Αναρτήθηκε από: Nikos | Οκτώβριος 18, 2005

Το τέλος της αθωότητας

Σοβαρή διάθεση σήμερα… μουντή, μελαγχολική, βροχερή μέρα. Κάνει κρύο, κι εγώ στο γραφείο σήμερα βαριέμαι. Δεν έχω και πολλή όρεξη για δουλειά, θέλω να τεμπελιάσω. Σήμερα μόνο, το υπόσχομαι. Πολύ με τα μούτρα έπεσα στο τριπάκι δουλειά – σχολή – άλλες (πολλές) υποχρεώσεις, και προσθέτοντας και ότι (ακόμα) δεν έχω μάθει να λέω όχι και να προσπαθώ να είμαι αρεστός σε όλους (όσο κι αν δε γίνεται) καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η μέρα έχει περίπου 48 ώρες και ότι προσπαθώ να γίνω ρομπότ κάθε τόσο.

Τα χρόνια της αθωότητας τώρα περισσότερο από ποτέ νιώθω ότι παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Ακόμα και αν προσπαθώ εντελώς αντισυμβατικά να «φεύγω» όποτε μπορώ, όσο μπορώ, ακόμη κι αν σαν στο σπίτι μου νιώθω μόνο σε αίθουσες αναμονής αεροδρομίων ή σε αποβάθρες σιδηροδρομικών σταθμών, βλέπω έντονα πια ότι η ζωή μου κανονικοποιείται, όπως θα λέγαμε και με κβαντομηχανικούς όρους. Το ταξίδι συνεχίζεται αλλαγμένο, και ο κανόνας πια γίνεται η εξαίρεση. Υποχρεώσεις, άγχη, δουλειές, αβεβαιότητα για το μέλλον.

Είμαι εικοσιτριών όμως και δε θα το βάλω κάτω, γιατί τώρα αρχίζει το καλύτερο. Χρειάζεται να φτύσω αίμα σε πολλά για να καλύψω λάθη του παρελθόντος, αλλά δε γαμιέται; Άξιζε τον κόπο… μπορεί να μην υπήρξα υποδειγματικός φοιτητής αλλά it was a hell of a ride μέχρι εδώ. Από εδώ και πέρα χρειάζεται προσήλωση και κυρίως ΠΑΘΟΣ, από τη στιγμή που αυτό που κάνω το αγαπάω. Ώρα να γίνω φυσικός..μπορεί να μου πάρει κάμποσο καιρό παραπάνω από το «κανονικό», αλλά αφού είναι η αταλάντευτη απόφασή μου να το παλέψω αυτό το πράγμα, θα το κάνω. Και δε θα δεχτώ πια κανένα εμπόδιο από κανέναν και τίποτα…

Η αθωότητα δίνει τη θέση της σε μια σκληρή πραγματικότητα, όσο όμως ονειρεύομαι, έχω το κουράγιο να παίξω το παιχνίδι με τους κανόνες που όλοι ξέρουμε…

Τι καλά που θα ήταν όμως να πέρναμε διαζύγιο από την αθωότητα μόνο στο αυστηρά «επίσημο» και «επαγγελματικό» επίπεδο… στις διαπροσωπικές σχέσεις να δείτε τι πανηγύρι γίνεται. Εκεί ξαφνικά μετά από ένα σημείο που είναι εντελώς random στη ζωή του καθενός (αλλά σίγουρα συμβαίνει μέσα στο ηλικιακό σύνολο 20-23) γίνεται ένα μπαμ και μένεις τελικά μαλάκας να μαζεύεις ερείπια. Ειδικά αν είσαι σαν χαρακτήρας ο «τα παίρνω όλα προσωπικά και σοβαρά» και δεν μπορείς να γράψεις τίποτα εύκολα στ’αρχίδια σου (όπως σίγουρα πρέπει). Μαλάκας, μαλάκας; Ναι μπράβο, μπίνγκο!

Και είναι σκληρό γαμώτο… είναι πολύ σκληρό να βλέπεις πως έχεις «επενδύσει» κατά κάποιον τρόπο σε φιλίες, σχέσεις, happily everafter wannabe καταστάσεις και ξαφνικά μια ωραία πρωία να βλέπεις ανθρώπους να γίνονται παρτάκηδες, εαυτουλοκεντρικοί, κακοί, καχύποπτοι, μονίμως δυνητικά αμυνόμενοι. Είναι άσχημο γαμώτο… και με πειράζει.

Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ΠΟΛΥ καλά ότι είμαι ανοιχτό βιβλίο σαν χαρακτήρας, οπότε είναι απλά κρίμα να εισπράττω κάθε τρεις και λίγο συμπεριφορές που δε μου αρμόζουν από ανθρώπους που με ξέρουν. Μπαΐλντισα, πώς το λένε; Και όχι, είμαι πολύ μεγάλος πια για να αλλάξω, είμαι πολύ μεγάλος για να «μάθω» να είμαι «σκληρότερος» και «σταρχιδιστής». Αυτός είμαι, και σε όποιον αρέσω σε τελική ανάλυση, δεν μπορώ να κάνω το χατήρι κανενός. Βαρέθηκα την κριτική, ειδικά όταν αυτή πέφτει στο επίπεδο «μαλώνω το παιδί που έσπασε το βάζο με το γλυκό». Κουράζομαι γαμώτο… θέλω την αθωότητά μου πίσω, θέλω να μου φέρονται όπως φέρομαι…ζητάω πολλά; Μάλλον ναι.

Τέλος πάντων, αρκετά γκρίνιαξα για σήμερα… έξω ακόμα βρέχει, η διάθεση ακόμα είναι μουντή και μελαγχολική και σήμερα δε δούλεψα καθόλου. Έχω όρεξη να πάω σπίτι μου να κουκουλωθώ κάτω από τα σκεπάσματα και αύριο να είναι μια άλλη μέρα. Καλύτερη. Και πιο αισιόδοξη. Ακόμα και αν δεν είναι αθώα…όπως δε θα είναι ποτέ πια. Σας φιλώ!

Advertisements

Responses

  1. Διαβάζω αυτό το post ένα χρόνο μετά από τη συγγραφή του. Και όσο συνεχίζω την ανάγνωση, φίλε Νικολάκη, τόσο συνειδητοποιώ ότι αυτό το κείμενο περιγράφει εμένα, ακριβώς αυτά που νιώθω. ακριβώς έτσι όπως νιώθω. δεν περίμενα ότι θα έβρισκα κάτι τόσο όμοιο με εμένα μέσα σε μια περιήγηση μου στο internet, μία βροχερή και μουντή μέρα όπως η σημερίνη. Ακόμα και σε αυτό έπεσες μέσα. εύχομαι να συνεχίσεις να ταξιδεύεις και να γνωρίζεις νέους τόπους και πράγματα, αλλά να μην το κάνεις για να «φεύγεις» αλλά για να γνωρίσεις νέα δεδομένα, παρέα με αγαπημένα σου πρόσωπα. ξαφνικά το post σου με έκανε να νιώσω καλύτερα. Μείωσε κάπως τη μοναξια και τον πόνο που νιώθω το τελευταίο διάστημα. ένιωσα ότι υπάρχουν κι άλλοι που νιώθουν και σκέφτονται όπως εγώ. Να είσαι πάντα καλά. Αννα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: