Αναρτήθηκε από: Nikos | Φεβρουαρίου 27, 2007

Το πρόβλημα του να μην κάνεις τίποτα

Χάζευα πριν στο dashboard του wordpress admin panel, και κλίκαρα σε διάφορα posts μου, τα οποία έχουν ακόμα και τώρα κάποια views, στη χάση και στη φέξη. Για παράδειγμα σε αυτό, αυτό,και αυτό. Σταχυολογώντας λοιπόν, κατέληξα σε κάποια ιδιαίτερα ενδιαφέροντα πρωτόλεια στατιστικά συμπεράσματα.

Πρώτα από όλα, μάλλον είμαι προβλέψιμος. Φαίνεται ότι τα θέματα που με απασχολούν ανακυκλώνονται συνέχεια. Ή, ακριβέστερα, εξωτερικεύω τις σκέψεις μου μόνο για πράγματα που με «βασανίζουν» – δεν ανοίγω συχνά κουβέντες επί παντός. Ουσιαστικά μιλάω μόνο για ανασφάλειες, φόβους, άγχη, τα οποία σε μεγάλο βαθμό έχουν να κάνουν με ένα αίσθημα τρόμου απέναντι στο άγνωστο, μια παραδοχή μικρότητας και αδυναμίας αντιμετώπισης του ερχόμενου. Προσπαθώντας να διαβάσω το μπλογκ μου σαν εξωτερικός παρατηρητής – αναγνώστης, θα κατέληγα στο συμπέρασμα ότι μάλλον ο ιστολόγος δε στέκεται και πολύ καλά στα μυαλά του. Αφήστε που θα με εθλιβε το γεγονός ότι ένας νέος άνθρωπος, ούτε 25 χρονών, ταλανίζεται από αδυναμίες τις οποίες πολύ δύσκολα και με αργούς ρυθμούς υπερνικά – όταν τα καταφέρνει.

Ίσως υπάρχει όμως ένας λόγος, και αυτός είναι ότι ουσιαστικά δεν κάνω τίποτα.

Ξεκίνησα πριν 6μιση χρόνια να σπουδάζω στο ΕΜΠ σε μια σχολή που λάτρεψα – όσο περισσότερο αυτή με πλήγωνε και μου έδειχνε κατάμουτρα το πόσο μπουρδέλο μπορεί να είναι το ελληνικό πανεπιστήμιο, και δη το αυτοχαρακτηριζόμενο ως «κορυφαίο ίδρυμα της χώρας», aka «κορυφαίο». Καθώς το νερό κυλούσε στο αυλάκι και τα εξάμηνα περνούσαν, έπρεπε να περάσω όλες τι φάσεις της συναισθηματικής ωρίμανσης για να γίνω ικανός άνθρωπος να βγω στην κενωνία. Μένω μόνος, ταξιδεύω, στοχάζομαι, διαβάζω, ερωτεύομαι, τρώω τα μούτρα μου, αλλάζω παρέες ν+ν/2 φορές, ανακαλύπτω τις καταπιεσμένες μου καλλιτεχνικές κλίσεις (τρομάρα μου…).

Παράλληλα, σαν «σωστός» Έλλην φοιτητής γίνομαι κοινωνός του μαθήματος «Φοιτητικός Συνδικαλισμός και η επιρροή του στο δημόσιο πανεπιστήμιο», χάνω εξεταστικές μία, δύο..πέντε φορές (till now) και αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι πρέπει να πάρω το παιχνίδι στα χέρια μου, όποιο και να είναι αυτό. Παλεύω με αντίξοες συνθήκες, ενώ οι συνομήλικοι συμφοιτητές μου παίρνουν πτυχίο ο ένας μετά τον άλλον, και μέσα σε ένα μικρό σχετικά χρονικό διάστημα ρεφάρω με το Πολυτεχνείο, και έχω την ελπίδα να τελειώσω τις σπουδές μου σε ένα, άντε ενάμιση επιπλέον χρόνο της πενταετίας. Μισή ντροπή δικιά τους, μισή δικιά μου, λέω. Και τις διακοπές μου τις έκανα, και τις εξεταστικές μου τις έκαψα επειδή είχα στραβή διάθεση, αλλά και το ίδιο το ίδρυμα με «τιμώρησε» με χαμένες εξετάσεις, χαμένα εργαστήρια κλπ – νερό κι αλάτι. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε… Τώρα όμως, το πράγμα σκούρυνε λίγο.

Μπήκα πρόσφατα σε μια τεράστια φάση αυτολύπησης. Self-pity. Χρόνια τώρα, λόγω των ανασφαλειών μου αλλά ίσως και από τον περίεργο χαρακτήρα μου, «ήξερα» ότι δεν είμαι πλασμένος για έναν ανταγωνιστικό ιδιωτικό τομέα. Χίλια μύρια τεστ προσωπικότητας, επαγγελματικού προσανατολισμού κλπ, έλεγαν το ίδιο πράγμα: δε θα γίνω ποτέ ο reckless businessman, και το είχα αποδεχτεί. Οπότε, από τη στιγμή που είχα την ευκαιρία να σπουδάσω αυτό που πραγματικά ήθελα, και μάλιστα στην πιο «εργασιοδιώχτρα» εκδοχή του, ie να γίνω θεωρητικοπυρηνικός φυσικός (είναι ευκολότερο από ότι ακούγεται :P) για τη συνέχεια είχα ένα συγκεχυμένο πλάνο που είχε μεταπτυχιακό στο εξωτερικό και προσπάθεια για διδακτορικό.

Προσοχή – δεν ζήτησα ποτέ να μου χαριστεί τίποτα, κάθε άλλο…ίσα ίσα που είμαι διατεθειμένος να δουλέψω πολύ και σκληρά για να κερδίσω το ο,τιδήποτε, απελθέτωσαν απ’εμού τα «βύσματα» και οι «βοήθειες»… Το κακό με εμένα όμως είναι ότι χρειάζομαι απεγνωσμένα ένα δομημένο περιβάλλον και μία σταθερότητα για να αποδώσω. Αυτή τη στιγμή λοιπόν, ζω στην διαρκή τραγική κατάσταση του να μην κάνω τίποτα. Τα πανεπιστήμια είναι κλειστά, οι εξεταστικές περίοδοι εμφανίζουν πυκνώματα και αραιώματα ωσάν ταλαντώσεις αγνώστου πλάτους, η διπλωματική μου είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό, και νιώθω ότι έχω χάσει τη «φλόγα» που πολλοί φίλοι λένε πως έχουν δει στα μάτια μου όταν μιλάμε.

Πέρασα φάση πένθιμης αποδοχής χωρίς να εξοργιστώ ή να αρνηθώ πρώτα. Δεδομένης και της πολλαπλασιαστικής επίδρασης των ανασφαλειών μου, η περαιτέρω παράταση των σπουδών μου μου έκοψε τα πόδια. Τι κι αν είναι σύνηθες στο εξωτερικό να σπουδάζει κανείς σε μεγάλη ηλικία, τι κι αν το ίδιο λούκι το περνάνε χιλιάδες; Εγώ κόλλησα στα worst case scenaria. «Μπήκα 2000, βγαίνω 200…8, βαθμός πτυχίου όχι άριστος, δε θα με πάρουν ούτε στο University of Southwestern Kato-Rahoulashire». Τι κι αν παράλληλα με τις σπουδές μου έκανα χίλια-δυο άλλα πράγματα; Τι κι αν εργάστηκα μέχρι και σαν…ερευνητής στη Λευκορωσία; Όοοοοοχι, ο Νίκος έχει τη μόνιμη τάση να μηδενίζει τα καλά και να μεγιστοποιεί τα άσχημα, να θεωρεί δεδομένο ότι οι self imposed μπαμπούλες του είναι πάντα μα πάντα ένα βήμα μπροστά του. Ο βλάκας…

Το να τελειώσω το Πολυτεχνείο και να μπορέσω να ξεκινήσω τη ζωή μου από την αρχή, κάπου στο εξωτερικό, να έχω την ευκαιρία να δουλέψω απερίσπαστος σε αυτό που μου αρέσει και σε τελική να το υπηρετήσω από όποιο μετερίζι μπορώ καλύτερα, είναι πολύ σημαντικό για μένα. Πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω, αρκεί να έχω την ευκαιρία.

Αυτός είναι και ο λόγος που φρικάρω συχνά και γράφω διάφορα ανόητα ομφαλοσκοπικά παραληρήματα – το καταλαβαίνω και ζητώ συγνώμη για την drama queen υπερβολή μου. Τρέμω στην ιδέα ότι δε θα καταφέρω να το κάνω, ή για να ακριβολογήσω δε θα μου επιτραπεί να το κάνω, με ευθύνη δικιά μου και της περιρρέουσας κατάστασης στα ελληνικά ΑΕΙ, με αδιάφορο ποσοστό συμμετοχής της κάθε συνιστώσας στο τελικό αποτέλεσμα.

Ειδικά τον τελευταίο καιρό, αυτή η αυτολύπηση πέρασε κάθε όριο, και μάλιστα με συνέθλιψε τόσο πολύ, που έχασα κάθε όρεξη για το ο,τιδήποτε. Ακόμα και για να κλαίγομαι – αυτός είναι μάλλον και ο λόγος που βγήκε προς τα έξω σαν μια σιωπηλή κρυψίνοια. Είναι μαρτύριο το να μην κάνεις τίποτα, δεν το αντέχω. Θα μου πείτε, με το δίκιο σας, «μην κλαίγεσαι, τότε, και κάνε κάτι για αυτό».

Το πρώτο που αποφάσισα να κάνω, λοιπόν, είναι να πιστέψω από την αρχή σε μένα. Προσοχή – δεν έχει να κάνει με επηρμένη αυτοπεποίθηση, αυτό (δυστυχώς) δεν το είχα και μάλλον δε θα το έχω ποτέ. Αλλά θα προσπαθήσω να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ με τα υλικά που διαθέτω, όσο φτωχά κι αν είναι αυτά – και ελπίζω το αποτέλεσμα να είναι επιπέδου MacGyver, ειλικρινά.

Στην περίοδο που δεν κάνω τίποτα, ξεκουράστηκα σωματικά και ψυχικά, και είχα την ευκαιρία να στοχαστώ τόσο, όσο απαιτείται για να αποφασίσω ότι οι μηχανές μου δε θέλουν επισκευή και πέταμα, αλλά λάδωμα, ζέσταμα και μαρσάρισμα. Φυσικά δεν έκανα τίποτα από όλα αυτά μόνος, και είμαι ευγνώμων σε κοντινούς μου ανθρώπους που απέστρεψαν το πρόσωπό μου από το δάχτυλο και του έδειξαν, επιτέλους, το φεγγάρι. Το οποίο, όσο και αν δε φαίνεται μέσα από τα πυκνά σύννεφα, είναι εκεί… Έρχεται σιγά σιγά ο καιρός της αναδόμησης, που φαίνεται ίσως συχνά πυκνά από τα αυτοαναφορικά post που γράφω τελευταία σε ανύποπτες στιγμές – μάλλον είναι κατοπτρισμοί και μακρινές αντηχήσεις της αέναης κουβέντας του Νίκου με το Νίκο.

Δεν ξέρω αν είμαι μονόπλευρος, μονόχνωτος, αδιάφορος. Μπορεί και να είμαι. Σίγουρα όμως, το να μην κάνεις τίποτα μπορεί να γίνει πρόβλημα. Είναι σαν να αρχίσεις να περπατάς νωχελικά σε μια κινούμενη άμμο που σε απορροφά με ρυθμό χελώνας. Όταν συνειδητοποιήσεις που είσαι, είναι αργά. Δε θέλω να με ρουφήξει καμιά κινούμενη άμμος. Ούτε το ζελέ της κατάθλιψης.

Οπότε, το πρώτο που έχω να κάνω, είναι να σηκωθώ από τον καναπέ μου και να κλείσω σφιχτά τα αυτιά μου σε όλες τις σειρήνες. Το να τα καταφέρω, γενικά, θα είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων, τους οποίους δεν μπορώ να ελέγξω καθ’ολοκληρίαν. Θα κοιτάξω λοιπόν να «κάνω κάτι», να ξαναβρώ τη ζωογόνο και κινητήριο θέληση.

Είναι κι αυτό ένα ταξίδι, σαν τα τόσα που έκανα ψάχνοντας εμένα. Και αυτό το ταξίδι είναι το δυσκολότερο – αλλά θα το φέρω σε πέρας. Για μένα ρε γαμώτο… 😀

Advertisements

Responses

  1. Η Πατουλιδου κερδισε και ειπε ΄για την Ελλαδα ρε γαμωτο΄ 😛

    Εμπρος λοιπον για τη νικη!

  2. stamata epitelous na eheis tin entiposi oti ta panta pernane apo to heri sou…to eheis idi zisei arketes fores oti simvenei to antitheto(vlepe hamenes eksetastikes-katalipsis,i katastasi pou epikratei genikotera sta panepistimia,klp klp klp…) kai skepsou mono oti tpt den ehei hathei para mono ena meros tou politimou alla ohi anantikatastatou hronou.ehoume pola na kanoume akoma kai na perasoume episis gi afto pou agapame!

  3. @reptiles: Thanks ρε! 😉

    @kostas….: Τι να κάνω που είμαι control-freak… όσο για το τι χάθηκε και τι όχι, στο τέλος θα κάνουμε ταμείο 🙂

  4. Νίκο δεν τυχαίνει να σε γνωρίζω, αλλά νιώθω πως μοιάζουμε σε πολλά. Αν θα σε ενδιέφερε να μάθεις τι κατάλαβα από όσα έγραψες παραπάνω, θα σου έλεγα εν συντομία πως … είσαι τεμπέλης.

    Δεν έχει σημασία πόσα άλλα μπορεί να κάνεις όσο σπουδάζεις, είσαι κατά βάσει τεμπέλης. Όλα τα υπόλοιπα με τα οποία ασχολήσαι, τα κάνεις επειδή χωρίς να το συνειδητοποιείς, «θέλεις» να αποσπάσεις την προσοχή σου, από αυτό που το μυαλό σου καταλαβαίνει για δουλειά.

    Δεν έχει λοιπόν σημασία το με πόσα άλλα πράγματα καταπιάνεσαι, αρκεί να μην δουλεύεις πάνω σε ότι προέχει, για να σε ονομάσω τεμπέλη.

    Ελπίζω να κατάλαβες πως δεν σε έβρισα, αλλά πως σε νιώθω πολύ κοντά μου, όπως έγραψα και στην αρχή.

    Φιλικά

  5. @xxxstory: δεν το αρνούμαι, σε μεγάλο βαθμό ίσως και να ισχύει αυτό που λες – δεν είμαι ο τύπος που κολυμπάει με επιτυχία κόντρα στο ρεύμα. Απλά πιστεύω ότι ακόμα και να έγινα, πλέον, έτσι, αφ’ενός δεν ήμουν πάντα τεμπέλης, αφ’ ετέρου κάτι μεσολάβησε όλα αυτά τα χρόνια ώστε να χάσω την όρεξή μου. Και πίστεψέ με, είμαι ο τελευταίος των ανθρώπων που θα πει «έχω κατασταλάξει στο τι θέλω να κάνω» – άλλωστε είμαι σε μια σχολή που μόνο σε κατασταλαγμένους δεν απευθύνεται. Από εκεί και πέρα, αυτοψυχαναλύομαι μπας και βγάλω καμιά άκρη βλέποντάς τα γραμμένα. No offence 🙂

    «Αυτό που προέχει» μοιάζει σαν να απομακρύνεται ολοένα, όποτε πάω να το πιάσω, και δεν προσπαθώ αρκετά να το κυνηγήσω, παρά μόνο όταν ήδη το έχω χάσει από το οπτικό μου πεδίο… οπότε μπαίνω στην επώδυνη διαδικασία να το ξαναβρώ 🙂

  6. Καλο μου, τεμπελης δεν εισαι (αν και καταλαβαινω το πως αναφερθηκε πριν). Απλα πνιγεσαι συχνα σε μια κουταλια νερο, αυτο πολλαπλασιαζεται με ραγδαιους ρυθμους και καταληγει να σε αγκυλωνει (με εμμεσο αποτελεσμα, την «τεμπελια»). Τα ειπαμε κιολας χτες (εχει σχεση το σημερινο ποστ με την συζητηση περι πιστης…?), καποιες φορες πρεπει να λες «α και γαμηθειτε ολοι σας, εγω θα κανω αυτο που εγω γουσταρω και δε πα να λετε εσεις!». Κωλοπαιδιστικα τελειως και χωρις ενοχες και μα και μου. *χαγκ*:)

  7. Δεν ξέρω αν αυτό που θα γράψω θα είναι καλό ή κακό… Σίγουρα όμως είναι ειλικρινές.
    Στη ζωή μας συμβαίνει, λόγο μιας ανεξήγητης διαβολικής συνωμοσίας, αυτό που θεωρούμε πάντα ως το πιο πιθανό. Ασχέτως αν πρόκειται για ευχή ή αντευχή, ασχέτως αν είναι η μεγαλύτερη ελπίδα ή ο μεγαλύτερος φόβος… Η σκέψη που καταναλώνει τα περισσότερα εγκεφαλικά μας κύτταρα είναι αυτή που στο τέλος θα πραγματωθεί.
    Προσωπική μου συμβουλή, απλά μην το σκέφτεσε, προσπάθησε να μην το σκέφτεσαι, γίνε επιτέλους λίγο ψωνάρα, αυτοπροσδιορίσου ως μέγας φυσικός εν τη γενέσει και απλά προχώρα thinking positive.
    Μεταξύ μας ξέρω πως δε σου είπα κάτι καινούριο και επίσης μεταξύ μας ξέρουμε ότι θες σπρώξιμο (σύστημα εξαναγκασμένα επιταχυνόμενο θα το έλεγα 😉 ). Παρόλα αυτά εγώ πάντα πίστευα σε εσένα ακόμα και όταν δεν περίμενες ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να υφίσταται και μεταξύ μας ξέρουμε ότι όλα όσα θες μπορείς πολύ εύκολα να τα αποκτήσεις. Αρκεί να βρεις την συνταγή να χαλιναγωγήσεις το χάος των σκέψεών σου. 😀

  8. Νίκο σ’ ευχαριστώ κατ’ αρχήν για την βοήθειά σου με το δικό μου blog. Επιστέφοντας στο δικό σου θέμα, θα ήθελα να συμπηρώσω, πως ήδη απάντησες στο ερώτημα που σε βασανίζει, όταν έγραψες: «Απλά πιστεύω ότι ακόμα και να έγινα, πλέον, έτσι, αφ’ενός δεν ήμουν πάντα τεμπέλης, αφ’ ετέρου κάτι μεσολάβησε όλα αυτά τα χρόνια ώστε να χάσω την όρεξή μου».

    Κι εσύ, όπως κι εγώ, όπως ίσως και πολλοί άλλοι τριγύρω μας, δεν έχουμε στόχο, δεν έχουμε σκοπό. Μπορεί να λες πως θέλεις να γίνεις θεωρητικοπυρηνικός φυσικός (κάτι που σκεφτόμουν κι εγώ στην 3η λυκείου), αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος της ζωής σου. Πιστεύω πως αν ήταν πράγματι, τότε ο δρόμος σου θα ήταν ήδη προς τα κει και δε θα ένιωθες χαμένος. Η όρεξη σου θα γυρίσει, όταν αρχίσεις να βλέπεις πως αυτά που κάνεις σε οδηγούν στον σκοπό σου. Αυτό να ψάξεις να βρεις, αν και νομίζω πως τις περισσότερες φορές το ξέρουμε, αλλά δεν το παραδεχόμαστε.

    Είμαι αρκετά χρόνια μεγαλύτερός σου και μ’ έφαγε κι εμένα η «μαλακία» να ασχολούμε με 1002 πράγματα για πολλά χρόνια. Τελικά τώρα που στέκομαι κάπως μακρύτερα από όσα έζησα, μπορώ να πω με σιγουριά, πως άδικος ο κόπος των βασανισμένων σκέψεων και σκέφτομαι πολύ συχνά πως θα είχα πολύ λιγότερες ενοχές τότε, αν είχα ακούσει έναν φίλο (αρκετά μεγαλύτερό μου), που έλεγε: «κάνε τη ζωή σου, όπως την θέλεις εσύ κι όχι όπως την θέλουν οι άλλοι».

    Ξεκόλλα λοιπόν, παράτα το blog και πέρνα καλά 🙂

  9. Μπορούμε εύκολα στη ζωή να έχουμε προκαθορισμένους και εκπεφρασμένους στόχους; Είναι εφικτό να ξέρουμε εκ των προτέρων τι θα σπουδάσουμε, που θα δουλέψουμε, τι μέλλει; Νομίζω πως όχι. Ακόμα και να ήταν αυτή η περίπτωση, τότε η ζωή θα εκφυλίζονταν σε μια απλή διεκπεραίωση – όπως λέει και ένα πετυχημένο τσιτάτο, «ζωή είναι αυτό που εκτυλίσσεται γύρω μας, ενώ εμείς κάνουμε άλλα σχέδια».

    Στην προκειμένη περίπτωση, το πρόβλημα είναι μάλλον συγκεκριμένο: είμαι απελπιστικά κοντά στην περάτωση των σπουδών μου, οπότε δεν τίθεται θέμα αλλαγής πορείας κατά 180 μοίρες αυτή τη στιγμή. Ούτε καν το έχω σκεφτεί, για να είμαι ειλικρινής. Ακόμα κι αν δε με ξετρελαίνουν οι σπουδές και η όλη «ακαδημαϊκή κατάσταση» στο Πολυτεχνείο per se, ξέρω ότι αυτό με το οποίο ασχολούμαι, έστω και επιφανειακά, λόγω των καταστάσεων, με ενθουσιάζει. Τόσο, ώστε να έχω τη βαθιά πεποίθηση ότι θέλω να συνεχίσω να το χρησιμοποιώ σαν μπούσουλα για τη συνέχεια. Ίσως να μην ανακαλύψω την πυρηνική σύντηξη, ίσως ακόμα να μην διδάξω ποτέ σε πανεπιστήμιο – πιθανότατα η καριέρα μου θα ακολουθήσει άλλη πορεία, και αυτό είναι, επιμένω, που δίνει τη μαγεία στη ζωή: το στοιχείο του απρόβλεπτου.

    Από εκεί και πέρα, όλος αυτός ο εκνευρισμός και το ενδοψάξιμο πηγάζουν από το γεγονός ότι νιώθω πως κάτι με κρατάει πίσω, κάτι στο οποίο δεν έχω τον παραμικρό έλεγχο, όπως αναφέρουν και οι Άννα και Γιώργος. Εγώ θέλω να είμαι τυπικά εντάξει για να μπορέσω να φύγω και ίσως να ξεκινήσω κάτι νέο από την αρχή, κάνοντας ένα ολικό hard reset στη ζωή μου – ξέρω ότι έχω την ευκαιρία. Ο χρόνος της επιβεβλημένης απραξίας, λοιπόν, είναι χρόνος εκνευριστικός.

    Όλα είναι δρόμος, σύμφωνοι. Μόνο που αυτή τη στιγμή στο δικό μου δρόμο γίνονται έργα και έχω κατεβάσει ταχύτητα, είμαι με ανοιχτό παράθυρο και το χέρι έξω, ενώ στην πραγματικότητα βιάζομαι να ανακαλύψω τι έχει μετά την επόμενη στροφή… 🙂

  10. Νομιζω οτι αυτο το ποστ και κυριως τα σχολια πρεπει να τυπωθει και να κορνιζαριστει/κρεμαστει στον τοιχο!:D

  11. Μια λέξη Νικόλα: Συγκεντρώσου. Στους στόχους σου εννοώ…

  12. Ωραία τα λες,αλλά για να ξεφύγεις από την Ελλάδα και το μπ****λο του ΕΜΠ,πρέπει να το έχεις ξεπεράσει πρώτα. Πρέπει να σου είναι λίγο….Όπως λες,σε σχολή 5ετούς φοίτησης σπουδάζεις 7 χρόνια.Θεωρείς ότι τα έχεις ξεπεράσει;;
    Στο εξωτερικό θα σε είχαν ήδη πετάξει έξω…Ποτέ δεν είναι αργά για κανέναν,και μακάρι να κάνεις μια νέα αρχή…αλλά θυμήσου: Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώ%#*ς!

  13. Πω πω,μεγάλε,περιγράφεις ακριβώς την μιζέρια του έλληνα φοιτητή,που πέρασε στο πανεπιστήμιο με 1000 πιέσεις από σχολεία,φροντιστήρια κλπ,και μόλις έμεινε μόνος στο πανεπιστήμιο,στις δικές του δυνάμεις και στην δική του κρίση τα έκανε σκ@τ@.

    Γιατί ΔΕΝ μπορεί να ελέγξει(ς) και να πιέσει(ς) τον εαυτό σου.
    Γι’αυτό δεν μπορείς να «κάνεις τίποτα»
    Γι’αυτό δεν μπορείς να δώσεις μαθήματα που τα περνάνε και βλάκες (όπως είπες). Δεν είσαι χαζός,αντιθέτως μάλιστα,απλά είναι θέμα ΑΥΤΟΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ.

    Με πολλή προσπάθεια θα τα καταφέρεις.Είναι σαν την γυμναστική,όσο δεν το εξασκείς,σε αφήνει.
    Και να θυμάσαι ότι η αυτοπειθαρχία και η αυτοσυγκράτηση θα σε πάνε ψηλά στην ζωή σου.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: