Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαρτίου 28, 2006

Χιλιόμετρα…

Δυο μήνες πέρασαν από τότε που έγραψα τελευταία φορά στο μπλογκ. Και επειδή αυτό τείνει να εξελιχθεί σε κανόνα στη ζωή μου, κάθε φορά που αποστασιοποιούμαι από το γράψιμο για τον έναν ή τον άλλο λόγο, τότε είναι που σε καταιγιστικό ρυθμό συμβαίνουν πράγματα που συσσωρεύονται. Και άντε να δεις τι θα πρωτογράψεις μετά.. Συσσωρεύονται και επειδή φοβάμαι ότι αν γράψω ένα γενικό post για όλα, σε κάποια θα δώσω λιγότερη σημασία, σε κάποια άλλα περισσότερη, δεν παίρνω την πρωτοβουλία, δε γράφω τίποτα. Μια ζωή αδιόρθωτος..

Τι έγινε από τις 28 Ιανουαρίου ως σήμερα; Πολλά και διάφορα… πρώτα από όλα, η (σ)εξεταστική. Κράτησε πολύ, πάρα πολύ, είχε και τις διακοπές λόγω χιονιού, αλλά κατάφερα να σφίξω στοιχειωδώς τα δόντια και να δώσω 4-5 μαθήματα επιτυχώς. Μεγάλη υπόθεση αν μέχρι τώρα περνούσα 4-5 μαθήματα το χρόνο. Ήταν αν μη τι άλλο ένα ψυχολογικό boost. Και άσχετα με το αν η ψυχολογική μου κατάσταση τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές δεν είναι η καλύτερη, το αποτέλεσμα της περασμένης εξεταστικής είναι για μένα επιτέλους ένα εφαλτήριο για να τελειώνω με τη σχολή. Είμαι σχεδόν έξι γεμάτα χρόνια φοιτητής, και αν και δεν έχω παράπονο για όσα παράπλευρα έκανα, νιώθω ότι είναι καιρός να τελειώνω και να προχωρήσω με τη ζωή μου, ό,τι και αν αποφασίσω να κάνω. Παρ’όλα αυτά, νιώθω περισσότερο από ποτέ και τις τάσεις φυγής να γιγαντώνονται. Ας αρχίσω να περιγράφω με αδρές γραμμές τι έγινε τους τελευταίους δύο μήνες. Πέρα από την εξεταστική, όπως λέει και ο τίτλος του post, έκανα χιλιόμετρα. Πολλά χιλιόμετρα. Για μια ματιά σας παραπέμπω στο Photo Album της ιστοσελίδας μου, στο Greek Tour. Αθήνα, Βόλος, Καβάλα, Κομοτηνή, Ξάνθη, Αλεξανδρούπολη, Ορεστιάδα, Διδυμότειχο, Αδριανούπολη, Αθήνα, Πύργος, Πάτρα, Αθήνα, Βόλος, Αθήνα… κάθε μέρα στο δρόμο. Αεροδρόμια, Σιδηροδρομικοί σταθμοί, ΚΤΕΛ… μόνο σε λιμάνι δε βρέθηκα αυτή την περίοδο. Καλύτερα.

Δεν έχω παράπονο. Καλά πέρασα, γύρισα πολλά μέρη, είδα και τον ξαδερφό μου στην Κομοτηνή που μου είχε λείψει (είχα 2μιση χρόνια να κάνω αυτό το μεγάλο ταξίδι στο Βορρά…) και με το που γύρισα στην Αθήνα, ήμουν αρκετά ανανεωμένος. Τόσο, όσο χρειάστηκε για να κατηφορήσω στην Πελοπόννησο αυτή τη φορά λίγες μέρες μετά, στα παλιά λημέρια του Πύργου… Αυτό κι αν μου είχε λείψει. Δε χωρίζουν άλλωστε εύκολα οι ζωές κάποιων ανθρώπων.. μπορεί και καθόλου. Απλά οι συνθήκες που κάποτε ήταν άσχημες και πιεστικές, τώρα σαν να δίνουν το πράσινο φως για νέες αρχές και καλύτερες μέρες. Έτσι ο δρόμος δεν κουράζει, αλλά γαληνεύει. Και δε σκέφτεσαι τις αποστάσεις σαν περιττές, κουραστικές, αλλά σαν νοητές γραμμές που ενώνουν προορισμούς. Και το μόνο που μένει είναι να απολαμβάνεις το ταξίδι, που τόσα έχει να σου δώσει… Μετά τον Πύργο έμεινα στην Πάτρα για δύο μέρες, να πάρω λίγο αέρα Πολιτιστικής Πρωτεύουσας. Καλή η έκθεση του Da Vinci, καλές και οι αναπλάσεις κτηρίων στο κέντρο της πόλης, πέραν τούτου όμως, δε μου έδωσε την εντύπωση της πόλης που ζει και αναπνέει ως πολιτιστική πρωτεύουσα. Μάλλον είναι άλλη μια χαμένη ευκαιρία… Όπως και να έχει, εγώ καλά πέρασα το ένα βράδυ που έμεινα, και στην ταβερνούλα μου πήγα, και το καφεδάκι μου στη Γεροκωστοπούλου το ήπια και όλα καλά. Γύρισα στην Αθήνα (με το τρένο για πρώτη φορά, ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ η παραθαλάσσια χάραξη ως την Κόρινθο) κοιμήθηκα το βράδυ, και ελέω απεργίας και κατάληψης στη σχολή, πήρα τα μπογαλάκια μου και ανηφόρισα προς Βόλο την επόμενη μέρα.

Καλά ήτανε. Διαρκής αλλαγή παραστάσεων, πριν προλάβω να βαρεθώ οπουδήποτε. Γύρισα στο κλεινόν άστυ προχθές και θα μείνω για τρεις ολόκληρες εβδομάδες. Μετά θα πάρω πάλι παραμάζωμα τα αεροδρόμια και τους σταθμούς, για να εκμεταλλευτώ τις διακοπές του Πάσχα με ένα μεγάλο ταξίδι στο εξωτερικό. Ο λύκος κι αν εγέρασε…συνήθειες δεν αλλάζει. Όσο και αν κουράζομαι σωματικά, είναι το ψυχής άκος το ταξίδι. Και παράλληλα, διάβασμα οργανωμένα πια για τη σχολή. 4-5 μαθήματα το Γενάρη; Να γίνουν 8-9 τον Ιούνιο. Να τελειώνω, τα ξαναείπα. Έχουμε δρόμους μπροστά ανεξερεύνητους, και τα χρόνια περνάνε…

Προς το παρόν, I’m back. Και αν κι έχω πέσει χαμηλά, όσο να σηκωθώ ξανά, να με προσέχετε. Θα περάσει κι αυτό, όλα περνάνε… Υπόσχομαι να μην σας πρήζω. Ξέρετε όλοι προσωπικά ο καθένας σε ποιους αναφέρομαι… Έχω άλλωστε κάποια όνειρα που περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους για να λάβουνε εκδίκηση…

Advertisements

Responses

  1. Καλημερούδια από το ηλιόλουστο μπαλκόνι μου! Κάθομαι και λιάζομαι ρουφώντας τον φραπέ μου και προσπαθώ να μην σκέφτομαι ! Όπως σου είπα και χθες , βαθιές ανάσες και μην ξεχνάς πως και οι κακές μέρες έχουν τη χάρη τους 😉
    :*************

  2. eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeela mwreeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

    psyxraimiiiiiiiiiiiiiiiiiiia

    apla den se exei piasei akoma h aniksh gi’ayto kai agxonese 😛


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: