Αναρτήθηκε από: Nikos | Απρίλιος 7, 2005

Καλή αρχή…


Κάθε αρχή και δύσκολη, και εγώ δεν είμαι τύπος που γενικά τα πάει καλά με τις νέες αρχές. Με αγχώνουν. Για του λόγου το αληθές, κατάφερα να σβήσω το ωραιότατο κειμενάκι που είχα γράψει για αυτό το πρώτο μου post σε αυτό το blog, και τα νεύρα μου έχουν τσιτώσει. Παρ’όλα αυτά, επειδή οι αναγνώστες μου δε μου φταίνε σε τίποτα για να τους γκρινιάζω, θα προσπαθήσω να ανασυστήσω εκείνο που είχα γράψει στο μέτρο του δυνατού, για να σπάσω το μπουκάλι της σαμπάνιας στα πλευρά αυτής της βάρκας που σαλπάρει απόψε στο δικτυακό αρχιπέλαγος…

Θα αρχίσω με μια προειδοποίηση – αποτροπή, την οποία όσοι με γνωρίζουν λίγο καλύτερα θα εκλάβουν πιθανότατα ως αστείο – μη γελάτε ρε από τώρα! Λοιπόν…εγώ που λέτε έχω χίλια δυο ελαττώματα. Με πιάνουν κρίσεις πανικού, αγχώνομαι και τα κάνω θάλασσα, συνήθως πάω από το Παγκράτι στην Κολιάτσου μέσω Λονδίνου, και το βασικότερο όλων στην προκειμένη περίπτωση, γράφω αισχρά κείμενα. Μαλακίες, κατά το κοινώς λεγόμενον. Και μη βιαστείτε να αντικρούσετε αυτό μου τον αφορισμό, ξέρω πολύ καλά τι εννοώ. Καλά και ποιοτικά δε γράφει όποιος μπορεί να γράψει περίτεχνα και περίπλοκα. Αυτό μπορώ να το κάνω, στοίχημα. Να ξεκινάω μία πρόταση, και δέκα σειρές πιο κάτω να μην έχω βάλει ακόμη τελεία, αποφεύγοντας επιμελώς τα συντακτικά λάθη με πλούσιες πεπλεγμένες δευτερεύουσες προτάσεις, φωλιασμένες η μία στην άλλη με τελικό αποτέλεσμα ένα αριστοκρατικό τουρλού άνευ νοήματος. Μεγάλο ελάττωμα αυτό, όλοι οι φυσικοί το έχουν. Α ναι, φυσικός είμαι, δεν αναφέρθηκα σε αυτό ακόμα, αργότερα. Το ελάττωμα που λέτε είναι ότι εμείς οι βλαμμένοι επιστήμονες, σκεφτόμαστε δεκαπέντε πράγματα που θεωρούμε εντελώς τετριμμένα για τους συνομιλητές μας, οπότε από το συλλογιστικό βήμα 1, πηδάμε στο συλλογιστικό βήμα 16 πολλές φορές, και μετά μένουμε με την απορία για ποιο λόγο δε μας καταλαβαίνουν. Ζούμε ένα δράμα. Και δύο μη σας πω.

Όχι, πετυχημένος στο λόγο δεν είναι αυτός που μπορεί να γράφει σοβαροφανείς στομφώδεις τε και πομπώδεις πομφόλυγες, μηδέ και φλύαρα φληναφήματα. Πετυχημένος είναι αυτός που μπορεί να γράφει δημοσιογραφικά, σκερτσόζικα, ορθά, κοφτά, σωστά. Γιατί όλο αυτό το νταβαντούρι με τα blogs ξεκίνησε σαν επανάσταση στο δίκτυο, σαν δημοσιογραφία από τη βάση της, από τη μάζα για τη μάζα. Περίπου. Ο κόσμος μέσα στα γεγονότα, τα περιγράφει κατά το δοκούν. Δημοσιογραφία. Μάλιστα. Και τι δουλειά ακριβώς έχω εγώ εδώ; Αφου δεν μπορώ να γράψω έτσι, και μοιραία το εγχείρημά μου είναι καταδικασμένο στην αποτυχία, και και και….Στοπ. Να ένα μεγάλο ελάττωμά μου, άλλο ένα. Είμαι τόσο τελειομανής, που συχνά δεν αποτολμώ τίποτα κατώτερο της τελειότητας. Λάθος μου, μεγάλο λάθος, αλλά τον αράπη κι αν τον πλένεις… Σκεφτόμουν λοιπόν πως εγώ δεν έχω καμία απολύτως δουλειά να μπλεχτώ ούτε με δημοσιογραφιλίκια, ούτε με blogιλίκια. Αλλά μετά κάτι σκίρτησε μέσα μου, και η απάντηση στάθηκε μπροστά μου καθαρή και λαμπερή. Για στάσου ρε, και όλοι αυτοί οι δήθεν που νομιμοποιούνται από τη σημαία να δημοσιογραφούν ανελέητα, να γράφουν ό,τι θέλουν, να κρίνουν όπως θέλουν, να εξυψώνουν και να λιβελογραφούν ταυτόχρονα κατά τα εκάστοτε συμφέροντα, όλοι αυτοί λοιπόν είναι περισσότερο άξιοι από εμένα να γράφουν; Και σε τελική ανάλυση ρε παιδιά, blog, ξεblog, εγώ θα κάνω αυτό που μια ζωή ξέρω να κάνω καλύτερα — να γράφω ημερολόγια! Βλέπετε στην πάνω αριστερά ή την πάνω δεξιά γωνία του browser σας; Έχει σίγουρα ένα κουμπάκι με Χ, και κάτι άλλα για να πας σε άλλες σελίδες. Οπότε, φίλε αναγνώστη, ανά πάσα στιγμή σε προσκαλώ και σε προκαλώ να το κάνεις, διαβάζοντας τις σελίδες μου. Γράφω ό,τι μου κατέβει, χωρίς ντροπή, όπως μου κατέβει, για να έχω ίσως κάτι να θυμάμαι αργότερα. (Άλλο καπέλο αυτό με το τι θα έχω να θυμάμαι, δεν είναι της παρούσης!) Μια ερώτηση μόνο… διαβάζουμε εφημερίδες, βλέπουμε τηλεόραση, δεχόμαστε ένα σωρό αυθεντίες επί παντός επιστητού. Εκεί, γιατί δεν κλείνουμε την τηλεόραση; Γιατί δεν γυρίζουμε σελίδα; Γιατί δεν παίρνουμε καλύτερα να διαβάσουμε κάνα βιβλίο να μορφωθούμε κιόλας; Εδώ σε θέλω κάβουρα. Ξυπνάτε ρεεεε και μην τρώτε ό,τι σας ταΐζουν. Αλλά και να το φάτε, κάντε το τουλάχιστον συνειδητά…

Εσύ λοιπόν, γενναίε και ακούραστε ταξιδιώτη του κυβερνοχώρου που άντεξες να διαβάσεις ως εδώ κάτω χωρίς κόπο, είσαι άξιος της μοίρας σου. Θες λοιπόν να διαβάσεις τα ημερολόγιά μου, κι ας σε προειδοποίησα ότι γράφω μπούρδες, ότι δεν είμαι accredited δημοσιογράφος, ότι θα χάσεις το χρόνο σου (αυτό δεν το είπα, χα! σε έπιασα!). Παρ’όλα αυτά, για να επιμένεις, μάλλον θα ανήκεις στην πάστα εκείνη των ανθρώπων που δεν μασάνε εύκολα κουτόχορτο και ψάχνουν τα πράγματα λίιιγο βαθύτερα. Κι ας μην σου αρέσει πάντα αυτό που βρίσκεις. Μπράβο, κι εγώ ακριβώς έτσι είμαι. Και επειδή με τιμάς που με διαβάζεις, θα αφιερώσω μετά χαράς λίγο ακόμα από τον απεριόριστο χρόνο μου, ώστε να σε πληροφορήσω για μένα. Άλλωστε δεν έχω πει και τίποτα ουσιώδες τόση ώρα…

Με λένε Νίκο και οδεύω αργά αλλά σταθερά προς τη συμπλήρωση 23 χρόνων πάνω σε αυτόν τον κόκκο σκόνης που ταξιδεύει με ιλιγγιώδη ταχύτητα μέσα στην απεραντοσύνη του Σύμπαντος.

Μεγάλωσα στο Βόλο και η πατρογονική μου καταγωγή είναι από τη Βυζίτσα Πηλίου. Εδώ και πέντε χρόνια μένω μόνος μου στην Αθήνα, αφού σπουδάζω στο Πολυτεχνείο. Ο τίτλος της Σχολής μου δεν έχει κανένα νόημα, μπορείς να τον βρεις κάπου στο προφίλ μου, αλλά για να στο κάνω λίγο πιο λιανά, αύριο μεθαύριο σε κάνα δίχρονο tops εγώ θα κάνω το παιδικό μου όνειρο πραγματικότητα. Θα γίνω πυρηνικός φυσικός. Πώς λένε τα παιδάκια άμα τα ρωτήσεις στο Γυμνάσιο «Εγώ θα γίνω αστροναύτης», «Εγώ θα γίνω ποδοσφαιριστής», «Εγώ θα γίνω μοντέλο», αλλά μόλις σκουρύνουν τα πράγματα δηλώνουν σωρηδόν σχολές για την «επαγγελματική κατοχύρωση» γιατί τα χρόνια είναι δύσκολα, τα λεφτά πολλά γιε μου κλπ κλπ; Ε εγώ επέμεινα, και είπα να κυνηγήσω την τύχη μου μέσα στα Κβάντα και τα συναφή… Βέβαια ανά πάσα στιγμή, όπως συζητούσα με έναν καθηγητή μου σήμερα, μπορεί να γίνω Δον Κιχώτης και να βρεθώ να κυνηγάω ανεμόμυλους, αλλά ελπίζω να μη γίνει έτσι, και να τα καταφέρω.

Ξεφεύγω από το θέμα όμως…λοιπόν όπως είπα, είμαι από το Βόλο, έναν τόπο που υπεραγαπώ παθολογικά, και…μου λείπει γαμώτο ώρες ώρες εδώ στην πρωτεύουσα, μου λείπει να αράζω στην παραλία, να βγαίνω χαλαρά για καφεδάκι, τσιπουράκι, βόλτες… πολύ ζόρι εδώ κάτω, κι ας την αγαπάω και την Αθήνα περισσότερο κι από τους γηγενείς (τι γηγενείς, την τύφλα τους δεν ξέρουν για τη δοξασμένη γη που ζούνε…ας όψεται που είναι πρωτευουσιάνοι, και σνομπάρουν τους επαρχιώτες. Κι ας ήρθαν κάποτε αυτοί εδώ από τα πέρατα της χώρας με σκοπό να πετύχουν…ξεχνώντας τις καταβολές τους. No no no, άνθρωπος χωρίς παρελθόν δεν μπορεί να έχει μέλλον. Πλατειάζω, το ξέρω, pardon me.)

Τα ενδιαφέροντά μου πολλά και ποικίλα. Αφού η μέρα έχει περίπου 48 ώρες, δεν υπάρχει κανένας λόγος να την εξαντλούμε με μικρά πράγματα. Ας καταπιαστούμε με τα ωραία, τα μεγάλα, τα αληθινά. Εγώ λοιπόν, ως γνήσιος απόγονος των Αργοναυτών, λατρεύω τα ταξίδια. Για αυτό και η φωτογραφία που βλέπετε, με ένα backpack στην πλάτη, budget πείνας και φύγαμε. Κατάφερα σε τόσο μικρή ηλικία για τα μέσα μέτρα να έχω ταξιδέψει πολύ, σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και είναι μόνο η αρχή, είμαι φύσει περίεργος και περιπετειώδης, Σκορπιός γαρ, οπότε δε με χωράει ο τόπος. Θέλω πάντα να μαθαίνω τι υπάρχει εκεί έξω. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που ασχολούμαι και με τη Φυσική – το προαιώνιο ερώτημα του πώς λειτουργεί το Σύμπαν, από το μικρόκοσμο μέχρι τις μεγαλύτερες κλίμακες of the very cosmos που λένε και οι Αγγλοσάξωνες..

Το αγαπημένο μου χόμπυ όμως, αν μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει έτσι, είναι να τραγουδάω. Είμαι μέλος της χορωδίας του ΕΜΠ, τενόρος στη φωνή, και επιμένω άλλη μια φορά πως είναι το εξυπνότερο πράγμα που έκανα στη ζωή μου. Οι νοούντες νοήτωσαν. Γενικά έχω ένα ευρύ φάσμα ακουσμάτων, αλλά με πολύ κάθετα στεγανά. Ακούω alternative rock ας πούμε των τελευταίων, say, 30 ετών, αλλά απεχθάνομαι την κλασική ροκ και το μέταλ. Δεν ξέρω γιατί, δεν απολογούμαι για αυτό άλλο, βαρέθηκα. Πάμε παρακάτω. Μου αρέσει η όπερα. Και η brit pop. Και το ελληνικό έντεχνο. Αχταρμάς, αλλά γούστα είναι αυτά.

Μια άλλη μου μεγάλη αγάπη είναι η Επικοινωνία. Θέλω πολύ να γνωρίζω ανθρώπους και να μαθαίνω από αυτούς. Να ξέρω πως έχω φίλους, όχι γνωστούς, παντού. Friends ρε, όχι..acquaintances. Και έχω. Χα! Το κατάφερα αυτό, κι ήταν δύσκολο… αλλά έχω φίλους που υπεραγαπάω. Και με ανέχονται και με διαβάζουν και μέχρι τώρα. Μια κοπέλα μάλιστα με ανέχεται περισσότερο από όλους τους άλλους, αφού έχει δεχτεί να μοιραστούμε μαζί τις ομορφότερες στιγμές μας, να παλέψουμε μαζί για να λάβουνε τα όνειρά μας από κοινού εκδίκηση… Θα γίνει κι αυτό. 😉

Σαν παιδί της εποχής μου λοιπόν, είμαι και μεγάλος φαν του Ίντερνετ. Αν δεν ήμουν δε θα διαβάζατε αυτό το blog. Ουγκ. Κι επειδή μου αρέσει να δουλεύω εύκολα, επαγγελματικά, ξεκούραστα, και με ενα touch of style, έχω Apple Macintosh και δε χρησιμοποιώ Windows. Και είμαι καλά! Ουγκ, πάλι.

Ένα τελευταίο μου χόμπυ, όπως θα μπορούσε κανέις να το χαρακτηρίσει, αν και εγώ θα προτιμούσα να το βλέπω σαν στοιχείο του χαρακτήρα μου, είναι το ότι είμαι trainspotter. Γουστάρω να αράζω σε σταθμούς τρένων και να βγάζω φωτογραφίες. Ράγες, Βαγόνια, ο,τιδήποτε. Αγαπάω πολύ τα τρένα, για αυτό ίσως παρομοιάζω και την ίδια τη ζωή μας σαν ένα ταξίδι με τρένο, ένα InterCity ας πούμε. Ξεκινώντας από πολύβουες μητροπόλεις, αγκομαχά προς τα μουντά βιομηχανικά προάστια για να ξεχυθεί επιτέλους στην εξοχή, σε καταπράσινες πεδιάδες και απέραντες παράκτιες ζώνες. Περνάει από μικρά χωριουδάκια και μεγαλύτερες πόλεις, αφήνει πίσω του γέφυρες και ανισόπεδους κόμβους, σκίζει τον αέρα κάτω από τον ήλιο, ή μέσα σε σκοτεινά τούνελ σε απόκρημνα αλπικά τοπία. Σε αυτό το τρένο, σε αυτό το ταξίδι, επιβάτες είμαστε εμείς. Αλληλεπιδρούμε μεταξύ μας καθώς ανεβοκατεβαίνουμε στους σταθμούς, αλλάζουμε τρένα και γραμμές, αλλά συνεχίζουμε όλοι μαζί, ο καθένας ξεχωριστά, το δικό του ταξίδι. Και αυτό είναι που μετράει πολύ περισσότερο από τον τελικό προορισμό, από την Ιθάκη, που μπορεί και να μην υπάρχει. Αυτό που μας μένει σαν ανάμνηση είναι το ταξίδι, τα μπαχαρικά και οι φωτογραφίες που βγάλαμε καθώς το τρένο μας έμπαινε σε κάθε σταθμό, αλλά κυρίως οι φωτογραφίες που χαράσσονται ανεξίτηλα στη memory card της καρδιάς μας, οι αναμνήσεις μας. Ζήστε λοιπόν το ταξίδι, και μην πολυνοιάζεστε για τον προορισμό. Το τρένο κινείται σε ράγες, θα φτάσει. Καθήστε αναπαυτικά στο κάθισμα και κοιτάξτε έξω από το παράθυρο – αυτή είναι η Ζωή.

Όμως αυτό το παραληρηματικό κείμενο καλό είναι να τελειώσει κάπου εδώ..αρκετά σας ζάλισα με τόσα που έγραψα, το τρένο της φωτογραφίας άλλωστε, το InterCityExpress είναι έτοιμο να αναχωρήσει από τον Amsterdam Centraal…Και αφού διαβάσατε όλα αυτά, είναι ώρα να επιβιβαστούμε όλοι μαζί για το ταξίδι. Welcome aboard! Φύγαμε!

Advertisements

Responses

  1. τρομεροι στιχοι… η σπασμενη πολυθρονα!
    από LoveMeOrHateMe στις 29-07-2005 01:55

    Η σπασμένη πολυθρόνα

    Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
    Μουσική:
    Ερμηνευτές: Παύλος Παυλίδης

    Το ωραιότερο ταξίδι που ‘χω κάνει
    ήταν επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα
    που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι
    σε μια αλάνα μέσ’ στη μέση του χειμώνα

    Έβλεπα έτσι από μπροστά μου να περνάνε
    κάτι σπασμένοι ουρανοί με χελιδόνια
    Κάτι κλαδιά να εξαπλώνονται σαν χρόνια
    μέσ’ στην ομίχλη, το καραβάνι

    Το ωραιότερο τραγούδι που ‘χω ακούσει
    το είπε ένας καπετάνιος πριν πεθάνει:
    «το πιο ωραίο
    το πιο ωραίο
    το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι»
    ……..–>


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: