Αναρτήθηκε από: Nikos | Σεπτεμβρίου 2, 2005

Τι είναι η πατρίδα μας;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ;
του Ιωάννη Πολέμη
(1862 – 1925)
 
Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι;
Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά;
Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;
Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;
Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που ‘χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

Αυτό είναι ένα παιδικό ποιηματάκι που μου ήρθε στο νου απόψε αργά το βράδυ, γυρίζοντας από το Μοναστηράκι όπου είχα μια μακρά κουβέντα με έναν Σέρβο και έναν Πορτογάλο που δουλεύουν σαν ασκούμενοι φοιτητές ανταλλαγής στην Ελλάδα. Μου αρέσουν πολύ αυτές οι διαπολιτισμικές συζητήσεις, ρωτάω και μαθαίνω πράγματα για χώρες που δεν έχω επισκεφτεί, βλέπω τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων εκεί και γενικότερα προσπαθώ να διευρύνω όσο το δυνατόν περισσότερο τους ορίζοντες ανακαλύπτοντας όλες τις όψεις του νομίσματος. Δυστυχώς στην Ελλάδα φημιζόμαστε για την ημιμάθεια και για το περισπούδαστο ύφος ξερολίασης που μας διακατέχει επί παντός επιστητού. 3 βδομάδες μετά το δυστύχημα με το κυπριακό αεροπλάνο, έχω βαρεθεί να ακούω αναλύσεις επί αναλύσεων από τον καθένα για αποσυμπιέσεις, renegades, FIR κλπ. Και το χειρότερο είναι ότι είναι οι ίδιοι πολυπράγμονες που λίγο καιρό πριν ανέλυαν τα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Και ταυτόχρονα οι ίδιοι που ως άλλοι ειδήμονες επί των στρατιωτικών και γεωπολιτικών συζητούσαν με λεπτομέρειες περί του πολέμου στο Ιράκ. Αυτή είναι ίσως η μια όψη της χώρας μας, αυτή της «φαιδράς πορτοκαλέας». Ελπίζω να πρυτανεύσει τελικά η άλλη, όσο δύσκολο και να είναι να περιγραφεί. Προσπάθεια θέλει, αφού «όλα πατρίδα μας, κι αυτά κι εκείνα», και κυρίως αυτή η αχτίδα που κράζει μέσα μας. Στο lonely planet για την Ελλάδα, στις πρώτες κιόλας σελίδες έχει ένα εκτενές αφιέρωμα στην «The Greek Psyche» και προσπαθεί να εξηγήσει ο έρμος ο αλλοδαπός συγγραφέας στους επίσης αλλοδαπούς επισκέπτες της χώρας μας τι είναι αυτό που λέμε «ελληνική ψυχή». Ένα συνονθύλευμα πατριωτισμού, κακώς εννοούμενου εθνικισμού, ενός κολλήματος με το ανάδελφο έθνος που όλοι κυνηγάνε, παράλληλα με τη δυναμική για τις μεγαλύτερες συλλογικές επιτυχίες σε παγκόσμιο επίπεδο, το καταφερτζιλίκι του «Ελληνάρα», που όταν δεν αράζει χαλαρά για φραπέδες και τσιπουρομεζέδες μπορεί να καταπλήξει τους πάντες βάζοντάς τους τα γυαλιά σε κάθε τομέα. Και μετά ρε, ναι, να πάει να αράξει για έναν πεντάωρο φραπέ και να καταλήξει στα τσίπουρα!

Στην Ελλάδα έχουμε ένα ιδιαίτερο συνδυασμό, από ότι μου είπε ο Πορτογάλος. «Καταφέρνουμε» να οδηγούμε απαίσια (όπως λέει ότι λένε στην Πορτογαλία για τις Αραβικές χώρες), να έχουμε αγενείς δημοσίους υπαλλήλους (βλέπε διόδια Αφιδνών, Σχηματαρίου κλπ – ΟΧΙ της Αττικής Οδού που ένα παράπονο οδηγεί σε απόλυση), να είμαστε πίσω σε ένα σωρό τομείς, διεφθαρμένοι σε άλλους τόσους ΑΛΛΑ παράλληλα να διαπρέπουμε και να είμαστε ανεπτυγμένοι σε ένα σωρό πράγματα, να εκπλήσσουμε τον κόσμο every now and then όπως προανέφερα, να επιμένουμε στη μεσημεριανή σιέστα, να εξακολουθούμε να πίνουμε ατέλειωτους φραπέδες και να είμαστε και σε μια κατάσταση μεταξύ «τσακίρ κεφιού» και αδιάκοπης γκρίνιας. Στην Πορτογαλία για παράδειγμα, δε θα εννοούνταν ένας δημόσιος υπάλληλος να μην είναι ντυμένος με στολή (πχ σε ένα γκισέ σιδηροδρομικού σταθμού ή σε μια εφορία) και τυπικότατα ευγενικός και εξυπηρετικός, κανένας οδηγός δε θα διανοούνταν να πλησιάσει μια διάβαση πεζών στην οποία έστω και από μακριά πλησιάζουν πεζοί, και γενικότερα επικρατεί μια κατάσταση civilization et compromis. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη;

Οι Πορτογάλοι προσπαθώντας χρόνια τώρα να απεμπολήσουν τα στοιχεία της μεσογειακής τους ταυτότητας μονόπλευρα, «κατάφεραν» να γίνουν οι πρώτοι στην Ευρώπη σε απόλυτα νούμερα σε πωλήσεις αντικαταθλιπτικών χαπιών. Οι νέοι γενικότερα είναι απαισιόδοξοι για το μέλλον τους – βλέπουν την Πορτογαλία στα επόμενα είκοσι χρόνια «στον πιο μαύρο πάτο του κουβά», αυτολεξεί. Και εξακολουθούν να συναγωνίζονται την Ελλάδα σε όλες τις στατιστικές της ευημερίας – στις τελευταίες θέσεις. Μετά από μια μακροσκελή κουβέντα, ο Henrique κατέληξε να μου πει μισοαστεία – μισοσοβαρά «My God, we may drive like the Germans, but we are still poor and on antidepression pills…»

Τι είναι αυτό που αξίζει τελικά όμως; Πρέπει κι εμείς να παλέψουμε περισσότερο για να εναρμονιστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα με τα δυτικοευρωπαϊκά standards. Αλλά καλό είναι να συνεχίσουμε να βλέπουμε αισιόδοξα τη ζωή μας σε αυτή την ταραγμένη βαλκανική γωνιά, να κρατήσουμε τα στοιχεία εκείνα της παράδοσης μας που μέσα στα γονίδιά μας μας κράτησαν όλα αυτά τα χρόνια, κι ας είμαστε λίγο πιο χαλαροί. Ας μη σώσουμε να γίνουμε ποτέ η ατμομηχανή της οικονομίας. Αρκεί να συνεχίσουμε να είμαστε άνθρωποι, να συνεχίσουμε να αποτελούμε ένα γρίφο για τους ξένους (με αυτή τη Greek Psyche), να ρίχνουμε και δυο ζεμπεκιές που και που και να το κυριότερο, να μην πέσουμε στα αντικαταθλιπτικά. Δόξα τω Θεώ, ούτε ο ήλιος μας λείπει, ούτε η θάλασσα, ούτε η ζέστη. Δεν είμαστε Φινλανδία.

Και σε τελική μια χαρά οδηγούμε, μπααααα!

Νίκος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: