Αναρτήθηκε από: Nikos | Μαΐου 7, 2005

Σκόρπιες σκέψεις ενός αφηρημένου

Επιστρέφοντας μετά από πολυήμερη απουσία στο blogάκι μου, αισθάνομαι κάπως περίεργα ομολογουμένως…δεν ήθελα να το αφήσω και κάμποσες φορές στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα την έγνοια του, να μην αφήνω τις μέρες να περνάνε και τις σκέψεις μου χωρίς χώρο έκφρασης. Ό,τι έγινε έγινε όμως, και δε σκοπεύω να κλαφτώ πολύ ακόμα. Στο ψητό.

Κάθομαι λοιπόν, μόνος στο μικροσκοπικό κι αγαπημένο φοιτητικό μου σπιτάκι, ακούγοντας μουσική από τα ηχεία του Μάκη, (Μάκης είναι ο υπολογιστής μου, το iBook μου!) καπνίζοντας νωχελικά ένα τσιγάρο μέσα στο γλυκό χάος που επικρατεί γύρω μου. Για την ακρίβεια δεν καπνίζω αυτή τη στιγμή, αλλά ταιριάζει δίνοντας έναν ποιητικό τόνο στην εικόνα που θέλω να περιγράψω. Παντού γύρω μου ένα συνοθύλευμα από βιβλία, καλώδια, cds, και άσχετα πράγματα, όπως ένα άδειο κουτί γάλα από προχτές, πεταμένες πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες στο πάτωμα, απλήρωτοι λογαριασμοί που πασχίζουν να κρατηθούν σε εμφανές σημείο. Πίσω μου το ξέστρωτο κρεβάτι μου, με τη θημωνιά από ρούχα που μεταφέρεται καθημερινώς τελετουργικά από την καρέκλα στην οποία κάθομαι τώρα πάνω στο κρεβάτι για να κάτσω στο γραφείο και τούμπαλιν όταν επιτέλους αποφασίσω να κοιμηθώ. Στο διάδρομο μια μισάνοιχτη βαλίτσα με ρούχα, ακόμα να τα μαζέψω γυρίζοντας από τις πασχαλινές διακοπές. Πάντα στο σπίτι μου υπάρχει κάποιο sac-voyage ή κάποια βαλίτσα σχεδόν έτοιμη για αναχώρηση. Συνήθως το κάνω κατά λάθος, αφού όποτε επιστρέφω στην Αθήνα μετά από λίγες ή περισσότερες μέρες εκτός των τειχών, βαριέμαι ελεεινά να αδειάσω βαλίτσες. Μου δίνει και ένα πικρό αίσθημα τέλους του ταξιδιού οπότε το αποφεύγω. Πρόσφατα ανακάλυψα στα βάθη της ντουλάπας μου ένα μισάνοιχτο sac-voyage με καθαρές και τακτοποιημένες κάλτσες και εσώρουχά μου, προφανώς ξεχασμένα από κάποια εκ Βόλου επιστροφή μου, άγνωστο πότε, και χάρηκα… Θέλω να είμαι ίσως πάντα υπ’ατμόν, να μπορώ να φύγω σε χρόνο dt, αφού σπίτι μου είναι ο δρόμος και λοιπά λοιπά. Προς το παρόν δεν έχω παράπονο, ετοιμάζομαι για την εκδρομή στη Ρωσία (Μόσχα και Αγία Πετρούπολη) την επόμενη εβδομάδα με το Πολυτεχνείο, οπότε θα ικανοποιήσω τις ταξιδιωτικές μου ανάγκες για τα καλά για λίγο καιρό. Εν όψει και της Ρωσίας δίπλα μου στο γλυκό χάος είναι και το νέο μου μωρό, η Canon IXUS 50, με την οποία ελπίζω να βγάλω χιλιάδες φωτογραφίες για το poster της ζωής μου…

Τι να γράψω, τι να γράψω… σκέφτομαι μερικές φορές πολλά πράγματα ταυτόχρονα, αλλά τα αφήνω ανολοκλήρωτα. Και μοιραία ξεχνιούνται. Το μονότονο μπιπ του κινητού μου που διψάει για μπαταρία με επαναφέρει στην πραγματικότητα, αφού πάλι αφαιρέθηκα στις σκέψεις μου, ναι, αυτές που είναι πολλές και καμία μαζί. Από τα ηχεία ακούγονται cure. Το αλλάζω, βάζω το «Άξιον Εστί» live από το Ηρώδειο, επιστρέφω στις κλασικές μου αξίες…

Το Άξιον Εστί…πρέπει να το έχω ακούσει περίπου δέκα χιλιάδες φορές τα τελευταία δέκα χρόνια. Και όλο αυτό ξεκίνησε εντελώς τυχαία… Στη Β’ Γυμνασίου, έπρεπε να κάνουμε μια μεγάλη εργασία, συνθετική την έλεγαν, πάνω σε κάποιο θέμα, σε οποιοδήποτε μάθημα της επιλογής μας. Κι εγώ, επειδή ήθελα να γίνω πυρηνικό φυσικός, επέλεξα προφανώς εργασία στο μάθημα της… Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Μια καταγραφή όσων το δυνατόν περισσότερων μελοποιημένων νεοελληνικών ποιημάτων, και ένα ηχητικό δείγμα στην παρουσίαση…τυχαία επέλεξα το Άξιον Εστί, και από εκείνη τη στιγμή η ζωή μου άλλαξε μια για πάντα. Δεν πρέπει να εξηγείται κάπως το πως μπορώ να ακούω το ίδιο έργο σε επανάληψη χρόνια τώρα και να μου φέρνει τα ίδια ρίγη συγκίνησης όσο την πρώτη φορά. Ή περισσότερα και διαφορετικής υφής, περνώντας τα χρόνια, συλλαμβάνοντας τα νοήματα με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες. «Κάθε λέξη, κι από’ να χελιδόνι, για να σου φέρνει την άνοιξη μέσα στο θέρος…» Στίχος, μελωδία, ενορχήστρωση, εκτέλεση, συγκίνηση. Ρίγος. Οι πιο δυνατές συγκηνισιακά εικόνες της ζωής μου. «Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας…Φτενό στα πόδια σου το χώμα, για να μην έχεις που ν’απλώσεις ρίζα. Και να τραβάς του βάθους ολοένα και πλατύς επάνου ο ουρανός, για να διαβάζεις μόνος σου την απεραντοσύνη…» Το Άξιον Εστί είναι και ο ισχυρότερος λόγος της βαθιάς αγάπης μου προς τη χορωδιακή μουσική. Το κρυφό μου όνειρο, και ο λόγος που εντάχθηκα στο δυναμικό της χορωδίας του ΕΜΠ αρχικά, ήταν η ελπίδα πως κάποτε θα μπορούσα να συμμετάσχω σε μια εκτέλεση του έργου σε κανονική συναυλία. Ακόμα αυτό το όνειρο δεν έχει εκπληρωθεί… Αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Χάνομαι στη μουσική, αφήνω το συμμάζεμα στις καλένδες, ίσως στην αυριανή γενικευμένη απεργία αφού με το ζόρι θα μείνω σπίτι μιας και δεν υπάρχουν συγκοινωνίες. Αύριο θα κάνω πολλά πράγματα. Θα κοιμηθώ, θα διαβάσω, θα συμμαζέψω, θα φτιάξω βαλίτσες για Ρωσία, ένα σωρό όμορφα πράγματα. Πιθανότατα στο τέλος να κάνω ό, τι κάνω κάθε μέρα βέβαια. Να βγω το απογευματάκι βόλτα στη μεγάλη πόλη, αυτή τη φορά μάλιστα εφοδιασμένος και με την ψηφιακή για φωτογραφίες, να βρω με κάποιον τρόπο φίλους, να πιούμε καφέ, να είμαι με κόσμο. Και δε θα διαβάσω, η θημωνιά με τα ρούχα θα συνεχίσει το πορθμειακό της δρομολόγιο καρέκλα – κρεβάτι μετ’ επιστροφής, το γλυκό χάος μου θα συνεχίσει να μου χαμογελά, και πάντα θα προσπαθώ να βάλω ένα πρόγραμμα στη ζωή μου με μοναδικό σκοπό να βρω τρόπους να το καταστρατηγήσω. Και να αγχώνομαι για αυτό μετά. Δε με θέλει το blogging απόψε…μάλλον επειδή είμαι κουρασμένος από το σημερινό τρέξιμο πέρα δώθε στην Αθήνα. Αύριο θα είμαι πιο ξεκούραστος και υπόσχομαι να γράψω κάτι με αρχή, μέση και τέλος. Ή ίσως όχι. Όπως και να έχει, με το λύχνο του άστρου, σας καληνυχτίζω προς το παρόν. 🙂

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: