Αναρτήθηκε από: Nikos | Δεκέμβριος 2, 2005

Και το μακρά, και το σιμά, για με πια είναι ένα…London, pt I

Είναι μερικές φορές που νιώθω ότι ζω μέσα σε ένα αεροδρόμιο. Ή μεταξύ αεροδρομίων, σιδηροδρομικών σταθμών, ΚΤΕΛ, κατά προτίμηση όχι λιμανιών εκτός και αν πάω στη Σαντορίνη. Μόνιμα με ένα άγχος, checklists, διαβατήριο; πορτοφόλι; Κινητό; φτου, το ξέχασα, πάμε πάλι στο σπίτι να το πάρω.

Καλημέρα, για αεροδρόμιο ένα φοιτητικό. Δουκίσσης Πλακεντίας. Έλεγχος εισιτηρίων. Το πάσο σας. Μάλιστα. Μεσόγεια, Κάντζα, Παιανία, Σπάτα. Ελ. Βενιζέλος. Μηχανικά, αυτόματα. Check in. Όχι, μόνο χειραποσκευές. Γρηγόρης, καφές για να ανοίξει το μάτι από το ξενύχτι – μα καλά, γιατί δεν κοιμάμαι ποτέ φυσιολογικά πριν από ταξίδι; Ανοίγω το mac, έχω βρει τραπέζι, απίστευτη κωλοφαρδία. Γράφω. Το WiFi της OTEnet τον παίζει κανονικότατα, γράφω στο word με προοπτική να ανεβάσω στο μπλογκ αργότερα. Μόλις βρω κάπου πρόσβαση στο Internet. Τη διαδικασία μετά την ξέρω. Boarding pass check, security checks, ναι η ζώνη μου είναι, την έχω ήδη βγάλει. Ναι αυτό εκεί μέσα υπολογιστής είναι. Ορίστε. Δε θα εκραγώ στο αεροπλάνο, το υπόσχομαι. Επιβίβαση, boarding επί το ελληνικότερον 😉

Θα προλάβω πάλι το παράθυρο; Πάντα, σαν μικρό παιδί, αν και ξέρω πως ο διάδρομος είναι απείρως γρηγορότερο να φύγεις μετά την προσγείωση, προτιμώ το παράθυρο. Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά… Είναι φορές που νομίζω ότι ξέρω τους αεροδιαδρόμους… Αττική, u-turn πάνω στο Αιγαίο, Κορινθιακός, Πατραϊκός, εντυπωσιακή αυτή η γέφυρα γαμώτο από όπου και αν τη δεις. Στροφή βόρεια, Κέρκυρα, Αδριατική. Ναι, το Split είναι αυτό από κάτω και στο βάθος οι Άλπεις. Βορράς, Δύση, Ανατολή. Νότια δεν έχω πάει ακόμη. Θάλασσες, βουνά, πεδιάδες, αυτοκινητόδρομοι. Αεροδρόμια, πολιτείες, και ξανά πάλι βουνά και πεδιάδες.

Είμαστε τόσο ίδιοι από ψηλά. Μυρμήγκια που τρέχουν 24 ώρες τη μέρα σε δουλειές, διασκέδαση, σπίτι και πίσω. Μυρμήγκια τα αυτοκίνητα, είτε τρέχουν στην “Εθνική Οδό”, είτε στις Autobahn, είτε στην Autostrada, στις Motorways… Ψηλά δεν υπάρχουν σύνορα. Μόνο η ατέλειωτη ακολουθία από πεδιάδες, βουνά, τη θάλασσα, τα ποτάμια, τις πόλεις, τα χωριά.

Είναι φορές που νομίζω πως ζω σε ένα αεροδρόμιο. Οπουδήποτε. Φρανκφούρτη, Αθήνα, Λονδίνο, Κολωνία. Στοκχόλμη, Μίνσκ, Μόσχα, Λίβερπουλ, Βερολίνο, Κωνσταντινούπολη. Και αλλού, παντού αλλού, όλα τα αεροδρόμια είναι ίδια αλλά διαφορετικά. Check in, boarding, have a safe flight. Στα αεροδρόμια νιώθεις τον αέρα όλου του κόσμου, ανθρώπους από χίλιες φυλές που ακολουθούν τους ίδιους κανόνες με σένα. Check in, καφές, boarding, απογειωνόμαστε. Ίσως για αυτό μου αρέσουν τα αεροδρόμια. Είναι το έναυσμα για τη φαντασία μου, αφορμή για daydreaming, όνειρα.

Και όπως λέει και ο Hugh Grant στην αρχή του Love actually, “Whenever I get gloomy with the state of the world, I think about the arrivals gate at Heathrow Airport. General opinion’s starting to make out that we live in a world of hatred and greed, but I don’t see that. It seems to me that love is everywhere. Often it’s not particularly dignified or newsworthy, but it’s always there – fathers and sons, mothers and daughters, husbands and wives, boyfriends, girlfriends, old friends. When the planes hit the Twin Towers, as far as I know none of the phone calls from the people on board were messages of hate or revenge – they were all messages of love. If you look for it, I’ve got a sneaky feeling you’ll find that love actually is all around…”

Είναι υπέροχο να σε περιμένει κάποιος στο αεροδρόμιο όταν φτάνεις. Συνήθως όμως εγώ ταξιδεύω μόνος, βρίσκω παρέα όπου πάω. Σκοπός το ταξίδι. Πόσα προλαβαίνει κανείς να δει μέσα σε μια ανθρώπινη ζωή; Τρέμω την ιδέα ότι θα “φύγω” και δε θα έχω χορτάσει ποτέ από την ομορφιά του κόσμου. Πρέπει να φύγω. Να ταξιδέψω. Να δω. Να προλάβω. Να αφομοιώσω. Να μάθω. Δεν υπάρχει μακριά και κοντά. Οι αποστάσεις είναι τεχνητές και φτιαγμένες, γιγαντωμένες, από εμάς.

Είναι φορές που νιώθω ότι ζω σε ένα αεροδρόμιο. Ο καφές τελείωσε. Στη Βρετανία λένε ότι βρέχει. Θαυμάσια. Να αγοράσω ομπρέλα από το Λονδίνο. Και αν θέλω να προλάβω παράθυρο, καλύτερα να πάω στο boarding σιγά σιγά.

“Και το μακρά, και το σιμά για με πια είναι ένα…πρωτάκουστες βαθιές με ζώνουν αρμονίες…ομπρός συντρόφοι, βοηθάτε να σηκωθεί, να γίνει ο Ήλιος πνεύμα…”

Νίκος

Υστερόγραφα

Σας γράφω από το δωμάτιο του hostel στο Bayswater…επιτέλους internet. Τελικά δεν έκατσα παράθυρο, μιας και ήμουν στο τέταρτο γκρουπ επιβίβασης (easyjet γαρ…) και η πτήση ήταν ένα μαρτύριο. Δίπλα μου ήταν μια μαμά με ένα μωρό που δεν έβαλε κώλο κάτω 4 ώρες. Άγιε Ηρώδη παρεξηγημένε…. Πάλι καλά που είδα το Love Actually κατά τη διάρκεια της πτήσης και δε μαρτύρησα (πολύ).

ΥΓ2 : Gatwick…the dodgiest airport ever, mates! Holy crap…Να δω πώς θα κοιμηθούμε εκεί Κυριακή βράδυ

ΥΓ3 : Ο καιρός είναι απίστευτος. Μουντός και ψιλόβροχο. Και οι μεγάλες μαύρες βρετανικές ομπρέλες κάνουν 6 λίρες. Χο χο χο… Stay put για updates, προς το παρόν πρέπει να βρω επειγόντως fish n’ chips n’ a pint o’ Guiness! Και το Λεωνίδα…

Advertisements

Responses

  1. Αγάπη, μολις γυρισα απο τας Βιεννας και σε σκεφτομουν!!! Enjoy London!!!!:D (*καρδουλα*)

  2. 06 Δεκ,

    βρήκα το τελευταίο ποστ για να σου γράψω…

    ΧρΟνιΑ ΠοΛλά 🙂

  3. Εσύ και τα μοντέλα Νίκο μου… 😉 με μια βαλίτσα (louis vuitton) στο χέρι…–>


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: