Αναρτήθηκε από: Nikos | Νοέμβριος 4, 2005

post birthday blues in C major

Καλημέρα σας, καλό μήνα έστω και καθυστερημένα, καλό χειμώνα, με το καλό μας μπήκε κλπ. Κάνει λίγο ψοφόκρυο βέβαια, και η απότομη προσαρμογή με χαλάει. Άσε που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αρρωστήσω. Δε διακρίνομαι για την προσαρμοστικότητά μου, αν η θερμοκρασία αλλάζει με ρυθμό μεγαλύτερο του ενός βαθμού Κελσίου την εβδομάδα πάντοτε με μαθηματική ακρίβεια αρρωσταίνω…

τουλάχιστον να μην είναι όπως πέρσι που αρρώστησα άσχημα για ένα μήνα, στην περίοδο της εξεταστικής, και έτσι ξεκίνησε η μεγαλειώδης κατρακύλα του πέμπτου έτους στο ΕΜΠ (που αν δεν κάνω λάθος πέρασα 3 ή 4 μαθήματα…σε 3 εξεταστικές περιόδους. Άρρωστος ήμουν στην πρώτη μόνο, στις άλλες 2 απλώς μαλάκας. Ουγκ.) Αλλά μπορεί και να τη βγάλω καθαρή και να μη με πάει (κι άλλο) πίσω, αν και με τις φοιτητοσυνθήκες διατροφής και ωραρίων ξεκούρασης στη ζωή μου, πολύ χλωμό το βλέπω.

Είναι κι αυτός ο Νοέμβρης μια σκέτη ταλαιπωρία. Πρέπει να ανέβω 2 φορές αυθημερόν ουσιαστικά στη Θεσσαλονίκη για να παραστώ με δόξα και τιμή στις ορκομωσίες δύο καλών φίλων, του Χάρη από το Μαθηματικό (15/11) και της Ειρήνης από τους Χημικούς Μηχανικούς (28/11). Αχ, πάνε τα καλά φοιτητικά χρόνια, οι νύχτες στο διαμέρισμα της οδού Παρασκευοπούλου στο Ράδιο σίτυ, το με το ζόρι περπάτημα με την Ειρήνη από το σπίτι της για το κέντρο («δίπλα είναι καλέεεεε» – τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον έχει δίκιο). Ο κόσμος παίρνει τα πτυχία του, ξεκινάει τα μεταπτυχιακά, ο Χάρης στη Θεσσαλονίκη, η Ειρήνη ήδη είναι στο Ηράκλειο και κάνει έρευνα στη Βιολογία.. Μου τη σπάει αυτή η στασιμότητα που νομίζω ότι έχω επιβάλει στη ζωή μου ώρες ώρες. Έχω ανάγκη μεσοπρόθεσμα από άλλη μια νέα αρχή, βαρέθηκα στο Πολυτεχνείο. Θέλω να κάνω κάτι άλλο, να πωρωθώ με κάτι καινούριο, είτε αυτό είναι μεταπτυχιακό, είτε διδακτορικό, να αλλάξω παραστάσεις, να μετακομίσω ίσως από την Αθήνα ή/και την Ελλάδα εν γένει, να εκμεταλλευτώ την απίστευτη πολυτέλεια στην ηλικία μου να μπορέσω να έχω (ΑΛΛΗ) μία νέα αρχή. Όχι για να τη σπαταλήσω αυτή τη φορά…

Τα χρόνια στο Πολυτεχνείο με σημάδεψαν, με σημαδεύουν κάθε μέρα που περνάει. Όχι ότι πέρασα άσχημα, τώρα που το σκέφτομαι λίγο πιο αποστασιοποιημένος, μια χαρά ήταν, αλλά να, έχω το έντονο αίσθημα ότι με απειροελάχιστες μεταβολές της καθημερινότητάς μου αυτά τα 5 χρόνια, θα μπορούσα τώρα να είμαι σε πολύ καλύτερη θέση από…ακαδημαϊκής απόψεως. Να μην έχω 26 μαθήματα και διπλωματική για πτυχίο, να μην παλέυω να βγάλω δουλειά 2 ετών ουσιαστικά σε λιγότερο. Βέβαια, αν και είναι αντίθετο με τις πάγιες κλαψομούνικες drama queen πεποιθήσεις μου, δεν αξίζει να κλαις πάνω από το χυμένο γάλα. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, γιατί όσο δεν ανασκουμπώνεσαι, τόσο συνεχίζει να χύνεται το άτιμο.

Ήταν ωραία τα άτιμα… ταξίδεψα όσο τίποτα άλλο, έκανα πράγματα που με γέμισαν και πράγματα που απλά μου έφαγαν χρόνο, έκλαψα, γέλασα, ξενύχτησα. Γνώρισα ανθρώπους θησαυρούς και ανθρώπους που δε θέλω να βλέπω ζωγραφιστούς, ερωτεύτηκα και ξε-ερωτεύτηκα, μέθυσα και ξεμέθυσα. Έμαθα πράγματα, καταπιάστηκα με ένα σωρό ασχολίες που διεύρυναν τη μέρα μου πέραν των εικοσιτεσσάρων ωρών (και τον ύπνο μου πέραν του φυσιολογικού, απλά μαζεμένο σε διαστήματα). Η IAESTE, η χορωδία, ο συνδικαλισμός της δεκάρας, οι Macintosh, το «φύγαμε!»… Τα ξενύχτια στο ίντερνετ και οι αποφάσεις στις 4 το πρωί να πάρω το πρώτο πρωινό λεωφορείο για Βόλο, έτσι επειδή πεθύμησα τσίπουρα και καβουροδαγκάνες, οι εξορμήσεις, ο δρόμος. Τα ταξίδια, οι φίλοι παντού…νομίζω ότι έχω στενές φιλικές σχέσεις με περισσότερους αριθμητικά αλλοδαπούς παρά Έλληνες. Θερμές σχέσεις φυσικά. Γιατί με τους ανθρώπους γύρω μου έχω είτε θερμές και αληθινές σχέσεις, είτε καθόλου. Αποτάσσομαι τις τυπικότητες…έτσι δεν είναι Κλειώ;

Τα ταξίδια, η θεραπεία για την άγνοια, the cure for all ignorance όπως αποδίδεται πολύ πιο εύστοχα στα Αγγλικά.. με ένα backpack και ένα low cost τυπωμένο εισητήριο στην τσέπη, Ελ. Βενιζέλος και φύγαμε! Αγγλία, Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία, Βέλγιο, Γαλλία, Ελβετία, Ιταλία, Τουρκία, Σερβία, Λευκορωσία, Ρωσία…και δε συμμαζεύεται. Τάσεις φυγής, δίψα για να δω όσο περισσότερα μπορώ, όσα περισσότερα προλάβω μέσα στον περιορισμένο χρόνο της ζωής… Ξεζούμισα τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν, αν και μετανιώνω που δεν έφυγα με το erasmus (μη βαράτε…), μετανιώνω που δεν επιδίωξα πιο ζεστά να περάσω ένα καλοκαίρι στο CERN (θα κάνω αίτηση για το 2006, αλλά πολύ χλωμό σαν επί πτυχίω…) Δε βαριέσαι, κάθε «εμπόδιο» για καλό. Τελικά ήταν πολύ καλά…και σίγουρα αυτά δεν είναι ούτε τα μισά από όσα θα μπορούσα να λέω. Εμπειρίες ζωής.. να τραγουδάς στο Μέγαρο «ίνα κράαααζω σοι» και να σου λένε ότι ακούγεσαι καθαρά στα «ντο» σου πάνω από 200 χορωδούς και 100 μέλη ορχήστρας που παίζουν τον χαμό τον ίδιο από κάτω, να περιφέρεσαι από άκρου εις άκρον της Ελλάδας σε ελάχιστες μέρες, να μεθάς στο Minsk, να σε κυνηγάνε μεθυσμένοι Ρώσοι στη Μόσχα για να βγείτε μαζί φωτογραφία, να αλλάζεις 6 τρένα και να κάνεις 9 ώρες από τη Βόννη στο Αμβούργο (αν και αυτό έγινε μόλις τέλειωσα το σχολείο και περίμενα τα αποτελέσματα των πανελληνίων..), να κάνεις μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο το ταξίδι Apeldoorn-Amsterdam-Antwerp-Brussels-Amsterdam-Cologne-Athens και να κοιμάσαι τους καλύτερους και πιο βαθείς ύπνους σε καναπέδες και μεταλλικές καρέκλες σε αεροδρόμια. Να εκπροσωπείς την Ελλάδα σε διεθνή συνέδρια της IAESTE, να πηγαίνεις στις πιο άθλιες θέσεις της όπερας της Βιέννης και να γουστάρεις, να περιφέρεσαι στα Midlands για να «ρουφήξεις» όσο το δυνατόν περισσότερη Αγγλία μπορείς μέσα σε λίγες μέρες, να ερωτεύεσαι με το Λονδίνο και να επιστρέφεις, να θες να πεταχτείς για μπύρες ένα Σαββατοκύριακο στο Βερολίνο, το μέγαλο σου άχτι, η πόλη που διασχίζεις και ποτέ δεν επισκέπτεσαι per se. Φοιτητοπαρέες στο Rostock και δέος στο Βελιγράδι και το Novi Sad, στις γκρεμισμένες γέφυρες του Δούναβη. Να περνάς τα Σκοπιανοσερβικά σύνορα αδαής με το τρένο χωρίς βίζα και να γίνεσαι μπαλάκι μεταξύ στρατού και αστυνομίας σε γλώσσα που δε μιλάς, να σου λένε «Greco, Baggage,Zurück!» και να γλιτώνεις από σπόντα τελευταία στιγμή πριν σε εγκαταλείψουν στη μέση του πουθενά και τον απελευθερωτικό στρατό του Πρέσεβο και της Μεντβέντια… Σχέδια επί σχεδίων, οργάνωση ταξιδιών, «επιμέλεια εστίασης», αναγόρευση σε official taverna guide and food manager για σχεδόν όλη την ελληνική επικράτεια, παρότρυνση από περισσότερα του ενός άτομα να παρατήσω τη Φυσική και να ασχοληθώ με τον τουρισμό…

Και όλα αυτά είναι μόνο η αρχή, το μέλλον προμηνύεται λαμπρό, αν και αυτή τη στιγμή η οικονομική δυσμάρεια είναι άνευ προηγουμένου. Δηλώνω υπεύθυνα ότι αγαπάω όοοολες τις τράπεζές μου που χωρίς φειδώ με καταχρέωσαν σε πιστωτικές τόσα χρόνια, αλλά μου δώσανε την ευκαιρία να κάνω πράγματα που ούτε θα μπορούσα να ονειρευτώ υπό άλλες συνθήκες…και δε βαριέσαι, ας χρωστάω, θα δουλέψω και θα τα βγάλω να τους τα δώσω πίσω. Προς το παρόν με περιμένει το Λονδίνο και πάλι σε ένα μήνα, η Πρωτοχρονιά στο Novi Sad, το Μεγάλο Πασχαλινό Τουρ σε Δανία – Σουηδία – Σκωτία, και ενδιάμεσα η Σχολή με την οποία όσο θέλω να ξεμπερδεύω, άλλη τόση όρεξη έχω να τα πάω καλά, να ασχοληθώ περισσότερο, να λιώσω στο διάβασμα αν χρειαστεί, να θυμηθώ ότι αγαπάω τη Φυσική και για αυτό έγινα αυτό που έγινα (ή θα γίνω τέλος πάντων) σε πείσμα όσων προσπαθούσαν να με πείσουν για το αντίθετο… Μωρέ λες να περάσω και Κβαντομηχανική ΙΙ; Γούστο θα έχει… Προέχει να τελειώσει η %$^%%-«πρακτική» στο $%^^-ΤΕΕ. Από την (άλλη) Δευτέρα δουλειά! Της προκοπής, that is.

Προ 2 ημερών, ήτοι τη 2α Νοεμβρίου, γιόρτασα με τη δέουσα μεγαλοπρέπεια τα εικοστά τρίτα γενέθλιά μου. Σκορπιός με ωροσκόπο που παλατζάρει μεταξύ Ζυγού και Σκορπιού για τους γνωρίζοντες, γεννηθείς την Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 1982, ακριβώς 101 χρόνια μετά την απελευθέρωση του Βόλου από τους Τούρκους. Είναι πολύ ψωνίστικο να υπάρχει λεωφόρος στην πόλη σου με την ημέρα των γενεθλίων σου…υποδηλώνει ένα κοσμοϊστορικό γεγονός για την ανθρωπότητα, τη γέννησή μου. Οπότε με έχετε πλέον εικοσιτρία ολόκληρα χρόνια ανάμεσά σας και τώρα σας πρήζω με το μπλογκ μου. Επιστρέφω στα του εορτασμού όμως. Παραδοσιακό καφενείο – ουζερί – μεζεδοπωλείο στην Πλάκα, εκλεκτοί καλεσμένοι, υπερβολικά πολύ ούζο για Τετάρτη βράδυ και ένα απίστευτο χανγόβερ την επομένη. Για όλους! Άξιζε τον κόπο, ήταν ΤΟΣΟ όμορφα… φυσικά την παράσταση κλέψανε τα γκεστ σταρ αμερικανά μου (Παράθεση : Λόγω IAESTE, αξιωματικά θεωρώ και ονομάζω «παιδιά μου» όλους τους ξένους που βρίσκονται στην Ελλάδα για πρακτική κλπ με φοιτητικά προγράμματα. Τζάμπα έκανα (και κάνω) τη μάνα του λόχου στην IAESTE τόσα χρόνια;) ο μαέστρος και καλλιτεχνικός διευθυντής του Δήμου Αθηναίων πια (αμ πως…) και όλοι οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι, μέλη του infamous «παρεακίου» για τους γνωρίζοντες, αλλά και αγαπημένοι συνάδελφοι, εξίσου καμμένοι όσο μπορώ να κρίνω (Δημήτρηηηηηη θα περάσουμε κανένα μάθημαααα; Εσύ Λεωνίδα σιλάνς, έχεις ταξίδια τώρα! ;)) Ωραία ήταν γαμώτο…και αντίθετα με τον τίτλο του παρόντος ποστ, δεν έχω ιδιαίτερα post birthday blues, αν εξαιρέσουμε την ίδια ημέρα των γενεθλίων μου που έφαγα μια τρομερή κρίση με αυτό το «μπαίνω στα 24». Τι πάει να πει 24; Στα 24 ο κόσμος αρχίζει και δουλεύει, πάει στρατό (φτου φτου φτου), παντρεύεται (πίσω μου σ’έχω Σατανά..) και μπαίνει με τα μπούνια στη «Ζωή των Μεγάλων» (αυτοφασκέλωμα, ποτέ δε φασκελώνουμε το iBook, ειδικά σε δικά μας γραπτά.) Εγώ λοιπόν που μπαίνω στα 24 (άρα θα συνεχίσω να λέω ότι είμαι 23 τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι του 2006) γιατί δεν έχω ιδιαίτερα σημάδια «σοβαρής» αλλαγής στη ζωή μου από τότε που έκλεινα τα..18 ή τα 20, έστω; Χρήζει σκέψης, αλλά δεν έχω ούτε το χρόνο, ούτε τη διάθεση για να αναλωθώ σε τέτοια τώρα. Είπα πριν για το χυμένο γάλα, ας μην συνεχίσω να κλωστάω την καρδάρα.

Οπ. Με πήρε τηλέφωνο μόλις ο πατέρας μου να με «ξυπνήσει» για να πάω στο ΤΕΕ. Και είχε ορέξεις να του πω τι κάνω εκεί πέρα. Το «Θες να το συζητήσουμε τώρα από το τηλέφωνο αυτό;» νομίζω ότι ήταν ένας εξόχως διπλωματικός τρόπος για να αποφύγω να πω «ΤΙΠΟΤΑ!» Αλλά είπαμε, εγώ database administrator θα μοστράρω ότι ήμουνα, ζητείται βοήθεια στο «πώς να γράψετε δεκασέλιδη εργασία για να περιγράψετε το τίποτα που κάνατε κατά την πρακτική σας».

Όχι, δεν έχω post birthday blues, κι ας μεγαλώνω. Μερικές φορές μπορεί να γκρινιάζω επειδή ζω τη ζωή του «παραλίγο» (άλλη φορά πιο εκτεταμένη μπαρουφο-προσωπικο-αμπελοφιλοσοφικο-κοινωνιολογική ανάλυση επ’αυτού), αλλά είναι μια ζωή σε Ντο ματζόρε, το δίχως άλλο. Μπορεί μερικές φορές να μπαίνει ένα λυπημένο Λα μινόρε, αλλά είμαι 23 χρονών και είμαι καλά. Ματζόρε! Καλημέρα σας, διθυραμβικότατο, όπως στη σελίδα 64… οι νοούντες νοήτωσαν!

Νικολάκης (για να μην ξεχνιόμαστε, αυτό μένει. Δε μεγαλώνω ρε!)

ΥΓ 1 : Πόσο άχρηστη επιχείρηση είναι ο ΟΤΕ; Επι τροχάδην..έχω ISDN και έκανα αίτηση downgrade της γραμμής σε PSTN γιατί αγόρασα ένα πακέτο DSL ως προσωπικό μου δώρο για τα γενέθλιά μου. Μου είπαν να πάρω σήμερα το πρωί τους τεχνικούς για να συνεννοηθούμε πότε θα έρθουν για το downgrade. Νόμιζα κι εγώ ο ηλίθιος ότι θα γίνει πουρνό πουρνό… ναι, πώς, στις 17 Νοεμβρίου κλείσαμε ραντεβού. Μπράβο. Έλα που έχω κάνει αίτηση για DSL over PSTN όμως, και αν και είναι η ίδια εταιρία, ήδη μυρίζομαι το conflict «κύριε, έχετε ISDN γραμμή και έχετε κάνει αίτηση για DSL over PSTN» Όλα αυτά φυσικά την ίδια περίοδο. Για τη dsl μου είπανε το πολύ 12 εργάσιμες. Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, εύχομαι να κάνει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 12 εργάσιμες για να αποφύγω τα χειρότερα. Πρέπει να είμαι ο μόνος Έλληνας που το σκέφτεται αυτό.

ΥΓ 2 (σε λα μινόρε) : Δε με θυμήθηκες στα γενέθλιά μου, άλλη μια φορά. Και είναι αγκάθι γαμώτο αυτό… όσο κι αν δεν πρέπει. Μου χαλάει την υπέροχη διάθεση, κοιτάω συνέχεια σταθερά και κινητά μήπως δω κλήση από σένα… αλλά όχι, μάταια…

«Τα κορίτσια, η πόα της ουτοπίας…τα κορίτσια, οι παραπλανημένες πλειάδες…τα κορίτσια, τα αγγεία των μυστηρίων, τα γέματα ως πάνω και τ’απύθμενα… Τα στυφά στο σκοτάδι, κι όμως, θαύμα! Τα γραμμένα στο φως, κι όμως, μαυρίλα.. Τα στραμμένα επάνω τους όπως οι φάροι, τα ΗΛΙΟΒΟΡΑ και τα ΣΕΛΗΝΟΒΑΜΟΝΑ…; Άξιον Εστί το αναίτιο το δάκρυ. Ποιο το νυν, ποιο το αιέν του κόσμου;» 😦

post birthday blues….. in C major!

Advertisements

Responses

  1. Κι αν σε ξέχασαν στα γενέθλια σου, μην σκιάζεσαι…Διότι κάθε φορά που κάποιος-α σε ξεχνάει, κάθε τότε σε θυμάται η «απογοήτευσή» σου και εσύ την απομυθοποιείς (αφού ακόμη και τότε, εσύ είσαι «εσύ» και γουστάρεις no matter what). Να γιορτάζεις κάθε μέρα, σε A Minor και να ξεχνάς τις λύπες σου σε C Major…Έτσι η ζωή θα έίναι σε «συμφωνία» και όχι σε εμβατήριο ή requiem 😉

  2. perasa na pw mia kalimera… see you :d

  3. btw apo poion perimenes k den elabes? opws panta euxaristh anagnwsh 🙂 ante paw gia douleia!

  4. κατ αρχήν μωρή κλαψομούνα σαρανταποδαρούσα, χρόνια πολλά έστω και με delay 3π/2.
    Δεύτερον για ένα Βερολινάκι ψήνομαι ιδιαιτέρως και εγώ φέτος 🙂
    (μου χει λείψει η Potsdamerplatz και η Kudam -για τους βέρους βερολινέζους που δεν τη λένε ποτέ με το πλήρες όνομα, μέχρι και αυτοί βαριούνται-)
    ααααααααααααχ
    Όχι πως με χάλαγε και ο Βόλος για κανα τσίπουρο εδώ που τα λέμε… 🙂
    να σαι καλά μικρέ (ΝΑΙ ΜΙΚΡΟΣ ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΑ..ΓΚΡΡΡ)
    και να μην κλαψομουνιάζεις! ΑΜΑΝ ΠΙΑ–>


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: