Αναρτήθηκε από: Nikos | Νοέμβριος 17, 2005

Hit the rail, Nick

«H ζωή είναι ένα ταξίδι. Φαντάσου ένα τρένο. Ένα intercity, από αυτά που λατρεύω! Κλείσε τα μάτια και σκέψου ένα μεγάλο ταξίδι…το γύρο της Ευρώπης ας πούμε! Δεν είναι συναρπαστικό; Πόσο ενδιαφέρον θα ήταν, αν η σιδηροδρομική γραμμή ήταν συνέχεια ευθεία, και περνούσε μέσα από ένα πράσινο δάσος για όλη τη διαδρομή, για όλες τις μέρες του ταξιδιού;
Μάπα, ε;

Όμως δεν είναι έτσι, ευτυχώς! Δεν είναι καθόλου έτσι! Το τρένο ξεκινάει από την πόλη, βγαίνει στα προάστια, στη εξοχή, ανεβαίνει βουνά, κατεβαίνει πλαγιές, γλείφει ακτογραμμές, περνάει από υποθαλάσσιες σήραγγες και ανεβαίνει σε γέφυρες πάνω από ποτάμια! Δεν είναι υπέροχη εμπειρία;

Φαντάσου τη ζωή σαν ένα ταξίδι λοιπόν… Η ζωή είναι αφόρητα βαρετή όταν όλα πάνε καλά, έτσι δεν είναι. Η ρουτίνα δεν έχει καμία θέση στα χαοτικά συστήματα, και η ζωή είναι ίσως το πιο καλό παράδειγμα του χάους γύρω μας! Η μαγεία της χαώδους καθημερινότητας!

Ξέχνα την καθημερινή θεώρηση της ζωής – συνήθως είναι μίζερη και αγχωτική – άσε που γίνεται και καταθλιπτική μερικές φορές. Βγες από το σήμερα, και κοίτα μακροσκοπικά την ζωή, το ταξίδι. Όσες κακοτυχίες και να τύχουν, όσες αναποδιές, μην κλαις! Το αποτέλεσμα είναι θετικό! Η μεγαλύτερη αποστολή, δεν είναι να μετανιώνεις και να κλαίγεσαι για τα λάθη του παρελθόντος, αλλά να συμφιλιωθείς μαζί του! Στο τέλος, όλα είναι θετικά… έτσι είναι το σχέδιο. Το ταξίδι έχει μεγαλύτερη σημασία από την Ιθάκη!

Σκέψου τα μπαχάρια, τα μυρωδικά…την περιπέτεια! Με το να ζεις το σήμερα με χαμόγελο και αισιοδοξία, φτιάχνεις μόνος σου ένα καλύτερο – αλλά πάντα μεταβλητό – αύριο! Άσε τον μακροπρόθεσμο προγραμματισμό – σε ένα χαοτικό σύμπαν όπου το φάντασμα της απροσδιοριστίας πλανιέται – αγχωτικοί σχεδιασμοί είναι από χέρι χαμένοι…

Ζήσε, ζήσε, ζήσε το σήμερα! Το σχέδιο κυλάει υπέρ σου, άσχετα αν δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά! Άλλωστε, η πρώτη ματιά ποτέ δε μας έφτανε, ε;

Η απόσταση είναι μεγάλη.. Αποδέξου πως το τέλος δεν το βλέπεις. Και κάνε το κάθε μικρό βήμα να αξίζει. Στο τέλος, όλη η απόσταση θα είναι πιο όμορφη από το ομορφότερο ταξίδι!»

Όχι ότι το συγκεκριμένο post στο blog έχει να κάνει με βαθυστόχαστες φιλοσοφικές αναλύσεις περί ζωής και εμπειριών, αλλά από τη στιγμή που χρησιμοποιώ την μικρή αυτή «παραβολή του τρένου», θεώρησα σκόπιμο προσθέσω το παραπάνω απόσπασμα. Δυστυχώς η υπηρεσία του blogger δεν λειτούργησε όπως περίμενα, οπότε το προηγούμενο post, που το έστειλα με e-mail από το κινητό μου δε δημοσιεύτηκε ποτέ. Ήμουν στο τρένο από Αθήνα για Θεσσαλονίκη και μου είχε πιαστεί ο αντίχειρας να γράφω. Το ταξίδι μακρύ, η νύχτα νέα και δώσ’του. Δεν πειράζει όμως, ευτυχώς το έχω αποθηκευμένο στο κινητό και σκοπεύω να το παραθέσω άμεσα, ώστε να μην υπάρχουν κενά στην ιστορία μου. Και τώρα πάντως, Πέμπτη 17 Νοεμβρίου, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, είμαι μέσα στο τρένο της επιστροφής και γράφω στο iBook. Κάποιος πρέπει να ενημερώσει τον κατά τα άλλα συμπαθέστατο ΟΣΕ ότι ακόμα και τα καινούρια του βαγόνια (σαν αυτό στο οποίο έχω την τύχη να είμαι αυτή τη στιγμή, πράγμα σπανιότατο για το εξπρές του μεσονυκτίου, για τους επαΐοντες) είναι laptop – hostile (κατά το laptop – friendly…)

Με το mac στα γόνατα λοιπόν, αψηφώ το περίεργο βλέμμα της διπλανής μου και μπλογκολογώ. Μόλις περάσαμε τη Σίνδο. Μεγάλη η καθυστέρηση, καθώς επί μία και πλέον ώρα ήμαστε κολλημένοι στο σταθμό της Θεσσαλονίκης μέσα στο βαγόνι και στα μαύρα σκοτάδια, αφού η μηχανή ήταν προβληματική και δεν έδινε ρεύμα στα βαγόνια. Τώρα ξεκινήσαμε. Hvala Bogu, Gloria in excelcis και λοιπά… Ας πιάσω όμως το κουβάρι από την αρχή, παραθέτοντας το προηγούμενο post…

«15.11.05, 00:33

Καλησπέρα σας άλλη μια φορά… δεν ήμουν συνεπής στην υπόσχεσή μου να γράψω στο μπλογκ μου για τη συναυλία στο Μέγαρο, αλλά ζητώ επιείκεια και συγχώρεση, γιατί αφενός μεν όντως την επόμενη μέρα ήμουν εκστατικός, αφετέρου από τότε δεν έβαλα κώλο κάτω. Επί ένα τετραήμερο δεν πρέπει να είχα την ευκαιρία να μπω στο Internet πάνω από 4 φορές, και αυτές ολιγόλεπτες. Επιφυλάσσομαι για αναλυτική «κριτική» το συντομότερο. Όχι ότι παραπονιέμαι, βέβαια, το κάθε άλλο. Περνάω υπέροχα. Το Σάββατο, μόλις εδέησα να ξυπνήσω, έλιωσα στα αγαπημένα μου Starbucks μέχρι το βράδυ. Τι υπέροχο μέρος. Στη συνέχεια πήγα σε ένα ελληνοπρεπέστατο πάρτι γενεθλίων όπου ήπια πολύ κόκκινο κρασί και έφαγα πολύ κοντοσούβλι και άλλα ομοειδή εδέσματα. Φυσικά η βραδιά συνεχίστηκε στο γνωστό στέκι του Κολωνακίου με τη γνώριμη παρέα μέχρι πρωίας. Ομολογώ ότι έχει πλάκα.

Την Κυριακή, χτες δηλαδή, αποφάσισα να φορέσω τον καλό μου διδακτικό – πολιτιστικό μανδύα και πήγα με «τα παιδιά μου» στην Ακρόπολη, εκμεταλλευόμενος φυσικά τη δωρεάν είσοδο… Τα λόγια προφανώς περιττεύουν. Αν και ήταν αν δεν κάνω λάθος η πέμπτη φορά φέτος που ανεβαίνω στον Ιερό Βράχο, δε βαριέμαι ποτέ. Στη συνέχεια, εντελώς spontaneously, ακολούθησε εξόρμηση στη Χαλκίδα για φαγητό (only the best taverna) και καφέ και επιστροφή εις Αθήνας αργά. Τώρα που γράφω αυτό το post είμαι στο τρένο που μόλις αναχώρησε για το μακρύ του ταξίδι για τη Θεσσαλονίκη… Και προσπαθώ να ανανεώσω το μπλογκ μου στέλνοντας mail από το κινητό. Θα ξενερώσω αν γράφω τζάμπα τόση ώρα (ναι, μπορείς να ξενερώσεις άφοβα, αναδρομικά). Όποιος δει αυτό το post παρακαλείται να με ενημερώσει με μήνυμα (δε με έβαλε σε σκέψεις η σιωπή του κινητού…)

Αύριο το πρωί, σε λίγες ώρες, είναι η ορκωμοσία του Χάρη και η εικόνα αυτή τη στιγμή είναι σουρεαλιστική. Είμαι στον καρβουνιάρη του Ε.Σ. και του κάθε πτωχού πλην τιμίου φοιτητή (σαν εμένα) με κοστούμι και γραβάτα… Και η νύχτα προμηνύεται μακρά. Αυτές τις δύο Κύπριες μπροστά μου που έχουν πιάσει την κουβέντα, ας τις κάνει κάποιος να σωπάσουν. Άμεσα. Προς το παρόν σταματώ εδώ, πιάστηκε ο αντίχειρας από την πληκτρολόγηση στο κινητό. Έχω άλλωστε και το αγαπημένο μου νυχτερινό ταξίδι να απολαύσω. Εις το επανιδείν!»

17.11.05, 00:25, τώρα ντε!

Επιστρέφω λοιπόν στην εξιστόρησή μου, από το γνωστό laptop – hostile βαγόνι μου… που είσαι Γερμανία με τα ICE σου, με τις πρίζες και τα δίκτυα… τέλος πάντων.

Αρχικά να δηλώσω ότι δεν απόλαυσα ιδιαίτερα το νυχτερινό ταξίδι της ανόδου στην Θεσσαλονίκη, λόγω του ότι δεν κατάφερα να κοιμηθώ καθόλου. Από τη μια τα φώτα στο βαγόνι μου ήταν εκτυφλωτικά (καλή ώρα σαν κι απόψε…λες;) από την άλλη απορροφήθηκα ολοκληρωτικά από ένα μυθιστόρημα που διάβασα απνευστί, τον «Ιππότη της Βαρύτητας» του Δημ. Καπετανάκη από τις εκδόσεις Εστία. Πολλά ταξίδια μέσα, Θεωρητικά Φυσική, μυστήριο…και καταιγιστικός ρυθμός. Τι άλλο να ζητήσει κανείς σαν εμένα για να σπαταλήσει χωρίς ντροπή μια νύχτα πολύτιμου ύπνου εν κινήσει;

Η Θεσσαλονίκη τα ξημερώματα της Τρίτης καλύπτονταν από το γνώριμο στρώμα ομίχλης και υγρασίας. Με το που έφτασα στο σιδηροδρομικό σταθμό, ήξερα πως είμαι για άλλη μια φορά στον τόπο που με έχει σημαδέψει ίσως περισσότερο από κάθε άλλον, για πολλούς και διάφορους λόγους, του Βόλου φυσικά εξαιρουμένου. Άμεση μεταφορά στο σπίτι της θείας μου για να αφήσω τα πράγματα, φρεσκάρισμα, και μετάβαση στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας για τον πρωινό καφέ με τον αγαπημένο φίλο Ντίνο, λίγο πριν περάσουμε απέναντι την Εγνατία για την Αίθουσα Τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, για να συναντήσουμε τον Χάρη…

Η ορκωμοσία ήταν για μένα τουλάχιστον πολύ συγκινητική. Είναι καταπληκτικό να βλέπεις ότι άνθρωποι που σημαίνουν κάτι για σένα, προσπάθησαν και τα κατάφεραν τελικά. Δάκρυσα, και δέχτηκα το «και στα δικά σου» που μου ψιθύρισε αγκαλιάζοντάς με ο ορκισθείς με ευχαρίστηση, επειδή ξέρω πως το έλεγε μέσα από τα βάθη της καρδιάς του. Συνήθως με τέτοιου είδους ευχές ξινίζω, τις θεωρώ τυπικές…

Μετά τις καθιερωμένες φωτογραφίες, το δεύτερο καφέ στην Αριστοτέλους και το καθιερωμένο τραπέζι του πτυχιούχου φίλου μου πια, έκανα κάτι που είχα τρομερά μεγάλη ανάγκη. ΚΟΙΜΗΘΗΚΑ. 3 ώρες βέβαια μόνο, αλλά ήταν παραπάνω από αρκετές για να ξανασηκωθώ στα πόδια μου. Δεν ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη για να καταρρεύσω. Ξέρω πως μέσα σε λίγες ώρες είναι πρακτικά αδύνατον να καταφέρω να δω όλους μου τους φίλους που μένουν εκεί, αλλά μου είναι και εξαιρετικά δύσκολο να ανέβω «ινκόγκνιτο». Οπότε ακροβατώ σε χίλιες βάρκες για να είναι όλοι ευχαριστημένοι, αλλά και εγώ ο ίδιος. Ακολούθησε συνάντηση με την Αθηνά και το Γιώργο, δύο από τους σημαντικότερους ανθρώπους στη ζωή μου και από δεκαετίας φίλους σε ένα ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ tapas bar στην Π.Π. Γερμανού. Μέχρι τώρα έλεγα πως κάποιες συγκεκριμένες ταβέρνες και κάποια πολύ συγκεκριμένα φαγητά αποτελούν αναγκαίες και ικανές συνθήκες ανόδου στη Θεσσαλονίκη. Από χτες το βράδυ προστέθηκε και το «Ginger Oil», λοιπόν, Π.Π. Γερμανού 23. Μην το χάσετε, ειδικά τις Τετάρτες που έχει και live jazz… Αχ, τι καταπληκτικό μαγαζί. Σε δέκα μέρες που θα ξανανέβω για την ορκωμοσία της Ειρήνης θα το ξαναεπισκεφτώ οπωσδήποτε.

Τελικά τα μαγαζιά που έχουμε πάει με την Αθηνά με έχουν σημαδέψει. Αλλά δεν είναι της παρούσης αυτό. Αγαλλίασα πραγματικά που είδα τους αγαπημένους μου φίλους, είναι αυτό το αίσθημα που έχεις για μετρημένα στα δάχτυλα του χεριού άτομα, που ακόμα και αν «χαθείτε» για κάμποσο διάστημα λόγω αποστάσεων κλπ, δε σας αποξενώνει τίποτα. Και μόλις έρθει, όταν έρθει η πολυπόθητη συνάντηση, είναι σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τότε που τελευταία φορά απολαμβάνατε τον καφέ στο Παρά Ναού, την καρμπονάρα στη La Gondola, τις ατελείωτες βόλτες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλο, Rostock και δε συμμαζεύεται. Χάρηκα πάρα πολύ, ακόμη δε περισσότερο που οι φίλοι μου είναι καλά στην υγεία τους και οι ζωές τους βαίνουν καλώς. Ελπίζω την επόμενη φορά που θα ανέβω να καταφέρω να ξανασυναντηθούμε έτσι οι τρεις μας. Στη χτεσινοβραδινή ομήγυρη βέβαια είχαν προστεθεί και ο Ντίνος με το Χάρη, τόσα άλλωστε είχαν ακούσει για την Αθηνά και το Γιώργο, έπρεπε κάποια στιγμή να βρεθούμε όλοι μαζί…

Μετά το tapas bar και τον αποχωρισμό, κατευθυνθήκαμε με τον ορκισθέντα και το Ντίνο προς ρεμπετάδικο – γλεντάδικο ονόματι «τα κέφια» όπου είχα όλες τις προϋποθέσεις να ξεσαλώσω στο ποτό και στο χορό, εκτός από μία : πλησίαζε η ώρα που θα κατέρρεα άλλη μια φορά, και το περιβάλλον στο μαγαζί μάλλον ενέτεινε το αίσθημα αυτό της διάλυσης. Δυστυχώς δεν έμεινα πολύ, ελπίζω να μη μου κρατάει μούτρα ο Χαρούλης που έφυγα με το Ντίνο. Μεταμεσονύχτια βόλτα στη Ναβαρίνου, τσιγάρο στην Παραλία, καταλήγουμε στο δεύτερο πιο απίστευτο φοιτητικό σπίτι που έχω δει τόσα χρόνια. Αυτό του Γιώργου, στην Προξένου Κορομηλά, στο κέντρο της πόλης. Και πώς να μην είναι τέλειο, όταν είναι 92 τετραγωνικά; Με τρομερή διαρρύθμιση και ωραία διακοσμημένο; Για την ιστορία, το καλύτερο φοιτητικό σπίτι είναι αυτό της Αθηνάς.

Εκεί συναντήσαμε μια παρέα κτηνιάτρων, συναδέλφων του Γιώργου, που υπό τους ατμούς υπερβολικά μεγάλης ποσότητας αλκοόλ (δυστυχώς είχε τελειώσει το Glenfiddich όταν φτάσαμε με το Ντίνο) έπαιζαν Trivial Pursuit, περί τις 4 το πρωί. Μάλιστα. Πολύυυυυ ωραία! Φυσικά συμμετείχαμε, αν και μάλλον χαλάσαμε το παιχνίδι. Πεταγόμουν και απαντούσα σε ό,τι ήξερα αν και δεν έπαιζα. Sorry…

Η βραδιά τελείωσε με πίτσα από του Σάκη, Λ. Στρατού και Αετοράχης γωνία. Αν δεν την ξέρετε, να τη μάθετε. ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ πίτσα, ανήκει και αυτή στις αναγκαίες και ικανές συνθήκες που ανέφερα πριν. Το μυστικό είναι στη γλυκιά σάλτσα…

Ξημερώματα κοιμήθηκα, μεσημέρι ξύπνησα. Και για σήμερα, Τετάρτη, το πρόγραμμα είχε Ούζου Μέλαθρον και συνάντηση με την Εύη και την Ελένη από την IAESTE, ώστε να «εκπληρώσω» κατά κάποιον τρόπο τον κύκλο των επαφών μου στην πρωτεύουσα του Βορρά (ωραία το είπα αυτό, ΜΕ άρεσε). Το Ούζου Μέλαθρον είναι πάντα μια εμπειρία καθαρτήρια για τον ουρανίσκο ενός καλοζωισμένου καλοφαγά σαν την αφεντιά μου. Αδημονώ να ξανααισθανθώ τα «βυζάκια της Μαρίας», να προσβάλω τη «σούφρα του Πασά», να κρυφτώ στη «φωλιά Ντακ» και στις λοιπές γαστρονομικές παραδείσιες απολαύσεις, αυτές που θέτουν το σαφές όριο μεταξύ άχαρης ικανοποίησης του ενστίκτου για επιβίωση και καλής ζωής, ευ ζειν. Και όλα αυτά με 9 ευρώ το άτομο… Αυτά να τα βλέπουν κάτι Αθήνες. Ουγκ.

Μετά από το Ούζου, άλλος ένας αποχαιρετισμός, με το Ντίνο που έφευγε για Χαλκιδική αυτή τη φορά, και σιγά σιγά πήγα κι εγώ στο σταθμό για να περιμένω το τρένο που με μεταφέρει άλλη μια φορά στο κλεινόν άστυ… Μέχρι την επόμενη άνοδο σε 11 μέρες ακριβώς.

Τελικά μπλογκάρωντας περνάει και η ώρα. Ξεκίνησα να γράφω μόλις επανήλθε το ρεύμα στο τρένο, έξω από το σταθμό της Θεσσαλονίκης, και κοιτάζοντας γύρω μου βλέπω πως είμαστε ήδη στη Λεπτοκαρυά. Σε λίγο μπαίνουμε στα τούνελ των Τεμπών και κατευθυνόμαστε στη Λάρισα… Είναι πάντως αυτή η διαδρομή μια σκέτη μαγεία. Αρχικά βγαίνεις από την πολύβουη βιομηχανική ζώνη της Θεσσαλονίκης. Σίνδος, Άδενδρο, Χαλάστρα, πεδιάδα Κεντρικής Μακεδονίας. Η Πιερία, εκεί που η γραμμή του τρένου περνάει μπροστά από το Αιγαίο. Κατερίνη, Λεπτοκαρυά, Νέοι Πόροι, οι ατελείωτες ακτές του Ολύμπου. Οι σήραγγες των Τεμπών που συντόμεψαν μεν κατά σχεδόν μία ώρα το ταξίδι, αλλά στέρησαν τη διαδρομή από το πιο όμορφο κομμάτι της. Πλαταμώνας, Ραψάνη, Τέμπη. Το πέρασμα στη Θεσσαλία. Ευαγγελισμός, επιτάχυνση για τη Λάρισα. Στάση στη μητρόπολη του κάμπου, ανταπόκριση για Βόλο. Πάντα όταν ακούω τον υπάλληλο του ΟΣΕ να ανακοινώνει «Για Λάρισα και Βόλο να ετοιμάζεστε», πάντα στιγμιαία μέσα μου περνάει η ιδέα να πεταχτώ έξω από το τρένο, να περάσω στην τρίτη γραμμή του Σταθμού της Λάρισας, να φύγω με το πρώτο τρένο για το Βόλο. Όχι, ούτε αυτή τη φορά δε θα το κάνω. Δεν έχει νόημα, θα πρέπει να περιμένω όπως υπολογίζω ένα τρίωρο για το πρώτο τρένο από Λάρισα για Βόλο, αφού θα φτάσουμε κατά τις 2 το πρωί, σε τρία τέταρτα από τώρα. Άλλωστε στην Αθήνα το πρωί περιμένω και τους τεχνικούς του ΟΤΕ για την υποβάθμιση της γραμμής μου από isdn σε pstn, όπως αναφέρω και σε προηγούμενο post. Ελπίζω ταυτόχρονα ή την Παρασκευή να γίνει και η εγκατάσταση και ενεργοποίηση της dsl. Διαβάζοντας ειδικά σήμερα για τις αυξήσεις της τάξης του 200% που ανακοινώθηκαν για το Internet μέσω ΕΠΑΚ, αισθάνομαι πολύ τυχερός που πέρασα σε dsl τώρα.

Γυρίζω στην περιγραφή του ταξιδιού. Είναι νύχτα, βρέχει. Βγαίνοντας από Λάρισα, η σιδηροδρομική γραμμή παίρνει ελαφρά τροχιά προς τα δυτικά, σκίζοντας την πεδιάδα της Θεσσαλίας. Παλαιοφάρσαλος, ανταπόκριση για Καρδίτσα, Τρίκαλα και Καλαμπάκα. Με την ανταπόκριση για Βελεστίνο τι γίνεται παλικάρια, ακόμα μελετάτε την επισκευή και αναβάθμιση της υπάρχουσας μετρικής γραμμής; Ας είναι, έχουν γνώση οι φύλακες… Δομοκός, Φθιώτιδα, επιστροφή σε ορεινά τοπία. Λιανοκλάδι, Λαμία. Άλλωστε όταν σχεδιάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή, αφενός μεν οι ορεινές κοινότητες ήκμαζαν, εξ ου και το τρενάκι του Πηλίου, ο οδοντωτός κλπ, αφετέρου έπρεπε να υπάρχει ασφάλεια από τα τουρκικά κανόνια, τα πρώτα ταραγμένα χρόνια του ελληνικού κράτους. Καλλίδρομο, Τιθορέα, Μπράλος. Πορεία νότια, πορεία σκοτεινή. Λιβαδειά, Αλίαρτος, Θήβα. Το τοπίο γίνεται βαρετό και επαναλαμβανόμενο. Μπαίνοντας στο οικονομικό κέντρο της χώρας, βιομηχανίες αρχίζουν να γίνονται μονότονες, παντού. Οινόη, ανταπόκριση για Χαλκίδα. Η γη της Αττικής. Άγιος Θωμάς, Αυλώνας. Φαντάροι σε στρατόπεδα. Αφίδνες, Άγιος Στέφανος, Δεκέλεια. Η Αθήνα, η πόλη τέρας που αγαπάω. Αχαρναί. Πύργος Βασιλίσσης. Αθήνα, Σταθμός Λαρίσης και το ταξίδι τελειώνει στον πιο τριτοκοσμικό σταθμό τρένου ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Σύντομα θα τον αλλάξουν, θα μπει και το ΣΚΑ στο παιχνίδι, ο καημένος προαστιακός θα αναβαθμιστεί, κόμβοι παντού, θα ρετουσαριστεί και ο Larissa Station στο επίπεδο που αρμόζει για έναν σταθμό με τέτοια μεγέθη κίνησης επιβατών. Όπως στο Βερολίνο φτιάχνουν ξανά τον Berlin HBf που ήταν επί τόσα χρόνια στη μέση της πόλης μοιρασμένος μεταξύ Δύσης και Ανατολής, για να πάρει την πρωτοκαθεδρία από τους γηράσκοντες Berlin Zoo και Berlin Ost. Έτσι και στην Αθήνα ελπίζω σύντομα να τελειώσει αυτός ο τραγέλαφος με τους Σταθμούς Λαρίσης και Πελοποννήσου, και σύντομα να αποκτήσει η πρωτεύουσα έναν σιδηροδρομικό σταθμό της προκοπής. Σταματάω εδώ τη γκρίνια όμως, δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον πιστεύω να αναλύω την εμμονή μου με τα τρένα. Καλύτερα να σταματήσω και το παρόν post στο μπλογκ. Αφενός δεν έχω πολλή μπαταρία στο mac, αφετέρου θέλω να χαρώ τη διαδρομή που έχω μπροστά μου. Είμαι άλλωστε ακόμα στους Νέους Πόρους. Και μπαίνουμε στο πρώτο τούνελ των Τεμπών.

Κείμενο τέλος. Θα το ανεβάσω στο Internet αμέσως μόλις φτάσω σπίτι στην Αθήνα. Δυστυχώς τα τρένα μας δεν καλύπτονται από Wireless Network, δι ημάς τους commuters… Καλά, μη με παίρνετε με τις πέτρες, ένα αστείο έκανα! Προς το παρόν… «Hit the rail, Nick», μουσικούλα, εφημερίδα και άγιος ο Θεός.

Καλή σας ημέρα

Advertisements

Responses

  1. Welcome back 🙂

  2. […] κάποια views, στη χάση και στη φέξη. Για παράδειγμα σε αυτό, αυτό,και αυτό. Σταχυολογώντας λοιπόν, κατέληξα σε […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: