Αναρτήθηκε από: Nikos | Δεκέμβριος 7, 2005

Exhausting procrastination…

Δε θα μιλήσω ακόμα για το ταξίδι στο Λονδίνο. Σε γενικές γραμμές ήταν όλα καλά, αναμενόμενα εξαντλητικά, αναζωογονητικά όπως σε κάθε ταξίδι. Το Λονδίνο είναι πάντα το Λονδίνο. Αλλά το part ΙΙ θα ακολουθήσει σύντομα. Προς το παρόν προέχουν άλλα.

Νιώθω σωματικά εξαντλημένος. Όχι απαραίτητα και πνευματικά, έχω συνηθίσει εδώ και χρόνια να είμαι σε μια μόνιμη υπερδιέγερση σε όλους τους τομείς, αλλά εδώ και κάμποσο καιρό πιστεύω πως οι βιορυθμοί μου έχουν αποσυντονιστεί πλήρως. Σε 17 μέρες πετάω για Σερβία, σε 47 μέρες αρχίζει η εξεταστική. Ο χρόνος τρέχει αδυσώπητος και χωρίς να μου χαρίζεται που ζητάω συχνά πυκνά παύσεις για ξεκούραση (από τι, αλήθεια…) κι εγώ μένω αμέτοχος. Και παράλληλα νιώθω πολύ κουρασμένος. Εξαντλημένος. Και αυτή τη στιγμή ακόμα που γράφω τα πόδια μου πονάνε, το κεφάλι μου πάει να σπάσει, κλπ. «Και γιατί δεν πας να κοιμηθείς, άνθρωπε του Θεού;» θα με ρωτήσετε. Λέω σήμερα να το πάρω σερί και να κοιμηθώ κάποια στιγμή το απόγευμα όταν καταρρεύσω, μέχρι το πρωί της Πέμπτης. Αλλά είναι βαθύτερο το πρόβλημα. Δε με πιάνει ύπνος κανονικές ώρες. Όχι μόνο τώρα, εδώ και χρόνια, από τότε που μένω μόνος μου, ή ακόμα και πιο πριν, στο λύκειο. Έχω γίνει βρυκόλακας, έχω κάνει τη νύχτα μέρα, «βγαίνω νύχτα, κοιμάμαι πρωι» που λέει κι ο Δεληβοριάς.

Ζηλεύω που δεν μπορώ να έχω κανονικές ώρες ύπνου, ζηλεύω που δε με πιάνει τρομερή νύστα στις 11 το βράδυ και δεν ξυπνάω 7 το πρωί. Θυμάμαι με νοσταλγία τον Ιούλιο στο Δημόκριτο, που ξυπνούσα στις 7 για να είμαι εκεί στις 9 και καθόμουν ως τις 5 με χαρά για τις διαλέξεις, για να γυρίσω σπίτι να κάνω ό,τι άλλο είχα να κάνω και να πέσω να κοιμηθώ νωρίς. Έλεγα να το καθιερώσω… αλίμονο, ο λύκος κι αν εγέρασε… Δεν μπορώ. Φαίνεται πως ξυπνάω μόνο αφού μεσημεριάσει, και κοιμάμαι μόνο όταν γλυκοχαράζει. Και αυτό είναι ένα μόνο από τα κομμάτια του παζλ. Συμπληρώνουμε με άθλια διατροφή, junk food σε άστατα ωράρια, και έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Εξαντλούμαι. Είμαι 23 χρονών και πλέον δεν αντέχω την ελάχιστη κόπωση. Είμαι ένα υπερδραστήριο ζόμπι υπό διαρκή κατάρρευση.

Γιατί γίνεται όλο αυτό; Μήπως αυτή τη στιγμή δεν έχω σημαντικούς στόχους, αυτούς που θα με γεμίσουν με ενέργεια για να αφοσιωθώ εντελώς σε όσα θέλω να πετύχω; Πρέπει να φεύγω πάντα; Να ταξιδεύω… να κλείνομαι πεισματικά έξω από μια καθημερινότητα που με πιέζει και με πνίγει, υποχρεώσεις που συσσωρεύονται αφού επιλέγω πάντα το procrastination. Πάντα σπρώχνω τις υποχρεώσεις για αργότερα, τα μαθήματα για μετά, τις εργασίες μέχρι τα πιεστικά deadlines… Λες και δεν ονειρευόμουν πάντα να γίνω φυσικός γαμώτο. Αλλά αυτή η σχολή στο ΕΜΠ με απογοήτευσε, εκεί καταλήγω στα 6 χρόνια των σπουδών μου. Το αντικείμενο είναι αυτό που πάντα ήθελα, αλλά αντιμετώπισα και αντιμετωπίζω προχειρότητα, ωχαδερφισμό, άρπα – κόλλα, δεν ξέρεις πια τι θα σου ξημερώσει με το ΤΕΕ, τη Σύγκλητο, τους συναδέλφους… όλα είναι σε μια αθάνατη νεοελληνική χαοτική σούπα α λα Ψωροκώσταινα. Έχω μια έντονη διάθεση να τελειώσω, να φύγω από το μπουρδέλο, να ελευθερωθώ από τα δεσμά που με πνίγουν, και παράλληλα το ΕΜΠ είναι μια τρομερή ονειροβόρος τροχοπέδη. Το «θέλω» γίνεται σιχαμερό «πρέπει», και δε θα συγχωρήσω ποτέ στο ίδρυμα, στη σχολή, στον Θεό τον ίδιο ότι αυτά τα χρόνια «κατάφεραν» να σκοτώσουν την όρεξή μου και το πάθος μου μεταξύ μιας γενικής συνέλευσης και μιας αντιπροσωπείας για τα επαγγελματικά δικαιώματα. Παρ’όλα αυτά, μένει ακόμα ελπίδα. Αν γίνω υπεράνθρωπος και ξεπεράσω την αηδία που μου προξενεί το ΕΜΠ πια, θέλω να ξαναπιάσω το μίτο από εκεί που μου τον έκοψαν βίαια και να ξαναξεκινήσω. Αυτό είναι που μου δίνει κουράγιο να βουτήξω μέσα στα σκατά που έχω μπροστά μου, να διαβάσω ένα σωρό αδιάφορα μαθήματα από τα πρώτα έτη χωρίς κανένα αντίκρυσμα, να στρωθώ να καλύψω απαράδεκτα κενά σε γνώσεις κβαντομηχανικής κλπ, να περάσω σωρηδόν μαθήματα, να ξεσκιστώ στη δουλειά με τη διπλωματική μόλις ηρεμήσυν λίγο τα πράγματα.

Γκρινιάζω και το ξέρω, αλλά αυτή η αναβλητικότητα, η έλλειψη διάθεσης, η μιζέρια στα συνδικαλιστικά της σχολής και το μέλλον που προμηνύεται μελανό μέχρι να πιάσει ο καθένας μας τον ταύρο από τα κέρατα, όλα αυτά με εκνευρίζουν, με πληγώνουν, με μελαγχολούν. Οδηγούν σε ένα ενδόμυχο «δε γαμιέται», στην αναβλητικότητα που κονταροχτυπιέται την ίδια στιγμή με το «πρέπει», ώστε να τραφεί μακροπρόθεσμα το «θέλω». Είναι αγώνας δύσκολος, αγώνας θεωρητικός. Επαφίεται μόνο σε μένα το να κάνω ό,τι μπορώ (και μπορώ να κάνω πολλά), αρκεί να τα βάλω κάτω, να οργανωθώ γερμανοπρεπώς (το οποίο θαυμάζω αλλά δε δύναμαι ακόμα να κάνω σε full extent) και να αρχίσω να αποδίδω όπως πραγματικά μπορώ, όσο απέδιδα στο σχολείο.

Προς το παρόν αυτή η κατάσταση αδράνειας μέσα στον περιρρέοντα καλπάζοντα χρόνο με εξαντλεί πνευματικά και σωματικά, συνδυαζόμενη με τα aforementioned προβλήματα του ύπνου και του φαγητού. Είναι ένας φαύλος κύκλος, και είναι καιρός πια αυτό το ενοχλητικό άγχος στο πίσω μέρος του κεφαλιού να αντιμετωπιστεί. Γιατί αυτή τη στιγμή είμαι άθελά μου on the highway to self – imposed hell. Και τελικά αν τα κάνω θάλασσα θα φταίω μόνο εγώ.

Γκρίζα διάθεση σήμερα, σαν τον ουρανό. Δεν είναι η αϋπνία, είναι η συσσωρευμένη πικρία και η αγωνία. Μαζί με τα όνειρα για τα οποία θέλω να ζω, αυτά που καρτερικά περιμένουν να λάβουνε την εκδίκησή τους. Θα είναι πολύ πολύ κρίμα αν τελικά τα αφήσω να τσακιστούν χωρίς να παλέψω με όλα τα επίπονα που απαιτούνται, χωρίς να κάνω τις θυσίες που θα οδηγήσουν μέσα από δρόμο κακοτράχαλο, μονοπάτι ανηφορικό, τοπίο σεληνιακό, στο δικό μου στόχο εκεί που θα βρω την εσωτερική ειρήνη για να μπορώ να σηκώσω πάλι σημαία νικηφόρα και να ξεκινήσω νέες μάχες.

Χρειάζομαι ξεκούραση, ένα γενικό reset. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό. Ένα ενεργειακό boost που θα μου δώσει ενέργεια διαφυγής από αυτή την ατέρμονη ομφαλοσκοπική μουντή διάθεση. Θέλω να γίνω ξανά ξεκούραστος, χαρούμενος, υγιής, ορεξάτος. Να πατήσω στα πόδια μου και να φύγω μπροστά. Προς το παρόν, μάλλον χρειάζομαι ύπνο. Άδικα πιστεύω ότι μπορώ να το πάρω σερί τελικά. Θέλω ξεκούραση. Είμαι εξαντλημένος, και αυτό που με εξαντλεί είμαι εγώ ο ίδιος. Oh dieu…Γράφω με διαλείμματα εδώ και τρεις ώρες αυτό το post. Let’s call it a day now, shall we?

Advertisements

Responses

  1. Υπομονή Νικολάκη…..Όλα θα γίνουν 😉

  2. ΜΗ ΡΩΤΑΣ ΑΝ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙΣ Η’ ΑΝ ΘΑ ΝΙΚΗΘΕΙΣ…
    ΑΠΛΑ ΠΟΛΕΜΑ…
    cheer up και όλα θα πάνε καλά!
    Μετά από ένα μεγάλο διάστημα down..
    έχει πάντα μεγαλύτερη αξία το ανέβασμα σου !

  3. Κοίτα.Πιστεύω πως πολλοί νέοι στην ηλικία μας περνάνε το ίδιο στάδιο με σένα.Άλλοτε δεν έχουμε σαφής στόχους,άλλοτε απαισιοδοξούμε,μιζεριάζουμε (κάκιστα),αποπροσανατολιζόμαστε,μας τρώει η αναβλητικότητα εξ αιτίας του ελληνικού τρόπου ζωής,των χαλαρών ρυθμών και απειροελάχιστων απαιτήσεων κατά τη διάρκεια των σπουδών μας.Γιατί το να διαβάσεις μόνο και να δώσεις όσα μαθήματα διδάσκεσαι κατά τη διάρκεια του εξαμήνου δεν είναι και τρελή απαίτηση, μην κοροϊδευόμαστε. Και εγώ έχω περάσει μέρος αυτών που νιώθεις αλλά σε μικρότερο βαθμό, νομίζω.Εγώ απλά θα σου πω με βάση τη δική μου ζωή και συγκρίνοντας με τη δική σου μερικά πράγματα γεμάτα αγάπη. Έχεις ένα καλό χόμπυ-τρέλα-ενδιαφέρον τη χορωδία, από την οποία κερδίζεις εμπειρίες ανεκτίμητες (βλ.μέγαρο), φίλους, τα αμερικανά σου :P, γενικά δεν νομίζω να σου έχει προσφέρει κάποια στενοχώρια αυτό που αγαπόντας κάνεις. Άρα κρατάμε ένα + στη ζωή σου. Ζεις μόνος σου, χωρίς δερβέναγα στο κεφάλι σου,ρουφώντας τη φοιτητική ζωή όσο περισσότερο μπορείς, κάνεις ότι θες όποτε θες χωρίς να δώσεις λογαριασμό ποτέ σε κανένα. Έχεις σκεφτεί πως πρέπει να τα εκτιμάς? Η Ειρήνη είναι μια μητέρα που σου έχει αδυναμία και σε στηρίζει και κάνετε και καλή παρέα, άλλο ένα plus +. Έχεις κάνει πόσα ταξίδια στο εξωτερικό που πολλοί νέοι στη ηλικία σου τα ζηλεύουν. Ουσιαστικά αυτό που πάει πίσω τη ζωή σου, τη διάθεσή σου, το μεράκι που είχες γι αυτό που έκανες είναι τα αρκετά μαθήματα που προφανέστατα ποιος στη θέση σου θα ήθελα να του έχουν ξεμείνει και να τον πιέζει ο χρόνος… Ουδείς. Όμως τα έχεις και ΠΡΕΠΕΙ να το κάνεις. Και νομίζω πως επειδή δεν σου έχει μπει ουσιαστικά κανένα μαχαίρι στο λαιμό (deadline της μορφής ή τελειώνεις σε 2 χρόνια ή παίρνεις πόδι από τη σχολή, βλ. εξωτερικό) εσύ ακόμα δεν το θέτεις κύριο στόχο στη ζωή σου. Αν εγώ δεν ήξερα πως αν δεν παραδώσω πτυχιακή στις 15 Γενάρη δεν τρέχει και τίποτα, δεν θα ξενυχτούσα, ούτε θα κούραζα τον εαυτό μου (ιδίως μετά από μια χρονιά που ξέρεις πόσα πέρασα…+ότι εργάζομαι). Κατά συνέπεια αν δεν έχουμε κάποιον από πίσω να μας απειλεί και να μας αγχώνει δεν ευαισθητοποιούμαστε να στρώσουμε τον κώλο μας. Πόσοι σου έχουμε πει πόσα… Κάποια στιγμή θα πάρεις μπρος… Αλλά τότε σκέψου πως από το άγχος που θα σου δημιουργηθεί πως μπορεί να έχεις άλλα σοβαρότερα προβλήματα… βλ. υγείας.. Εγώ από άγχος και στενοχώρια, πίεση πολλά σωματικά συμπτώματα έχω εννίοτε…Τέλος αυτό, ελπίζω μόνο με τα παραδείγματα να σε αφυπνίσω κάπως.. έστω λίγο και όχι παροδικά. Όσον αφορά το τρόπο ζωής πιστεύω πως θα έρθει η μέρα που θα σιχαθείς την όλη κόπωση που σου προσφέρει και θα πεις το μαγικό «ως εδώ». Εγώ χθες βράδυ έπεσα για ύπνο στις 8 κ μισή και ξύπνησα στις 7 για να πάω δουλειά, με μια διακοπή στις 3 για κατούρημα και μελομακάρονα (ορμόνες βλέπεις..). Με ανάγκασε ο τρόπος ζωής να αλλάξω βιορυθμούς, ωράρια, τα πάντα. Δεν είχα άλλη επιλογή. Κάπως έτσι θα γίνει και με σένα, Βλ. εποχή Δημόκριτου που όλα πηγαίνανε ρολόι. Το μόνο που θα σου πω είναι να μην απελπίζεσαι, όλοι βρίσκουν το δρόμο τους, το τρόπο να κάνουν όσα θέλουν. Εγώ θα ήθελα πάρα πολύ να μην χρειαζότανε να δουλέψω και να ξυπνάω ότι ώρα θέλω για να πηγαίνω για καφέ και να κάνω τη φοιτητική ζωή που μου λείπει μερικές φορές. Τώρα που πέρασα το γεφυράκι βλέπω τί όμορφες ήταν οι φοιτητικές εποχές.. Μην σταματάς λεπτό να το εκτιμάς και να λες το βαρέθηκα. Και μην βιάζεσαι Νικόλα.. Όλα έρχονται με τον καιρό τους.. Πω πω, σαν γιαγιά νιώθω που έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι!!! :P:P Πολλά είπα και αυτά από αγάπη, ελπίζω να σου μείνει κάτι από αυτά, έστω ελάχιστο…

  4. Δεν βάζεις κώλο κάτω με τίποτα ε; 🙂 κουφάλα… ολο απο δω και απο κεί μου είσαι.. 🙂

  5. Δεν φτάνει βρε αχάριστο ον, που δε βάζεις κώλο κάτω και μου είσαι συνέχεια στας Ευρώπας, στας Ασίας και δεν ξέρω κι εγώ πού αλλού ανα την υφήλιο περιπλανώμενος, μιλάς και από πάνω!!! Τί να πούμε κι εμείς που υπηρετούμε εδώ και σχεδόν 300 ημέρες τον Ε.Σ, μετατιθέμενοι από το ένα σημείο στο άλλο και έγκλειστοι; (Ας μην έχω παράπονο βέβαια κι εγώ, αλλά τέλος πάντων) Έπρεπε βρε να σε είχα όλη μέρα περιτριγυρισμένο από ανίδεους, άχρηστους, αποτυχημένους στη ζωή τους καραβανάδες, να σε πρήζουν με τις φωνάρες τους (μόνο αυτό διαθέτουν βέβαια, γιατί κάπου εκεί ανάμεσα στα σκέλια τους επικρατεί το απόλυτο χάος ;)). Βέβαια, για να λέω και την αλήθεια, στον Ε.Σ θα έκανες καλό ύπνο. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο :Ρ

    Γειά σου ρε Νίκο! Φιλιά,

    Πάνος (panosg) 😉

    Υ.Γ. Το Tiger *αμάει και δέρνει :))

  6. στα χωσαν ολοι ομαδικως βλεπω, αχαχαχαχ!! θα συμφωνησω απολυτα με την αγγελικη, που εκανε και τον κοπο να γραψει τοσα και ελπιζω να τα διαβασεις προσεκτικα (το ξερω οτι θα το κανεις αλλα πρεπει να το πω!) επισης, να προσθεσω προσεξε τι ευχεσαι γιατι μπορει και να σου τυχει!:S και το λεω εγω που εμπλεξα με τεραστια μεταπτυχιακα κτλ (ξερεις τι λεω) και τωρα αρχιζει και μου σκαει ο πανικος!!! μαζι θα πληκτρολογουμε http://www.lufthansa.de μεσα στο ασθμα και την ταχυκαρδια, οποτε βαθια ανασα και βημα βημα σταθερα στον στοχο(/στοχους….). ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ (εστω, Διας-hi there Ξεφτερακι!:D) ΒΟΗΘΟΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!!!! *μασημα νυχιων απο αγωνια*

  7. επισης να προσθεσω οτι πολυ με αρεσε το κειμενο as such, οπως και η αναφορα στην γερμανοπρεπεια! (οκ, ας παω κι εγω τωρα γερμανοπρεπως στην βιβλιοθηκη, αντιμετωπιζοντας το πολικο ψυχος-και που σαι ακομα….-και τα λεμε αργοτερως….) PS: εφεξης, μπορειτε να με αποκαλειτε πιγκουινακι….ΜΙΛΑΜΕ, Γ***ΚΡΥΟ ΕΔΩ ΠΑΝΩΩΩΩΩΩΩ! ΟΥΑΑΑΑ!!!:S

  8. Κάποτε σου είχα πει οτι θα γίνεις τρελός επιστήμονας. Ακομα πιστεύω ακράδαντα οτι θα γίνεις, έχεις ολες τις προϋποθέσεις (μυαλο+τρέλα. Απλά πρέπει να στρώσεις λίγο κώλο κάτω.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: