) κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους, αφού οι σχολές είναι κατά κανόνα κλειστές και τα μαθήματα γίνονται λειψά, κανείς δεν δύναται να είναι σε mode εξεταστικής και να δίνει το 110% του εαυτού του επί δύο μήνες ή και περισσότερο. Όσο «διαβασμένος» και να είναι κάποιος, ανάλογα και με το πρόγραμμά του βέβαια (που συνήθως είναι μια ευγενική προσφορά της εκάστοτε γραμματείας, ως σπονδή στην τυχαιότητα), μετά βίας μπορεί να διαβάσει εντατικά μετά από 4-5 εβδομάδες το πολύ – που είναι και η κανονική διάρκεια μιας εξεταστικής περιόδου, «μονής» (χειμερινών-εαρινών) ή επαναληπτικής (Σεπτεμβρίου, χειμερινών και εαρινών μαζί).

Μετά την τελευταία «διπλή» εξεταστική, ξεκίνησε μετά Βαΐων και κλάδων το νέο ακαδημαϊκό έτος κατά τις αρχές Νοεμβρίου, και η συνέχεια επί της οθόνης σας. Εμείς κάναμε περί τις 3-4 εβδομάδες μάθημα (και αυτές όχι «ανέφελες») και μετά, κατά τα μέσα Δεκεμβρίου 2006 άρχισε η συνεχόμενη κατάληψη. Μάλιστα, από τις αρχές Ιανουαρίου έχει παύσει κάθε ακαδημαϊκή δραστηριότητα στο ίδρυμα, και τώρα διανύουμε την ενδέκατη συνεχόμενη εβδομάδα απραξίας. Φυσικά, κάθε Τρίτη η «εντολή» για συνέχιση της κατάληψης ανανεώνεται με μεγάλη διαφορά από το φοιτητικό σύλλογο, οπότε στο ΕΜΠ τουλάχιστον κανείς δε δικαιούται να μιλά για μειοψηφίες κλπ. Η κυβερνητική ΔΑΠ, συνήθως δεν κατεβαίνει στις συνελεύσεις. Έχει υιοθετήσει ένα αφ’υψηλού στυλάκι «Δε με ενδιαφέρουν τα όσα γίνονται, συμφωνώ με όλα τα νέα μέτρα, ανοίξτε τις σχολές ρε αλήτες γιατί έχουμε να πάμε και Μύκονο, ουγκ» και μένει εκεί. Σε κάθε συνέλευση μετά βίας παίρνει πάνω από 40 ψήφους, ενώ μια φορά μόνο «κατέβασε κόσμο» και πήρε καμιά εξηνταριά. Μακριά και πάλι από τους τουλάχιστον 70 ψήφους που παίρνει η κάθε μία από τις παρατάξεις που έχουν σηκώσει σημαία τους τον αγώνα κατά της αναθεώρησης του 16 και του νόμου πλαισίου, της Πανσπουδαστικής (ΠΚΣ, πρόσκειται στο ΚΚΕ) και των Ενιαίων Ανεξάρτητων Αριστερών Κινήσεων (ΕΑΑΚ, εξωκοινοβουλευτικοί αριστεροί, συνήθως τροφοδοτούν και τα κανάλια με εφήμερες φοιτητικές περσόνες για τα τηλεπαράθυρα). Αυτό φυσικά, αριθμητικά και να το δει κανείς, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό – το πώς δηλαδή η ΔΑΠ, που γενικά δεν έχει αξιόλογη παρουσία στο Σύλλογο και εν γένει τον αντιμετωπίζει σαν κάτι ενοχλητικό (γι’αυτό συνήθως στα πλαίσιά της ζητάει να ανοίξει η σχολή και να μην ξαναγίνει συνέλευση για κάνα μήνα), και δεν καταφέρνει (ειδικά σε αυτό το τεταμένο κλίμα) ούτε καν να συσπειρώσει αυτούς που απλά θέλουν «ανοιχτή σχολή», χωρίς κομματικές – παραταξιακές παρωπίδες, σημειώνει τέτοια εντυπωσιακά ποσοστά στις φοιτητικές εκλογές. Στη σχολή μου είναι δεύτερη πίσω από την ΠΚΣ, η οποία προηγείται με βραχεία κεφαλή. Που είναι όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι της ΔΑΠ λοιπόν; Τόσο πολύ έχουν βολευτεί με την όλη κατάσταση και αρέσκονται απλά να εκφράζουν μια μέτρια δυσαρέσκεια, φωνάζοντας εκ του ασφαλούς για «τους αλήτες, τους άπλυτους, που κρατάνε το πανεπιστήμιό μας κλειστό»; Και γιατί φοβάμαι πολύ, ότι όταν ενεργοποιηθούν και πάλι οι γνωστοί μηχανισμοί κατά τις φοιτητικές εκλογές και πανελλαδικά βγει πάλι πρώτη δύναμη η ΔΑΠ, θα έχει την ευκαιρία η κυβέρνηση να πει «η κοινωνία είναι μαζί μας – το λένε τα γκάλοπ. Οι φοιτητές είναι μαζί μας – το είπαν στις φοιτητικές εκλογές (αυτές της αποχής, των πάρτυ, της «καταλογογράφησης» κλπ..) – οπότε, οι διαφωνούντες είναι μια φασιστική μειοψηφία που απλά δε θέλει να κάνει μάθημα».

Είναι έτσι άραγε; Ίσως το ΕΜΠ να μην είναι το πιο «αντικειμενικό» κομμάτι των φοιτητών – κάθε άλλο. Συνήθως πρώτο ξεκινάει κινητοποιήσεις και τελευταίο τις αναστέλλει. Αυτές και άλλες διάφορες τέτοιες σκέψεις έκανα καθώς έμενα αποβλακωμένος στο έδρανό μου περιμένοντας να τελειώσει η διαδικασία αργά το απόγευμα, η οποία αντίθετα με όσα περιμέναμε μετά την ψήφιση του νόμου, παρέμεινε εξίσου μαχητική και παθιασμένη. Είναι ίσως ρομαντικό για πολύ κόσμο να παλεύει πλέον για να μην εφαρμοστεί και να καταργηθεί στην ουσία ο νόμος – πλαίσιο. Από τα κλασικά highlights σε εμάς, οι πολύωροι καβγάδες μεταξύ ΠΚΣ και ΕΑΑΚ, οι οποίοι αρνούνται να συμπορευτούν (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων), και αφού βλέπουν ότι σε εμάς η ΔΑΠ είναι αποσκελετωμένη, η ΠΑΣΠ μαζεύει περίπου 3-4 ψήφους, η ΕΔΡΑ (ανεξάρτητο σχήμα αποτελούμενο από παιδιά που και θέλουν να κάνουν μάθημα, και να «αγωνιστούν» ενάντια στα νέα μέτρα, οπότε έχει χάσει κάθε ψήγμα προοδευτικότητας) χτυπάει οροφή στους 15 περίπου, αναλώνονται σε κοκορομαχίες που πολλές φορές εξελίσσονται και σε «συντροφικό» ξύλο.

Πώς νομίζετε περνάνε οι ώρες μέσα στη Συνέλευση; Κανείς δεν ακούει κανέναν, οι ομιλητές ξελαρρυγιάζονται και διάφορα μπλοκ τους κράζουν με συνθήματα και τραγουδάκια, ανεξάρτητα από που προέρχονται, μέχρις ότου στο τέλος αφού εμφορηθούμε από ωκεανούς αγωνιστικότητας, «μετρήσουμε κεφάλια», με συγχωρείτε, «ψηφίσουμε» ήθελα να πω, ώστε να ανανεώσουμε την αντιδραστική και ανυπάκοη απόφαση του Συλλόγου. Θα μου επιτρέψετε να μην μπω σε κριτική τώρα, απλά «δημοσιογραφικά» μόνο περιγράφω το τι γίνεται σε μία συνέλευση. Μου είναι πολύ δύσκολο να πάρω μια σαφή θέση για τα νέα μέτρα, ίσως γιατί προσπαθώ να δω το καλύτερο στον καθένα και δεν μπορώ να πιστέψω την ύπαρξη λαμογιοκαταστάσεων, συμφωνιών κάτω από το τραπέζι, «γραμμών από τα κεντρικά» και ούτω καθεξής. Ουσιαστικά καταλαβαίνω, όπως και ο κάθε νοήμων άνθρωπος, ότι η «κορυφαία αμεσοδημοκρατική διαδικασία του φοιτητικού συλλόγου», η Γενική Συνέλευση, είναι ένα θέατρο του παραλόγου και εμείς όλοι ακούσιοι (άραγε…) πρωταγωνιστές.

Τουλάχιστον μόλις αποφασιστεί από κάπου ότι ήρθε η ώρα να ανοίξουν οι σχολές, ελπίζω όλοι οι συνάδελφοι μαζί να κάτσουμε κάτω να δούμε τι είναι καλύτερο να κάνουμε από εδώ και πέρα. Ένα εξάμηνο είναι χαμένο, μια εξεταστική επίσης. Και ας κόπτονται κάποιοι ότι «τα εξάμηνα δε χάνονται, μεταφέρονται». Και ας προσπαθήσουν πάλι να συμπυκνώσουν τις χαμένες εξεταστικές σε διπλές, τριπλές, διπλές και επαναληπτικές μαζί κλπ. Η «διδακτική» ουσία έχει χαθεί, κι ελπίζω τουλάχιστον τούτος ο αγώνας να μην πάει χαμένος, να μη μείνει μόνο ένα εξάμηνο αδίδακτο, μια άρπα κόλλα εξεταστική, ψεκάστε, σκουπίστε κι έξω από την πόρτα. Από τη στιγμή που επιλέξαμε να αγωνιστούμε, ας το κάνουμε σωστά, και όχι με τη λογική του «έλα μωρέ, κάπως θα τα μαζέψουμε στο τέλος…» γιατί τέτοιο αγώνα εγώ δεν τον θέλω. Σέβομαι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των συμφοιτητών μου που κάνει τον κόπο να κατεβεί στη ΓΣ θέλει συνέχιση της κινητοποίησης, οπότε και αυτή συνεχίζεται. Οι αγώνες, όμως, θέλουν θυσίες. Και μπορεί εμείς ως «απεργοί» να μη χάνουμε χρήματα από το μισθό μας και για το ΥΠΕΠΘ να είμαστε απλώς ρέμπελοι που κάνουμε διακοπές, όμως και οι γονείς μας επωμίζονται ένα διαρκές δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος, κι εμείς οι ίδιοι εν τέλει πάμε τη ζωή μας πιο πίσω, εμμένοντας πείσμονες στο να κρατήσουμε κλειστό (αυτό) το πανεπιστήμιο. Και δε μιλάω καν για ποιότητα γνώσης, εντατικοποίηση σπουδών, εντατικοποίηση εξετάσεων που προανέφερα κλπ – το ΕΜΠ είναι ένα τεράστιο εξεταστικό κέντρο.

Τέλος πάντων… με αυτές και με αυτές τις σκέψεις, η σχολή αποφάσισε να συνεχίσει τις κινητοποιήσεις με κατάληψη και πάλι, υπό το πλαίσιο της Πανσπουδαστικής αυτή τη φορά. Άλλη μια εβδομάδα στα ίδια λοιπόν, και το «ραντεβού» ανανεώνεται για την άλλη Τρίτη, στη νέα ΓΣ που θα «μετρηθούμε» ως κίνημα και θα αποφασίσουμε (ώριμα, ελπίζω) τι μέλλει γενέσθαι από εδώ και στο εξής. Δεν ξαναπάω σε ΓΣ πάντως αυτή την περίοδο, ζάλη μου φέρανε τόσες σκέψεις… 🙂

Advertisements

Responses

  1. Και σε ‘μάς κάθε ‘βδομάδα τα ίδια. Και είμαι και σε μεταπτυχιακό… φαντάσου!

  2. me toses exetastikes pu aneferes epa8a kati! pwpw de 8elw ute na to skeftomai.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: