Αναρτήθηκε από: Nikos | Φεβρουαρίου 3, 2007

Αναδιοργάνωση με ένα βήμα τη φορά…

Συνεχίζω έναν κύκλο από posts που μπορεί από μόνα τους να μην έχουν ιδιαίτερη σημασία, και ίσως αν ιδωθούν μενονωμένα να μοιάζουν και λίγο ασυνάρτητα, όμως εντάσσονται στο πλαίσιο της τιτάνιας προσπάθειας που κάνω φέτος για να βάλω τη ζωή μου σε μία τάξη. Όπως λέει και ένας καλός φίλος, είναι τα επιμέρους κομμάτια του hard reset που χρειάζομαι…

Άλλωστε, επειδή όντως χρειάζεται one step at a time, και επειδή με ταρακούνησε λίγο και το σχόλιο του Χρήστου στο προηγούμενο post, είπα να επιταχύνω λίγο το βήμα για να ξαναγίνω «ο Νίκος που ξέρει» 🙂 Η αλήθεια είναι πώς αυτόν τον καιρό η ζωή μου βρίσκεται απέναντι σε μια επιβεβλημένη αναστάτωση. Το ΕΜΠ υπολειτουργεί από το Νοέμβριο, και έχουν γίνει μόνο 3 εβδομάδες μάθημα. Κοινώς, για εμάς οι καταλήψεις και οι κινητοποιήσεις γενικά τραβάνε πολύ μακριά. Το ενδεχόμενο πραγματοποίησης εξεταστικής περιόδου στην προκειμένη περίπτωση ακούγεται αστείο. Δυστυχώς, προσωπικά υπολόγιζα στην πραγματοποίηση τριών διακριτών εξεταστικών περιόδων για το τρέχον ακαδημαϊκό έτος, ήτοι το Φλεβάρη, τον Ιούνιο και το Σεπτέμβρη, ώστε παράλληλα να μπορέσω να ασχοληθώ με τη διπλωματική μου και να ξεμπερδέψω και με τα εναπομείναντα μαθήματα… Έλα όμως που με τη συμπύκνωση των εξετάσεων αυτό γίνεται σχεδόν αδύνατον.

Ήθελα να αποφοιτήσω μετά τις εξετάσεις του Σεπτεμβρίου, ώστε να έχω τη δυνατότητα να ξεκινήσω κάποιο μεταπτυχιακό χωρίς να χαθεί χρόνος. Αυτή τη στιγμή το ενδεχόμενο αυτό απομακρύνεται μάλλον για τις αρχές του 2008, δεδομένου ότι δε θα χαθεί άλλη εξεταστική περίοδος – κάτι για το οποίο δε θα έβαζα ποτέ το χέρι μου στη φωτιά. Θα μπορούσα να πω εν ολίγοις «καταστράφηκα» και να αρχίσω να ολολύζω και να οδύρομαι κατά των κακών καταλήψεων κλπ… όμως δεν μπορώ να κάνω ούτε αυτό. Ναι μεν έχω προσωπικό κόστος, και δη ιδιαίτερα βαρύ, αλλά συμφωνώ με τις κινητοποιήσεις, χωρίς απαραίτητα να τις στηρίζω ενεργά. «Γέρασα» για να κάνω τον καταληψία, αλλά αρνούμαι να συνυπογράψω όσα αντιδραστικά προωθούνται, ειδικά από τη στιγμή που η κυβέρνηση είναι τόσο ανένδοτη και αρνείται να συζητήσει ακόμα και την πρόταση των 4 πρυτάνεων την περασμένη εβδομάδα, για μια παράταση ως τον Ιούνιο του διαλόγου και της κατάθεσης του επίμαχου νόμου – πλαισίου. Μπάχαλο, μπάχαλο, μπάχαλο… και αυτό γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από όλες τις πλευρές. Από τη μία έχουμε επαγγελματίες καταληψίες που ανάθεμα αν ξέρουν για τι αγωνίζονται, από την άλλη σαρκοβόρα ΜΜΕ που επιβάλλουν ξανά και ξανά μια εικόνα ενός φοιτητικού κινήματος διαβρωμένο από αναρχικούς, «μπαχαλάκηδες», αντίχριστους που πολεμούν την εκκλησία (και φροντίζουν να διανθίζουν τα ρεπορτάζ τους με διάφορα τραβηγμένα σχόλια που σκοπό έχουν να στρέψουν τον κόσμο έναντι των φοιτητών), και, μια μεγάλη ανομοιόμορφη μάζα φοιτητών κάπου ενδιάμεσα, που εκτείνεται από την πλήρη αδιαφορία/απραξία, μέχρι τους συνειδητοποιημένους που ναι μεν διαφωνούν με τα μέτρα, δεν συντάσσονται όμως με τους τρόπους αντίδρασης.

Το αποτέλεσμα είναι ένα πανεπιστήμιο ζωντανό, ένα πανεπιστήμιο που βράζει, αλλά ένα πανεπιστήμιο κλειστό. Και αυτό για εμάς τους επί πτυχίω είναι ό,τι χειρότερο τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο (γιατί καταλήψεις και διπλές εξεταστικές έχω ζήσει άλλες 4 φορές ως φοιτητής). Δίλημμα, μεγάλο δίλημμα… όχι ότι «μπορώ» να κάνω και τίποτα, μη γελιόμαστε. Οι συνδικαλιστικές ατραποί στα πανεπιστήμια είναι σκαιές εδώ και χρόνια, και αυτό το έχω ζήσει και στο πετσί μου – δεν υπάρχει κοινωνία αγγέλων. Οπότε, ουσιαστικά είμαστε σε μια αδιέξοδη κατάσταση, μπροστά σε έναν τοίχο ο οποίος περιμένουμε να γκρεμιστεί από μόνος του – όσο κι αν ενδόμυχα συμφωνούμε με την ύπαρξή του. Δυστυχώς, όμως, το τρένο φαίνεται ότι για μένα φέτος θα χαθεί, όπως πάνε τα πράγματα.

Φυσικά, το χειρότερο που μπορώ να κάνω, είναι να φορέσω τα μαύρα μου, και να κάτσω ως τεθλιμμένη χήρα να πενθήσω άλλο ένα χαμένο εξάμηνο, άλλο ένα χαμένο χρόνο – ο χρόνος μου είναι πολύτιμος, και σιγά σιγά μαθαίνω να τον αξιοποιώ για χρήσιμα πράγματα, και σίγουρα όχι για να πενθώ για ό,τι μπορούσα εγώ να έχω κάνει και δεν έκανα, για ό,τι μπορούσε να έχει γίνει και δεν έγινε. Χρειάζεται λοιπόν αναδιοργάνωση, με ένα βήμα τη φορά.

Προσπαθώ λοιπόν να συλλέγω δυνάμεις και να αντιμετωπίζω την κάθε αναποδιά ψύχραιμα. Και ευτυχώς, είναι περισσότερα τα όσα με γεμίζουν κουράγιο, πάθος και αισιοδοξία, παρά όσα επιμένουν να με ρίξουν στο καναβάτσο! 😉

Advertisements

Responses

  1. THAT’S MY BOY!!!:D


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: