Αναρτήθηκε από: Nikos | Οκτώβριος 25, 2006

Μετεκλογικά…

Επιτέλους ησυχάσαμε. Τρεις μόλις μέρες μετά τη λήξη και του δεύτερου γύρου των Δημοτικών και Νομαρχιακών Εκλογών, οι κατ’επάγγελμα αναλυτές επικεντρώθηκαν και πάλι στον αβάσταχτα επιφανειακό σχολιασμό της επικαιρότητας τον οποίο τόσο έχουμε αγαπήσει.

Γλιτώσαμε από τους πράσινους και μπλε χάρτες, από την στοιχειώδη – και λανθασμένη – άλγεβρα των αθροισμάτων ψήφων και των μετακινήσεων ψηφοφόρων, από τα μηνύματα που όλοι αναγιγνώσκουν και κανείς δεν φαίνεται να εννοεί να εμπεδώσει. Μπορούμε πια να βουλιάξουμε και πάλι στους καναπέδες μας και να ασχοληθούμε με το «ιταμό ύφος» του Παπανδρέου προς τον Βενιζέλο ή τις «τσάι και συμπάθεια» συναντήσεις Καραμανλή με τους εκπαιδευτικούς. Μπορούμε να συνεχίσουμε να παρατηρούμε τη διάβρωση μιας ολόκληρης κοινωνίας με το θέμα της Παιδείας, όπου πλέον τίποτα δε λειτουργεί σωστά εδώ και χρόνια, και αυτή η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια έχει ξεσπάσει με άγνωστο τελικό αποτέλεσμα. Μόνο τα νηπιαγωγεία λειτουργούν αυτή τη στιγμή σωστά, και αυτό επειδή τα παιδάκια είναι πολύ μικρά για να αντιδράσουν στις άθλιες συνθήκες ακόμα και εκεί. Επίσης, στη μεγάλη μας πλειοψηφία, εμείς ο κυρίαρχος ελληνικός λαός, μπορούμε να γυρίσουμε πλευρό και να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με το survivor, το βέρα στο δεξί, τα κουτσομπολιά που μας θρέφουν, τον υποβαθμισμένο πνευματικό μας επιούσιο…

Εδώ όμως θέλω να μιλήσω για τις τοπικές εκλογές και τα όσα εξωφρενικά συνέβησαν σε αυτές.

Κατ’αρχάς, αφού είναι της μόδας τα ευρύτερα συμπεράσματα, ας εξάγω κι εγώ το δικό μου : τα κόμματα όπως τα γνωρίσαμε μεταπολιτευτικά φαίνεται να έχουν φτάσει στο τέλος ενός μεγάλου δρόμου «νηπιακών βημάτων» και ολοένα και περισσότερο πλησιάζουν σε σημείο στο οποίο πρέπει να αλλάξουν ριζικά, αλλιώς θα συνεχίσουν να αποξενώνονται από την κοινωνία. θα προσπαθήσω ακροθιγώς να σχολιάσω. Ας υποθέσουμε ότι τα κόμματα δημιουργούνται μέσα από την ίδια την κοινωνία, με σκοπό να εκφράσουν ομάδες πολιτών με διαφορετικές επιδιώξεις, συμφέροντα, αλλά κυρίως με διαφορετική κοσμοαντίληψη. Μέσα από τις γνωστές δημοκρατικές διαδικασίες, ζητάνε την ψήφο μας τα τελευταία 32 χρόνια (αν μιλήσουμε συγκεκριμένα για τη μεταπολιτευτική περίοδο) με σκοπό να διοικήσουν τη χώρα και να εφαρμόσουν κάποιες από τις πολιτικές τους. Ας εξαιρέσουμε προς το παρόν τις θεμελιακές διαφορές δεξιάς και αριστεράς – άλλωστε τείνω να πιστεύω ότι οι «πρωταγωνιστές» της ελληνικής πολιτικής ζωής έχουν ξεπεράσει προ πολλού αυτά τα στεγανά, και τα συντηρούν μόνο με σκοπό την πόλωση και τη συσπείρωση των κομματικών στρατών της μίας ή της άλλης πλευράς. Την απαξίωση αυτή των κομμάτων μπορεί να τη δει κανείς σε ένα ευρύτατο φάσμα της κοινωνικής ζωής : από το φοιτητικό συνδικαλισμό μέχρι την τοπική αυτοδιοίκηση.

Οι φοιτητές εδώ και αρκετά χρόνια αντιδρούν σιωπηρά στο πανηγυράκι των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ (αλλά και των υπόλοιπων κατ’επάγγελμα αντιδρώντων φοιτητικών παραάξεων) και αυτό φαίνεται με τρομακτική αποχή από συνελεύσεις και εκλογές. Μια σιωπηρή έλλειψη νομιμοποίησης. Υπό μία έννοια οι πρακτικές των παρατάξεων οδηγούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα νομοτελειακά στις αλλαγές που θέλει να φέρει το υπουργείο στην εκπροσώπηση των φοιτητών. Και ίσως είναι καλύτερα έτσι, αφού επιμένουμε να κόβουμε το κεφάλι αντί να θεραπεύσουμε το πονεμένο, το σαπισμένο δόντι. Λες κι είμαστε χαζοί και δε βλέπουμε τη σαπίλα και τη διαφθορά στους νεαρούς επίδοξους μελλοντικούς κομματάρχες που μαζεύουν πόντους για τα αυριανά κομματικά τους βιογραφικά.

Το θέμα όμως εδώ είναι η τοπική αυτοδιοίκηση και τα τραγικά λανθασμένα συμπεράσματα που εξάγονται από τα επιτελεία των κομμάτων – δε θα μάθουν, και όσο δε μαθαίνουν, τόσο περισσότερο οι πολίτες θα συμπεριφέρονται «αντάρτικα», πέρα από «μαντριά», χρίσματα κλπ. Αν και όλοι επαίρονται για την αυτόνομη και ανεξάρτητη αυτο-διοίκηση, και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι δεν επιδιώκουν το κομματικό καπέλωμα δήμων και νομαρχιών, τόσο τα κεντρικά ΜΜΕ (που έφτασα σε σημείο να πιστεύω ότι δεν έχουν ιδέα περί τίνος ομιλούν σε μεγάλο βαθμό) αλλά και τα κόμματα που επιμένουν σε ευθείες αναγωγές σε αριθμό μπλε και πράσινων ψήφων, το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να εξαγάγουμε κομματικά συμπεράσματα από τοπικές ψήφους.

Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους οι δημότες Αθηναίων, Πειραιά και Θεσσαλονίκης πρέπει να είναι ιδιαίτερα δυστυχισμένοι, είναι το γεγονός ότι η «αυτοδιοίκηση» σε αυτές τις πόλεις προσομοιάζει πολύ περισσότερο στη μαγική εικόνα που επιμένουν να διαβάζουν κόμματα και ΜΜΕ, από ότι στην υπόλοιπη επικράτεια. Και για αυτό όλο και περισσότερο και εκεί οι ψηφοφόροι απέχουν από το να νομιμοποιούν αυτή τη διαδικασία, όπως αντίστοιχα και οι φοιτητές στις φοιτητικές εκλογές που προανέφερα. «Ευτυχώς» που οι εκάστοτε κυβερνήσεις έχουν σκύψει σε βαθμό κυρτώσεως πάνω από αυτές τις περιοχές, οπότε καλύπτουν την κραυγάζουσα απραξία των εκεί τοπικών αρχόντων.

Στην περιφέρεια όμως δεν είναι έτσι, και αυτό φάνηκε από τα αποτελέσματα των εκλογών που μόλις πέρασαν. Όσο και να στύβουν τα κεφάλια τους σε εφημερίδες και κανάλια της Αθήνας, καθώς και στα κεντρικά αλλά και τοπικά κομματικά επιτελεία, δεν μπορούν να καταλάβουν ότι παρήλθε ανεπιστρεπτί η εποχή των μπλε και πράσινων καφενείων, και ότι ο κόσμος πλέον ψηφίζει τοπικά, επικροτώντας ή τιμωρώντας το δήμαρχο για το έργο ή την απραξία, επενδύοντας σε ελπίδα ή μαυρίζοντας την οπισθοδρόμηση.

Για παράδειγμα, έπεσα από τα σύννεφα όταν είδα πόσο λάθος έχουν κρίνει το εκλογικό αποτέλεσμα στο Δήμο Βόλου και τη Νομαρχία Μαγνησίας οι συνήθεις αναλυτές. Ενώ ο καθένας που έχει μια στοιχειώδη γνώση των πραγμάτων θα μπορούσε να καταλάβει πολύ εύκολα την αλλαγή σε Δήμο και Νομαρχία, η τοπική Νέα Δημοκρατία αναλώθηκε στο να γκρινιάζει για μετακινήσεις…»καραβιών» ψηφοφόρων σαν πρόβατα στο μαντρί από τον «γαλάζιο αντάρτη» Κοκκίνη προς τον «πράσινο» Παπατόλια (με αυτό ακριβώς το επίπεδο εμβάθυνσης στα γεγονότα), ενώ το τοπικό ΠΑΣΟΚ επαναπαύτηκε στις δάφνες των πρόσκαιρων πανηγυρισμών και πολύ φοβάμαι ότι ήδη έχουν αρχίσει να προσμετρούν κουκιά για τις εθνικές εκλογές – εκεί όπου θα δουν ότι πλανώνται πλάνη οικτρά όταν δε θα βγαίνουν τα νούμερα.

Οι πολίτες έχουν αρχίσει να «ξυπνάνε». Δεν φανατίζονται πια με σημαίες, καραμούζες και αμετροεπή προεκλογικά πυροτεχνήματα από τους υποψηφίους. Όποιος μίλησε σε αυτές τις εκλογές με κεντρικούς κομματικούς όρους, μαυρίστηκε εισπράττοντας την απαξίωση του εκλογικού σώματος. Και πολύ σωστά, κατά την άποψή μου. Ακούσαμε την εβδομάδα που μεσολάβησε μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου, τον κ. Ζαγορίτη, γραμματέα της ΝΔ να λέει «δεν κόψαμε κεφάλια ανταρτών μέχρι τώρα, αλλά να συνειδητοποιήσει ο καθένας το χρέος του προς την παράταξη» – και να γυρίσει στο μαντρί. Τέως βουλευτές Μαγνησίας της ΝΔ, από μια άλλη εποχή, αρθρογραφούσαν τις ενδιάμεσες ημέρες στον τύπο κραυγάζοντας για «την πληγωμένη ενότητα της παράταξης» και το «αξιακό σύστημα της ΝΔ που δε συμπίπτει με αυτό των αντιπάλων της», χωρίς να καταλαβαίνουν ότι έτσι εξοργίζουν τον κόσμο που δεν ανήκει πια φανατικά σε κομματικούς στρατούς. Το αποτέλεσμα στη Νομαρχία τη δεύτερη Κυριακή δεν είχε να κάνει ούτε με μηνύματα προς την κυβέρνηση, ούτε με… «αντίδραση του κάμπου» όπως επιμένουν οι μη γνωρίζοντες, να ταυτίζουν την ψήφο των Μαγνησιωτών με τα βαμβάκια των υπόλοιπων αγροτικών θεσσαλικών νομών. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε. Ήταν μια ξεκάθαρη απάντηση στην πολιτεία του απερχόμενου καρα-μπλε νομάρχη Πρίντζου, ο οποίος επί τέσσερα χρόνια οδήγησε το νομό σε μια εκκωφαντική σιωπή, για ποιο λόγο όλοι ψάχνουν αλλότριους λόγους; Όποιος και να ερωτηθεί στη Μαγνησία, ακόμα και ο πιο κακόπιστος φανατισμένος «δεξιός», δε θα αρνηθεί ότι η Νομαρχιακή Αρχή την παρελθούσα τετραετία επέδειξε μηδενικό έργο, και ανερυθρίαστα δήλωνε ότι «την πρώτη τετραετία σχεδιάσαμε, δώστε μας άλλη μία για να υλοποιήσουμε». Ο κ. Παπατόλιας, πέρα από το νεανικό και φρέσκο αέρα που έφερε, κατανόησε ότι η κοινωνία έχει προσπεράσει τα κόμματα, και προς τιμήν του, αν και «εχρίσθη» υποψήφιος από το ΠΑΣΟΚ, δεν έκανε καμία αναφορά σε όρους κομματικής αντιπαράθεσης. ΄Ισως η ιδιότητά του σαν διδάκτορας της Νομικής με μακρά καριέρα σε Ελλάδ και εξωτερικό τον ωφέλησε τα μέγιστα στο να «διαβάσει» σωστά τις τάσεις του εκλογικού σώματος. Ελπίζω πραγματικά να χρησιμοποιήσει την θριαμβευτική (και ίσως και απροσδόκητη) εκλογή του για το καλό των πολιτών της Μαγνησίας. Εδώ θα είμαστε και σε 4 χρόνια για να τον κρίνουμε, άλλωστε.

Οι πολίτες, η κοινωνία, έχουν ξεπεράσει τα κόμματα, και ό,τι ξεπερασμένο αυτά συνεπάγονται. Είτε τα κόμματα θα εκσυγχρονιστούν και θα καταλάβουν ότι δεν μπορούν πια να απευθύνονται σε άβουλους στρατούς προβάτων – και ανάλογα θα προσαρμόσουν τη ρητορική και τα προγράμματά τους, σε κεντρικό αλλά και τοπικό επίπεδο, είτε θα καταρρεύσουν στην ιδεοληπτική τους ανυπαρξία. Κακά τα ψέμματα, η ελληνική κοινωνία μεταβάλλεται ραγδαία. Οι πολίτες μορφώνονται, βγαίνουν στο εξωτερικό και προσλαμβάνουν διαφορετικές παραστάσεις. Ο εμφύλιος μας τέλειωσε, η χούντα επίσης. Η ρητορική του «ανάδελφου έθνους» και της «ψωροκώσταινας» βρίσκει όλο και λιγότερα ευήκοα ώτα. Και σιγά σιγά, οι νεότερες γενιές δεν παθιάζονται με τον ίδιο τρόπο περιχαρακωμένοι στα κομματικά στεγανά. Όσο οι υποψήφιοι σε τοπικό, ή και σε εθνικό επίπεδο, επιμένουν να επικαλούνται την «κομματική συνείδηση» των ψηφοφόρων, τόσο περισσότερο αυτοί θα τους γυρίζουν την πλάτη και θα ψηφίζουν πρόγραμμα και όραμα, και όχι μπλε και πράσινα. Όπως επίσης ανάλογα θα «τιμωρούν» αξιωματούχους που δεν στάθηκαν αντάξιοι της εντολής του εκλογικού σώματος, και δε θα μετατρέπουν την παραμικρή ψηφοφορία σε καταμέτρηση χρωματισμένων κουκιών. Δούλεψες κύριε; Είχαμε αποτέλεσμα; Θα επιβραβευθείς. Δε δούλεψες; Σπίτι σου. Ίσα ίσα που όλο και περισσότερο, κυρίως οι νεότεροι που ενδιαφερόμαστε για τα κοινά, θα συνεχίσουμε να γυρίζουμε την πλάτη σε αυτούς που καταφανώς μας κοροϊδεύουν. Και θα συνεχίσουμε να γελάμε με όσους κατ’επάγγελμα επαΐοντες προσπαθούν να βάλουν σε καλούπια συμπεριφορές και ψήφους, ανάγοντας την κάθε έκφραση του πολίτη σε στείρα κομματική αντιπαράθεση…

Οπότε δε χρειάζεται να σπαζοκεφαλιάζουν οι αναλυτές των Αθηνών, σε Ρηγίλλης, Χαριλάου Τρικούπη, Περισσό και σία, ούτε τα βαθυστόχαστα ΜΜΕ, προσπαθώντας να συνάγουν γενικά συμπεράσματα από μερικές εκλογικές συμπεριφορές. Αν είχαν στοιχειώδη μαθηματική λογική σκέψη, θα καταλάβαιναν ότι με άλλα κριτήρια ψηφίζει ο ψηφοφόρος του Βόλου, και με άλλα αυτός του Πολύγυρου. Ακόμα και μέσα στον ίδιο νομό, ακόμα και μέσα στο ίδιο το Πολεοδομικό Συγκρότημα του Βόλου, θα μπορούσε κάποιος «αετομάτης» να εξαγάγει πολύ χρησιμότερα συμπεράσματα για τη θετική και αρνητική ψήφο, για τις επιμέρους ανάγκες, ρίχνοντας μια ματιά στα αριθμητικά στοιχεία του καθενός διακριτού εκλογικού διαμερίσματος. Το έκανα τη Δευτέρα το πρωί κοιτώντας για λίγα λεπτά την εφημερίδα με τα αριθμητικά στοιχεία από κάθε εκλογικό τμήμα, και προσωπικά συνήγαγα πολύ πιο ενδιαφέροντα συμπεράσματα από όσα ακούω από τους τηλεμαϊντανούς τόσες μέρες. Κάθε προσπάθεια γενίκευσης και μάλιστα σε πανελλήνιο επίπεδο είναι εκ προοιμίου ατυχής, και πέρα από το χάζι που έκανα αυτή την περίοδο, άρχισε να με ενοχλεί η περισπούδαστη αναλυτική διάθεση των «εξωτερικών» παρατηρητών, οι οποίοι χωρίς στοιχεία, οδηγούνται σε γενικά συμπεράσματα. Και μιλάω μόνο για τα τοπικά του Βόλου και της Μαγνησίας που γνωρίζω, γιατί θα μπορούσα να πλατειάζω για ώρες αναδεικνύοντας περιπτώσεις που είναι προφανή φάσκελα στην αυστηρά κομματική ανάγνωση των τοπικών αποτελεσμάτων, όπως του Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη, του Κουτελάκη στη Ν. Σμύρνη, ακόμα και του Τσίπρα στο Δήμο Αθηναίων. Επιμένω ότι πια οι ψηφοφόροι πήραν οριστικό διαζύγιο από τα σταυρωμένα ψηφοδέλτια, σταλμένα από την Χ νομαρχιακή και την Ψ κλαδική.

Για να δούμε τι θα γίνει από εδώ και πέρα… θα ξεπεράσουμε επιτέλους και συλλογικά ως κοινωνία άπαξ και διά παντός τον μίζερο επαρχιωτισμό και τη λαμογιοποίηση που διέπει πολλές από τις εκφάνσεις της ζωής μας, για να πάμε μπροστά στις προκλήσεις και τους κινδύνους της νέας εποχής που ξημερώνει; Μέχρι στιγμής οι σύγχρονες φωνές είναι μεμονωμένες σε όλο το πολιτικό φάσμα και καταπιέζονται λυσσαλέα από τις δυνάμεις εκείνες που θέλουν να φρενάρουν την πρόοδο και την ανάπτυξη προς όφελος του προσωπικού βολέματος και του «ξέρεις ποιος είμαι και τι μπορώ να κάνω εγώ;» με τις ξένες πλάτες… Ομολογώ ότι δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος. Η Ελλάδα έχει τον μοναδικό τρόπο να διώχνει τα παιδιά της, ιδιαίτερα όσους δεν μπορούν και δε θέλουν να ενσωματωθούν σε αυτό το αρρωστημένο σύστημα.

Περιπτώσεις όπως οι παρελθούσες τοπικές εκλογές είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικές πάντως, κόντρα στα λαμόγια και τα «μεγαλοστελέχη» που αποπνέουν ένα μίζερο χθες.

Οψόμεθα εις Φιλίππους…

Advertisements

Responses

  1. καλά, όλο αυτό το σεντόνι που είναι γραμμένο για την Πολιτική.. απλά αρνούμαι να το διαβάσω 🙂

    θα συμπληρώσω δε, «.. και όλοι οι κατ’ επάγγελμα παραμυθάδες».


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: