Αναρτήθηκε από: Nikos | Νοέμβριος 20, 2006

Oh, Internet, where art thou?

Επέστρεψα στο κλεινόν άστυ μετά από μια περίοδο ξεκούρασης στον ωραίο Βόλο (και μία μίνι αστραπιαία επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη), και εξακολουθώ να ανακρώζω απελπισμένος : «Ω, Internet, που είσαι;» Από τις 24 Οκτωβρίου και για ένα μήνα σχεδόν έχω γίνει μπαλάκι μεταξύ OTEnet και ΟΤΕ λόγω της βλάβης που ξαφνικά παρουσιάστηκε στη γραμμή μου (και επιμένει, τώρα ποστάρω μέσω pstn) και λύση δεν φαίνεται να νοιάζεται να δώσει κανείς! Είμαι εδώ και ένα μήνα χωρίς «ευρυζωνική-ο-θεός-να-την-κάνει» πρόσβαση στο διαδίκτυο…

Εν πολλοίς λοιπόν με βόλεψε και η περίπου δεκαήμερος ανάπαυλα από το αθηναϊκό τρέξιμο, συνδυαζόμενο και με το πατροπαράδοτο χάος που εμφανίζεται πάντοτε τις μέρες εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου. Δε θα πλατειάσω, αφ’ενός γιατί δεν αισθάνομαι άνετα να γράφω ενώ ο ΕΠΑΚ μετράει, αφ’ετέρου γιατί όλα έχουν ειπωθεί σχετικά με αυτό το θέμα… Επιφυλάσσομαι.

Παρ’όλα αυτά, δεν έχω παράπονο. Πέρασα πολύ όμορφα τις μέρες μου εκτός Αθηνών, με πολύ αλκοόλ, πολύ ύπνο, και τις αναγκαίες δόσεις ομφαλοσκόπησης, ψυχοθεραπείας και τόνωσης μεταξύ ποσοτήτων τσίπουρου και μπύρας.

Τώρα είναι καιρός ανασκουμπώματος και ανασύνταξης δυνάμεων. Άλλωστε σε λίγες μέρες έρχεται το ταξιδάκι στο Λονδίνο που θα είναι γερό recalibration, ακολουθούμενο από το «προσκύνημα» που χρωστάω στο Βερολίνο εδώ και πολλά χρόνια. Δεν έχω παράπονα, εκτός από το θέμα με το internet. Βέβαια μετά από ένα μήνα «απεξαρτημένος» με το ζόρι, βλέπω και τα θετικά του όλου αποτοξινωτικού εγχειρήματος : κατάφερα να κάνω μια τεράστια αναδιάρθρωση των βιβλιθηκών και των σημειώσεών μου στο πτωχό εν Αθήναις φοιτητικό μου σπίτι, η οποία *χωρίς* τις «σειρήνες» του διαδικτύου μου πήρε πάνω από 4 ημέρες. Καθόλου περίεργο που δεν αποφάσιζα να αναλάβω υπό άλλες συνθήκες ένα τόσο κουραστικό εγχείρημα…

Εν γένει η ζωή κυλάει πάντως, και κυλάει για όλους με τον ίδιο αδυσώπητο ρυθμό. Έκλεισα και τα 24 πριν μερικές μέρες γαρ, και δικαιούμαι να αμπελοφιλοσοφώ λίγο περισσότερο, λίγο πιο «σοφιστικέ» τώρα πια.

Αυτό το ποστ θα παραμείνει ένα φληνάφημα όμως, γιατί η αυριανή μέρα είναι Δευτέρα, και δε θα είναι Τσαγκαροδευτέρα…έχω πολλά να κάνω. Να περάσω από το ΕΜΠ για να διευθετήσω κάτι σχετικά με ένα εργαστήριο, να κατέβω στο κέντρο για μια δουλειά, να πάω και στην πρόβα γιατί μεθαύριο έχω συναυλία στο Μέγαρο… χμ! Ξαναβρίσκω τους ρυθμούς μου… Όχι ότι τους είχα χάσει ποτέ. Απλά είναι ιδιαίτερα θετικό να βλέπεις ότι μπορείς σιγά σιγά να επιβάλεις μια στοιχειώδη δημιουργικότητα στο περιβάλλον χάος! Σας φιλώ γλυκά και θα επανέλθω με πιο συγκροτημένη σκέψη! 🙂

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: