Αναρτήθηκε από: Nikos | Δεκέμβριος 27, 2006

Resolutions…

Είθισται οι τελευταίες μέρες του χρόνου να αφιερώνονται σε ενδελεχείς ανασκοπήσεις της χρονιάς που φεύγει και πρωτόλειους… εντελεχείς σχεδιασμούς για τη χρονιά που έρχεται. Στον αγγλοσαξωνικό κόσμο υπάρχει μάλιστα το έθιμο των New Year’s Resolutions, που δεν είναι τίποτα άλλο από λίστες που ξεκινάν με «στον επόμενο χρόνο θα προσπαθήσω να…», και βρίθουν εντυπωσιακών, δυσεκπλήρωτων στόχων, οι οποίοι στις περισσότερες των περιπτώσεων εγκαταλείπονται σιωπηλά, χωρίς τυμπανοκρουσίες, κάποια στιγμή στις αρχές του χρόνου.

Ένας καλός φίλος μισεί τις περιοδικές εορτές (γενέθλια, ονομαστικές γιορτές, Χριστούγεννα κοκ), ίσως γιατί δημιουργούν εκ των πραγμάτων χρονικές στιγμές αναφοράς που ανατέμνουν το κατά τα άλλα ομογενές χρονικό συνεχές στο οποίο ζούμε. Ξαφνικά αισθανόμαστε την ανάγκη της αναπόλησης, της κριτικής, του επανασχεδιασμού, και ερχόμαστε έτσι αντιμέτωποι με πράξεις, παραλείψεις και ανεκπλήρωτα όνειρα του χτες, βλέπουμε μπροστά μας να υψώνεται αβέβαιο ένα αύριο που επιμένουμε να οριοθετούμε κατά το δοκούν, και όχι κατά δύναμιν. Τέτοιες μέρες, ομολογώ ότι μακαρίζω το φίλο που προανέφερα. Εύχομαι να μπορούσα να ξεφύγω από τα holiday blues.

Όντας ένας άνθρωπος που λειτουργεί με κύρια βάση το συναίσθημα και λιγότερο τη λογική, δεν μπορώ να ξεφύγω από την παγίδα της ανασκόπησης, που μοιραία καταλήγει σε ζυγαριά θετικών και αρνητικών, σε ομφαλοσκόπηση και προβληματισμό. Είναι ίσως η πρώτη φορά φέτος, που αυτή η εν πολλοίς αυτόματη διαδικασία με έκανε να καταλάβω για τα καλά τι σημαίνει χαρμολύπη, αυτό το ανάμικτο συναίσθημα χαράς με μια υφέρπουσα θλίψη. Αισιοδοξία αλλά και τρόμος.

Το 2006 ήταν για μένα η χρονιά της μεγάλης Φυγής. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ένιωσα την ανάγκη να φεύγω σε χρόνο εξακολουθητικό και παρατεταμένο. Και έφυγα, και ξαναέφυγα, και για την ακρίβεια τώρα που πληκτρολογώ είμαι σε ένα τρένο και φεύγω, για να μπω σε άλλο ένα τρένο σε λίγες μέρες, και σε άλλο ένα στο τέλος των διακοπών. Το κοντέρ μου έγραψε δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα, σε δεκάδες ταξίδια, σχεδιασμένα ή μη, «επιτυχημένα» ή παταγωδώς ατυχή. Βρέθηκα σε 9 χώρες, σε μία από αυτές μάλιστα 2 φορές στους 12 αυτούς μήνες, χώρια τα δεκάδες ταξίδια από τη μία άκρη της Ελλάδας στην άλλη. Το μοναδικό κριτήριο ήταν η κίνηση, η φυγή. Φυγή χωρίς προορισμό, φυγή για τη φυγή. Μόνο όταν κινούμαι αισθάνομαι ήρεμα, όταν είμαι τμήμα ενός ατέρμονου ρεύματος που ταξιδεύει.

Αισθάνομαι ήρεμος φεύγοντας, γιατί ακόμα δεν είμαι ήρεμος στους προορισμούς. Ίσως επειδή η πραγματική φυγή συμβολίζει και τη φυγή από τα προβλήματα που δεν μπορώ ή δεν είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω. Βλέπω την πλειοψηφία συμφοιτητών και φίλων να έχουν στρωμένες ζωές, με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, «εκπλήρωση στρατιωτικών υποχρεώσεων», ή με τακτοποιημένες δουλειές, αρραβώνες, γάμους, καριέρες. Και μερικές φορές, όπως τότε, στο Γυμνάσιο, πριν 11 χρόνια, νιώθω απροστάτευτος και αυτό που επιθυμώ περισσότερο είναι να με πάρει κάποιος απλά μια αγκαλιά και να με σφίξει εκεί, να μου «πει» : «Σε νοιάζομαι», για να μπορέσω να φύγω πάλι, χωρίς να κουνηθώ καθόλου από εκεί που βρίσκομαι. Ίσως επειδή όσο μεγαλώνεις είναι όλο και πιο δύσκολο να βρεις αυτή τη συναισθηματική αθώα κάλυψη, αναγκάζεσαι να ψάχνεις υποκατάστατα Παραδείσου σε τρένα, αεροπλάνα, λεωφορεία και αυτοκίνητα. Ένα αποστειρωμένο αεροδρόμιο, ή μια on time ανταπόκριση τρένου στην άλλη άκρη της Ευρώπης σε κάνει μάλλον να ξεχνάς πως είσαι μόνος. Ακάλυπτος.

Δεν είναι ερωτικό το θέμα, το κάθε άλλο. Το 2006 ήταν μια χρονιά στην οποία χώρισα οριστικά από μια μακροχρόνια σχέση που περιγράφω και σε προηγούμενο ποστ, και είναι μάλλον από τις πιο σωστές επιλογές που πήρα (με πολύ κόπο και μεγάλες αναβολές) μέσα στη χρονιά που πέρασε. Όταν δεν έχεις βρει τον εαυτό σου, δεν μπορείς άκριτα να κόβεις κομμάτια για να τα μοιράζεις, ούτε να δεσμεύεις συναισθηματικά ανθρώπους σε επίπεδο στο οποίο δεν είσαι ικανός να ανταποκριθείς. Είχα κάνει λάθος για τις δυνατότητές μου στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, και ευτυχώς στάθηκα δυνατός εκεί που χρειάστηκε για να ανασάνω και πάλι, και να ξαναμοιράσω την τράπουλα μόνος μου σε αυτό το παιχνίδι, που επιτέλους πρέπει να καταλάβω ότι δεν είναι black jack, αλλά πασιέντζα. Μόνος αντίπαλος είμαι εγώ.

Είμαι θλιμμένος, ίσως, χωρίς λόγο – και αυτή η θλίψη είναι που εξαλείφεται δυσκολότερα. Η χρονιά που φεύγει κατά τα άλλα ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη. Ξεκίνησα με μακρά καθυστέρηση να καλύπτω το χαμένο έδαφος στη σχολή μου, και πιστεύω ότι το 2007 θα φέρει επιτέλους το πολυπόθητο πτυχίο και θα ανοίξει τα μεγάλα ερωτηματικά του μετά. Δεν κρύβω ότι το βάρος όσων έχω να κάνω τους ερχόμενους μήνες προκαταβολικά με συνθλίβει, και ίσως παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην πανικόβλητη δυσθυμία των τελευταίων ημερών. Είναι από αυτές τις φορές όμως που τα «πρέπει» ταυτίζονται με τα «θέλω», και εναποθέτω όλες μου τις ελπίδες στην παγκόσμια δίκαια ισορροπία για να ξεπεράσω και αυτά τα τελευταία σκαλοπάτια.

Και το 2006 συνέχισα να βασίζομαι στους ανθρώπους, όπως τόσα χρόνια τώρα. Αν πίστευα στα resolutions, θα έγραφα στη λίστα μου ότι «Για το 2007 θέλω να μάθω να βασίζομαι αποκλειστικά σε μένα», αλλά δεν μπορώ να το κάνω. Κάθε φορά θα επιλέγω συνειδητά τη φύση μου, να πιστεύω, να εμπιστεύομαι, να στηρίζομαι. Άλλες φορές απογοητεύομαι και πέφτω, άλλες πάλι ανακαλύπτω θησαυρούς εκεί που δεν το περίμενα. Και οι δεύτεροι έρχονται να επουλώσουν τους πρώτους, και να επαναβεβαιώσουν την προσήλωσή μου στην οικουμενική δικαιοσύνη… ή τουλάχιστον στην ψευδαίσθηση της ύπαρξής της.

Το 2007 πρέπει πάντως να μάθω να γίνομαι λίγο περισσότερο κωλόπαιδο εκεί που χρειάζεται, και να εμπεδώσω επιτέλους πως δε θα είμαι αρεστός στους πάντες, ούτε μπορώ να γίνω χίλια κομμάτια, να πατήσω σε χίλιες βάρκες που απομακρύνονται η μία από την άλλη προσπαθώντας να μην πέσω στο νερό. Ακόμα και η βέλτιστη συμπεριφορά, αν υποθέσουμε a priori ότι αξίζει τον (πολύ) κόπο για να την υιοθετήσεις, πάντα αφήνει κάποιους παραπονεμένους – μάλλον όλους όσοι δεν ταυτίζονται με αυτή. Από εκεί και πέρα φυσικά είναι θέμα χαρακτήρα, το κατά πόσον μπορεί και θέλει ο καθένας μας να κινείται ευέλικτα με σκοπό να επι-κοινωνήσει, ή αν η ορθότερη επιλογή είναι να τηρεί κάποιος απαρέγκλιτα τους προσωπικούς του όρους, βασισμένος στο δόγμα «σε όσους αρέσουμε, για τους άλλους δε θα μπορέσουμε». Σέβομαι εξίσου και τις δύο νόρμες συμπεριφοράς, και ακόμα και αν ο χαρακτήρας μου ρέπει επικίνδυνα προς την πρώτη σχολή σκέψης, καταβάλλω τιτάνια προσπάθεια να ορίσω στεγανά, κόκκινες γραμμές πίσω από τις οποίες δεν πρόκειται να υποχωρώ πια – να «μην μπορώ» για όσους «δεν αρέσω» στις περιπτώσεις που η ζυγαριά γέρνει επικίνδυνα από την επικοινωνία στην εκμετάλλευση. Να ένας ωραίος στόχος…

Το 2006 έφευγα. Το 2007, τουλάχιστον μέχρι να πάρω το χαρτί του πτυχίου, πρέπει να μάθω να μένω, να εμ-μένω, να επι-μένω, να υπο-μένω, να περι-μένω και να παρα-μένω.. Σωματικά, αλλά κυρίως ψυχικά. Μετά από κάποιες γερές γροθιές στο στομάχι στα τέλη του 2006, και ένα μήνα σιωπηλών πτήσεων και άνευρων, ανόρεχτων φωτογραφιών, μου επιτρέπω να καταρρεύσω και να αυτο-αναλυθώ σε λυγμούς και σκέψεις που δε βγάζουν πουθενά. Η αυγή της νέας χρονιάς δεν ξέρω κατά πόσον θα φέρει υγεία, ευτυχία, επιτυχίες – δεν είμαι μάντης. Το μόνο για το οποίο μπορώ να είμαι βέβαιος – και να βεβαιώσω, είναι ότι από την πλευρά μου η νέα χρονιά θα είναι γεμάτη Αγάπη. Αυτή που δεν περπερεύεται, δε θέλει τα εαυτής, δε ζηλοί κλπ κλπ. Δεν μπορώ, και δεν έχει και νόημα να «εγγυηθώ» για ο,τιδήποτε άλλο, παρά μόνο για αυτό. Ότι κεντρικός γνώμονάς μου θα εξακολουθήσει να είναι η Αγάπη που θα δίνω χωρίς σταγονόμετρο στους ανθρώπους που ξέρουν, πια, να την εκτιμούν. Και από εκεί και πέρα, βασίζομαι στους «νόμους» της οικουμενικής ισορροπίας, για τα λίγα γραμμάρια και της δικιάς μου ευτυχίας.

Ας μου επιτραπεί να καταρρεύσω, για να ξανασηκωθώ. Άλλωστε τώρα ξέρω πια ότι μπορώ να καταρρεύσω σε καλά χέρια – και αυτό και μόνο, είναι νίκη. Είναι θετικό ισοζύγιο. Είναι ελπίδα. Γιατί ξέρω ότι, τώρα πια, το χέρι που θα με σηκώσει, μπορώ με τη σειρά μου να το τραβήξω κι εγώ μπροστά. Κι αυτό, στα 24 σου, είναι μεγάλη ανακάλυψη. Τελικά δε θα πάψει να με εκπλήσσει ποτέ η εσωτερική ανθρώπινη δύναμη. Ακόμα και αν ανασύρεται συνήθως με τη μέθοδο «Τα λέω σε σένα, για να τα ακούω κι εγώ», αγαπητό μου ιστολόγιο…

Χρόνια καλά σε όλους!

Το παρόν γράφτηκε υπό τους ήχους της μουσικής του Κωνσταντίνου Β. από την παράσταση «2» του Δημήτρη Παπαϊωάννου

Advertisements

Responses

  1. Pistevo pos to 2007 tha einai mia poli kali hronia gia sena,mono kai mono epeidi diloneis pos to sigouro einai na sinehizeis na dineis AGAPI se anthropous pou to aksizoun(an kai eimai sigouros pos tha doseis arketi kai se allous).

    Einai arketo etsi oste na sinehiseis na pisteveis stous anthropus…..!

  2. Ξεκινώντας από το τέλος, ελπίζω να είδες την παράσταση 2 🙂

    Η ανασκόπηση βοηθάει. Όχι τόσο για όσα έπραξες καλώς, αλλά για όσα λάθη ίσως έκανες. Αν είσαι καλά με τα δεύτερα, τότε το 2007 σίγουρα θα χαρείς τα πρώτα 🙂

    Καλή χρονιά να έχουμε, με υγεία!

  3. Κάθε τέλος σηματοδοτεί μια καινούργια αρχή Νίκο. Βέβαια, σαν θεωρητικός Φυσικός θα έπρεπε να θυμάσαι πως ο χρόνος δεν έχει αρχή και τέλος. Είναι μία σύμβαση ανθρώπινη και τίποτε άλλο. Είδες πώς τα έχω εμπεδώσει; 😛

    Όλα θα πάνε καλά και μην ξεχνάς: Το καλό πράγμα αργεί να γίνει!!! 😀

  4. Μετά την αυτοκριτική σου (αυτή της 9ης παραγράφου) θα σου πω δυο κουβέντες μόνο:
    «Αν η καρδιά σου είναι καλή, τότε και η ζωή σου θα είναι καλή».

    Ωραίος.
    Νομίζω οτι εν μέρει έχω ζήσει αυτήν την περίοδο και είμαι πολύ χαρούμενος που σε βλέπω μέσα σε αυτήν. Αλλάζεις και αυτές είναι οι ενδείξεις. Κάθε αλλαγή με όλα τα ενδιάμεσα εμπόδια είναι για καλό. Θα σε βοηθούσε μήπως η θεωρία των βιβλίων;

    Το σχολείο είναι το βιβλίο Νο1. Το διαβάζεις, φτάνεις στο τέλος, το κλείνεις και το βάζεις στην βιβλιοθήκη. Κάθε φορά που θα το βλέπεις να στέκεται εκεί, όλο και κάτι θα σου θυμίζει. Ευχάριστο ή δυσσάρεστο, δεν έχει σημασία..

    Οι σπουδές είναι το βιβλίο Νο2, η στρατιωτική θητεία το βιβλίο Νο3, κοκ… Μπορείς να διαβάζεις ένα βιβλίο κάθε φορά και η σειρά δεν είναι υποχρεωτική.

    Εύχομαι το 2007 να σου φέρει το πτυχίο και τότε, η ζωή σου θα είναι γεμάτη εκπλήξεις και πάλι.

    (μουσική: you get what you give – New Radicals)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: