Αναρτήθηκε από: Nikolakis | Σεπτεμβρίου 7, 2005

Live your myth in…Μπαϊρακτάρης!

Πώς είναι το σύνθημα της φετινής καμπάνιας του Υπουργείου Τουρισμού και του ΕΟΤ για την Ελλάδα; “Live your myth in Greece”. Επίσης η διαφήμιση που απευθύνονταν σε εμάς τους Έλληνες για να δείξουμε “ευγένεια, φιλοξενία, πολιτισμό” ώστε η μαγιωφορούσα αμερικανίδα να αναφωνήσει περιχαρής “we’ll be back!” στο τέλος, ενώ περιστοιχίζονταν από πανευτυχείς ευγενέστατους σωφέρ, σερβιτόρες κλπ…

Που πας ρε Καραμήτρο, όταν στο κεντρικότερο και τουριστικότερο σημείο της Αθήνας, την Πλατεία Μοναστηρακίου, έχεις ένα μαγαζί σαν το Μπαϊρακτάρη όμως; Αυτή είναι η εικόνα που δίνουμε τελικά… Και θα εξηγηθώ, αν και αυτή τη στιγμή τα νεύρα μου είναι το λιγότερο κρόσσια και το στομάχι μου χορεύει συρτάκι υπό τους ήχους των ενισχυτών της πλατείας.

Η συνταγή της επιτυχίας του Μπαϊρακτάρη: Μαγαζί γωνία, 250 τραπέζια, άπειρο προσωπικό και γρήγορο σέρβις, μαγνήτης λόγω της φωτογραφικής έκθεσης του ιδιοκτήτη με κάθε γνωστό πολιτικό, καλλιτέχνη, αθλητή κλπ που περνάει από το μαγαζί. Ποια είναι όμως η άλλη όψη του νομίσματος;

Έχουμε και λέμε. Εκνευριστικά αγενέστατα γκαρσόνια, που σου φέρονται λες και σου κάνουν τεράστια χάρη που σε “εξυπηρετούν”. Σπρωξίματα κλπ στην ημερήσια διάταξη. Όταν επιτέλους παραγγείλεις, νομίζεις πως τα βάσανά σου τέλειωσαν και θα απολαύσεις το φαγητό σου με θέα την δεύτερη πιο άσχημη πλατεία της Αθήνας μετά την Ομόνοια, καθώς και τα everlasting έργα αποκατάστασης του ναού της Παντάνασσας, του “Μοναστηρακίου” per se δηλαδή. Αμ δε! Το μαγαζί από λίγο πριν την Ολυμπιάδα σταμάτησε να σερβίρει στους καθήμενους χρυσοπληρωτές πελάτες του το τυλιχτό κεμπάπ που το έκανε διάσημο, με δικαιολογία τότε την τεράστια κίνηση. Μερίδες μόνο λοιπόν. Ναι, αυτές με το μισό κιλό κρεμμύδι και την καμμένη ντομάτα από πάνω. Ας είναι.

Πρόσφατα στον κατάλογο προσετέθη και το γιαουρτλού, το οποίο αν το δούν οι Πολίτες και Μικρασιάτες γενικότερα, θα μετανιώσουν οικτρά την ώρα και τη στιγμή που εγκατέλειψαν τις εστίες τους, είτε λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής, είτε λόγω των Σεπτεμβριανών και λοιπών διώξεων των απέναντι, και θα προτιμήσουν χίλιες φορές να επιστρέψουν ώς ξένοι στην Τουρκία. Κύριος οίδε από πότε ήταν ψημένο το κεμπάπ και οι πίτες, τα οποία για να παρουσιαστούν ως φρέσκα είχαν θητεύσει σε φούρνο μικροκυμάτων μάλλον για τόση ώρα, ώστε το ξεραμένο κρέας να καίει, και οι πίτες να έχουν πάρει τη μορφή φρυγανιάς. Μαύρες και ξερές. Το καλύτερο βέβαια το αφήνω για το τέλος. Το γιαούρτι με το μισό κιλό πάπρικα, ήταν ΚΙΤΡΙΝΟ και είχε κάνει μια κρούστα άλλο πράγμα. Γενικότερα το όλο πιάτο ήταν μια αηδία, κάτι που παρατηρώ όλο και πιο συχνά στο μαγαζί. Φυσικά ούτε λόγος να το επιστρέψεις στα aforementioned επιτήδεια γκαρσόνια που με ύφος χιλίων καρδιναλίων σου φέρονται λες και είσαι η κακιά ενόχληση στην χρυσοφόρο τους βαρεμάρα. Φυσικά επειδή στο συγκεκριμένο σημείο πληρώνεις το όνομα του μαγαζιού, τις χαμογελαστές φωτογραφίες Καραμανλήδων, Βουλγαράκηδων, Τσοχατζοπουλαίων και σία, καθώς και το τρίπτυχο “Acropolis-Souvlaki-Syrtaki” από δίπλα, ούτε λόγος για τις τιμές. Φαγητό μηδέν, σέρβις αγενέστατο, τιμές St. George Lycabettus!

Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντώ λαμόγια επιχειρηματίες στην εστίαση. Έχω κλάψει πολλές φορές τα λεφτά μου σε ταβέρνες σε νησιά, σε πρωτοκλασάτα τουριστικά μέρη, όπως κι έχω ανακαλύψει σε όλη την Ελλάδα ταβερνάκια με καταπληκτικό φαγητό και τιμές λογικές, αν όχι φτηνές, ακόμα και το φετινό καλοκαίρι της ακρίβειας.. Σε καμία περίπτωση όμως δεν ανέχομαι τέτοιου είδους συμπεριφορά, τέτοιου είδους “εξυπηρέτηση”, τέτοιο φαγητό για τα σκουπίδια στο τουριστικότερο σημείο του κέντρου της Αθήνας. Ειδικά από ένα μαγαζί με ιστορία που πατάει σε 3 αιώνες, για ένα μαγαζί που κοκορεύεται ότι είναι και σημείο πολιτικών ζυμώσεων και εξαγγελιών από την κάθε κυβέρνηση. Θα σέρβιρε κανείς άραγε στον Καραμανλή το “γιαουρτλού” που σέρβιραν σε μένα σήμερα; Ή μήπως τα δικά μου λεφτά έχουν άλλο χρώμα;

Τόσα χρόνια σαν υπεύθυνος για έναν μεγάλο αριθμό ξένων φοιτητών που έρχονται για καλοκαιρινή πρακτική άσκηση στην Αθήνα μέσω της IAESTE, δίνω έναν μεγάλο αγώνα για να παρουσιάσω το καλύτερο πρόσωπο της Ελλάδας, όχι επειδή έχω να κερδίσω τίποτα, αλλά γιατί θέλω να δείξω σε παιδιά που είναι εδώ για λίγο καιρό μόνο ψήγματα του αληθινού τρόπου ζωής των Ελλήνων, όχι μόνο όσα θα δουν σε ταξιδιωτικούς οδηγούς. Και μετά έρχεται ο Μπαϊρακτάρης και το κάθε άλλο λαμόγιο με μαγαζί γωνία για να δείξει το χειρότερο πρόσωπο του ελληνικού τουρισμού, αυτό που θα έπρεπε να έχουμε αποβάλει ανεπιστρεπτί. Ελεεινές υπηρεσίες και τιμές Βρυξελλών. Η φιλοσοφία της ήσσονος προσπάθειας και της μείζονος αρπαχτής. Και να πεις ότι γίνονται μόνο τον μήνα που τρέφει τους 11; Όχι, σε ένα τέτοιο “εστιατόριο”, 12 μήνες και 365 μέρες το χρόνο γίνεται το ίδιο.

“Κύριε” Μπαϊρακτάρη, κατά τη διάρκεια, αλλά κυρίως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας μετέτρεψες ένα μαγαζί με όνομα και ιστορία στο μοναστηρακίσιο κεμπάπ σε βρωμερή ταβέρνα, το φαγητό της οποίας δεν τρώγεται ούτε από τα σκυλιά. Και οι περισσότεροι ξένοι που έρχονται εδώ, γυρίζουν και λένε ότι ο μεγαλύτερος μύθος που έζησαν στην Ελλάδα, είναι αυτός της ελληνικής κουζίνας. Και εμένα προσωπικά μου ματώνει την καρδιά, επειδή ξέρω ότι σε αυτή τη γωνιά της γης έχουμε καταπληκτικό φαγητό, να έχουμε στη “βιτρίνα” τέτοιου είδους μαγαζιά που κάνουν μόνο κακό στο όνομα και την ποιότητα της ελληνικής κουζίνας.

Αλλά δυστυχώς κανένας “επίσημος” δε θα νοιάζονταν ποτέ, αφού είμαι σίγουρος πως με την παρουσία της τηλεοπτικής κάμερας και των φλας για τη φωτογραφική συλλογή, τα φαγητά αίφνης γίνονται γκουρμέ και ντελικατέσεν. Κάθε μέρα όμως, χιλιάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο και δυστυχώς και χιλιάδες πεινασμένοι Έλληνες, τρώνε σε αυτό το μαγαζί τα χείριστα των χειρίστων. Και εξακολουθεί να είναι πρώτο όνομα. Ε όχι, είναι κρίμα.

Θέλετε να ζήσετε το μύθο σας στην Ελλάδα; Κοπιάστε. Μακριά από τον Μπαϊρακτάρη όμως, γιατί το μαγαζί του Λαμογιστάν είναι μια εικόνα που ανήκει στην Ελλάδα που θέλουμε να ΣΒΗΣΟΥΜΕ. Αν ποτέ γίνω διάσημος, να ξέρετε ότι δε θα δείτε ποτέ τη φωτογραφία μου εκεί. Και ορκίζομαι να μην ξανακάνω το λάθος να “φάω” εκεί εφ’όρου ζωής. Άει σιχτήρ πως δε δηλητηριάστηκα νυχτιάτικα…και με το που σηκωθήκαμε από το τραπέζι, σαν κοράκια έπεσαν να καθήσουν οι επόμενοι. Μη χάσουν το ντελικατέσεν. Μακριάαααα!

About these ads

Responses

  1. pesta….

  2. Εμένα πάντως αγαπητέ μου ανακάτεψε το στομάχι και το αποφεύγω συστηματικά πλέον :p

    Υ.Γ. ακόμα πάντως θυμάμαι στο 2ο έτος, στην εποχή των Ιλυσίων το γεύμα στον Θανάση.χε χε :D

  3. O ΜΠΑΙΡΑΚΤΑΡΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ!ΕΠΑΘΑ ΚΙ ΕΓΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΕΥΘΗΚΑ.Ο ΓΥΡΟΣ ΗΤΑΝ ΚΡΥΟΣ,ΜΕΣ ΤΑ ΛΑΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΞΙΓΚΙΑ.ΣΕ ΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΜΕΡΙΔΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΥΛΙΧΤΟ ΣΟΥΒΛΑΚΙ,ΕΠΙΣΗΣ ΣΕ ΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΜΙΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΜΑΡΚΑ ΜΠΥΡΑΣ,Η ΟΠΟΙΑ ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣ ΖΕΣΤΗ.ΤΑ ΓΚΑΡΣΟΝΙΑ ΗΤΑΝ ΑΓΕΝΕΣΤΑΤΑ,ΔΕΝ ΣΕΡΒΙΡΟΥΝ ΑΛΑΔΩΤΕΣ ΠΙΤΕΣ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΚΑΤΙ ΠΙΤΕΣ ΚΡΥΕΣ ΠΟΥ ΚΟΛΥΜΠΟΥΝ ΣΤΑ ΛΑΔΙΑ.ΟΙ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ ΗΤΑΝ ΑΘΛΙΕΣ ΜΕ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ.ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΑΠ ΟΛΑ?ΒΡΗΚΑ ΤΡΙΧΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΚΡΕΑΣ!ΑΙΣΧΟΣ ΚΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΠΟΥ ΠΑΣΑΡΟΥΝ ΤΕΤΟΙΟ ΦΑΓΗΤΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΕΝΑ ΑΠ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.

  4. Δεν νομιζω οτι ισχυουν αυτα…πιστεψτε με τρωω σχεδον καθε μερα απο κει απο κεμπαπ μεχρι μαγειρευτα…νοστιμοτατα παντα και πολυ φτηνα!Η δουλεια μου ειναι διπλα,βλεπετε….Λογω της περιοχης θα μπορουσε να ειναι και ακριβοτερο(εγω αν ημουν ιδιοκτητης θα τις τσιμπαγα τις τιμες…).Επισης κατι σημαντικο:το αφεντικο κερναει καθε μερα αμετρητα σουβλακια σε απορους,ζητιανους και πρεζονια..Το βλεπω συνεχεια αυτο…Και δεν το κανει κανεις στις μερες μας..


Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Κατηγορίες

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: