Μετά την ανακοίνωση της ανάληψης των Μεσογειακών Αγώνων του 2013 από το δίπολο Βόλου – Λάρισας, έγραψα μια μακροσκελή επιστολή προς τις τοπικές εφημερίδες, κάποιους βουλευτές Μαγνησίας και κάποιους δημοτικούς συμβούλους, σχετικά με τα όσα πρέπει (ή θα ήθελα) να γίνουν με αφορμή την ανάληψη των αγώνων, στα πλαίσια μιας στοχευμένης στρατηγικής ανάπτυξης για όλη τη Θεσσαλία. Δεν ξέρω αν θα βρω ευήκοον ους, ή αν θα συζητηθεί έστω και κλάσμα των όσων προτείνω. Το σίγουρο είναι ότι δεν ξαναανακαλύπτω τον τροχό, σε καμία περίπτωση. Απλά συγκεντρώνω σε μια επιστολή κάποια από τα σημεία που συζητώνται ευρύτερα στην πόλη, σχετικά με έργα υποδομής, παρεμβάσεις και αστικές αναπλάσεις που απαιτούνται άμεσα, ώστε η πόλη και ευρύτερα το θεσσαλικό δίπολο να αποκτήσει την εικόνα και της λειτουργίες μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής πόλης. Τέλος, σηματοδοτώ κατά κάποιον τρόπο και την επιστροφή μου στο ιστολόγιο, μετά από μια μεγάλη και ωραία περίοδο στην οποία ναι μεν δεν έγραφα, αλλά συνέβησαν και συμβαίνουν πολλά και θαυμαστά… Αναμείνατε για τα περαιτέρω!

Ακολουθεί η “επιστολή”

Αξιότιμοι κύριοι-ες,

με συγχωρείτε για το πιθανό λάθος στην επιλογή του e-mail, αλλά έψαχνα στην ιστοσελίδα σας και δε βρήκα κάποια άλλη διεύθυνση για να στείλω. Ελπίζω να φτάσει σε όλους τους παραλήπτες.

Οι Μεσογειακοί Αγώνες του 2013 που ανέλαβε η πόλη μας από κοινού με τη Λάρισα είναι μια μοναδική ευκαιρία για να “απογειωθούμε” αναπτυξιακά. Μπορούμε και πρέπει να διεκδικήσουμε έργα υποδομής που υπό άλλες συνθήκες η Θεσσαλία θα χρειάζονταν ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ για να δει. Πρέπει άμεσα, σήμερα κιόλας, να συνειδητοποιήσουμε το βάρος της ευθύνης που βαραίνει όλους, την πολιτεία, τους μοιράζοντες τα κοινοτικά κονδύλια, αλλά κυρίως τις τοπικές αρχές, ακόμα και τους πολίτες των 2 γειτονικών πόλεων. Κουτσά στραβά αξιοποιήσαμε την κληρονομιά των ολυμπιακών αγώνων στο Βόλο, αλλά η περίπτωση των Μεσογειακών είναι εντελώς διαφορετική, και αυτή τη φορά δε συγχωρούνται “εκπτώσεις” και “παραστρατήματα”. Η Ελληνική Κυβέρνηση έχει δεχτεί να “σηκώσει το βάρος” της διοργάνωσης και να θέσει υπό την πλήρη αιγίδα της τους Αγώνες και ό,τι αυτοί συνεπάγονται. Είναι απαραίτητο λοιπόν να αξιοποιήσουμε στο έπακρο τις προοπτικές που ανοίγονται, να “ανοίξουν” τα μυαλά μας και με αγαστή συνεργασία όλων των φορέων να πιέσουμε για ολοκλήρωση υποδομών και τη δημιουργία δομών τέτοιων που θα “σηκώσουν” το βάρος του αστικού μας διπόλου στα επόμενα χρόνια. Μερικές προτάσεις:

1. Σιδηρόδρομοι – Μεταφορές

Είναι άμεση η ανάγκη επαναπροσδιορισμού προτεραιοτήτων της ΕΡΓΟΣΕ, η οποία υπό κανονικές συνθήκες δε σκοπεύει να ασχοληθεί με τη γραμμή Λάρισας – Βόλου για τα επόμενα χρόνια. Οι συνθήκες δεν είναι πια κανονικές. Πρέπει άμεσα να ξεκινήσει το έργο της αναβάθμισης της σιδηροδρομικής γραμμής Βόλου – Λάρισας, διαμέσου του υπάρχοντος S της Νέας Ιωνίας (γραμμή ΣΣ Βόλου – ΒΙΠΕ – Λατομείου) με σηματοδότηση, τηλεδιοίκηση, ηλεκτροκίνηση και πρόνοια για πιθανό διπλασιασμό στο μέλλον. Η απόσταση πρέπει να καλύπτεται από ηλεκτροκίνητο προαστιακό τρένο (πχ Desiro EMU, όπως στη γραμμή Αεροδρόμιο – Νερατζιώτισσα και Θεσσαλονίκη – Λιτόχωρο (σύντομα μέχρι Λάρισα)) σε χρόνους της τάξεως των τριάντα λεπτών, με πυκνό πλέγμα δρομολογίων. Όπως προβλέπεται και σε μελέτη σχετικά με τις προοπτικές του διπόλου, ακόμα και χωρίς Μεσογειακούς Αγώνες αυτό το έργο θεωρείται “ναυαρχίδα” των κινήσεων που πρέπει να γίνουν. Αντίστοιχα να γίνει σιδηροδρομική στάση στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, το επίκεντρο των Αγώνων του 2013, αλλά αντίστοιχα η γραμμή να χρησιμοποιηθεί και ως “αστική συγκοινωνία” μέσα στο πολεοδομικό συγκρότημα, με τη δημιουργία φυσικά όσων ανισόπεδων διαβάσεων χρειαστούν, για να αντικαταστήσουν τις σημερινές ισόπεδες επικίνδυνες διαβάσεις των αυτοκινήτων.

Δημιουργία tram-train, που θα λειτουργεί ως αστική συγκοινωνία σε Βόλο και Λάρισα, συνδεόμενο με τον ηλεκτροκίνητο προαστιακό σιδηρόδρομο. Να ξεκινώ πχ από τον Άναυρο, να επιβιβάζομαι στο tram, και με ή χωρίς μετεπιβίβαση στον ΣΣ Βόλου να φτάνω εντός ελαχίστου χρόνου στον ΣΣ Λάρισας, από όπου να συνεχίζω με τραμ εντός της Λάρισας. Αυτή είναι η καθημερινότητα σε όλη την Ευρώπη.

Πιθανή νέα χάραξη κανονικής γραμμής Βελεστίνου – Παλαιοφαρσάλων, η οποία θα μειώσει τη σιδηροδρομική χρονοαπόσταση Βόλου – Αθήνας, σε περίπτωση που δε γίνει ο διπλασιασμός και ηλεκτροκίνηση του Βόλος – Λάρισα. Δρομολόγηση απευθείας αμαξοστοιχίας Βόλου – Βελεστίνου – Παλαιοφαρσάλου – Αθήνας, καθώς και πιέσεις για άμεσες μετεπιβιβάσεις στο Βόλος – Λάρισα – Θεσσαλονίκη, ειδικά από τη στιγμή που από το 2008 η γραμμή Θεσσαλονίκης – Λάρισας θα είναι πλήρως ηλεκτροκινούμενη και προαστιακή.

Επίσπευση της ολοκλήρωσης του terminal στη Ν. Αγχίαλο, και σύνδεσή του με το σιδηροδρομικό δίκτυο, τόσο με το Βόλο όσο και με το κεντρικό (Αθήνα – Λειανοκλάδι – Λάρισα – Θεσσαλονίκη) με γραμμή υψηλής ταχύτητας. Έτσι θα εκλείψουν και οι αντιδράσεις από πλευράς Λάρισας, αν μπορούν να είναι στο Αεροδρόμιο Κεντρικής Ελλάδος εντός είκοσι-τριάντα λεπτών από τη Λάρισα, όσο και εμείς από το Βόλο. Διερεύνηση δρομολόγησης τακτικών πτήσεων με την Ευρώπη, ώστε μέχρι το “μαγικό” 2013, να έχει γίνει περαιτέρω γνωστός ο αερολιμένας και να προτιμηθεί από σοβαρές εταιρίες. Δεν μπορεί μόνιμα να ποντάρουμε ότι δε θα “βαρέσει κανόνι” ο κάθε tour operator… Επίσης, σύνδεση με σιδηρόδρομο της ΒΙΠΕ (και της πόλης) του Αλμυρού, ίσως στα πλαίσια κάποιας τοπικής συγκοινωνίας.

Χωροθέτηση μεγάλου logistics centre ανάμεσα στις δύο πόλεις, πχ στο Βελεστίνο, με οδικές και σιδηροδρομικές προσβάσεις στις δύο πόλεις, στις βιομηχανίες, στο λιμάνι. Δημιουργείται έτσι ένας οργασμός διπολικών δραστηριοτήτων ανάμεσα στο Βόλο και τη Λάρισα. Οι Αγώνες θα έρθουν και θα παρέλθουν, όμως με αυτές τις δράσεις θα αποκτήσουμε την “infrastructure” πάνω στην οποία θα αναπτυχθούν οι πόλεις μας για τις επόμενες γενιές συμπληρωματικά. Πολλοί πλέον θα μένουν στο Βόλο και θα εργάζονται στη Λάρισα και αντίστροφα. Με είκοσι λεπτά “τρενοαπόσταση”, μιλάμε ουσιαστικά για τη δημιουργία ευρύτερης μητροπολιτικής ζώνης…

Φυσικά, η ολοκλήρωση του Περιφερειακού από Λαρίσης μέχρι Αγριά είναι εκ των ων ουκ άνευ. Αυτό που πρέπει να διεκδικήσουμε είναι τον ενιαίο περιφερειακό δρόμο από τις Αλυκές μέχρι τα Λεχώνια…

Τέλος, υπό το πρίσμα των Μεσογειακών Αγώνων, πρέπει να διεκδικήσουμε πιο έντονα από ποτέ τη δημιουργία του κλάδου του Ε65 που θα συνδέσει το Βόλο με την ΠΑΘΕ και τα Φάρσαλα, ιδιαίτερα το τμήμα Βόλος – Μικροθήβες.

2. Αστική ανάπλαση – Πολιτισμός

Εδώ θα μιλήσω μόνο για το Βόλο, τον οποίο και ξέρω καλύτερα. Απαιτείται άμεσα να προχωρήσει ο Δήμος στη δημιουργία της Πλατείας Πανεπιστημίου, χωρίς χρονοτριβή. Με την ολοκλήρωση του Περιφερειακού δρόμου και τη δημιουργία περιφερειακών χώρων στάθμευσης, πρέπει να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση που πήρε η Λάρισα πριν χρόνια, και να προβούμε σε εκτεταμένες πεζοδρομήσεις στο κέντρο της πόλης, δημιουργία πλατειών και χώρων πρασίνου, ποδηλατοδρόμων, εν γένει την επανασύνδεση της πόλης με τους πολίτες, όχι με τα ΙΧ. Είναι δύσκολο, είναι κατεστημένη νοοτροπία δεκαετιών, αλλά τώρα περισσότερο από ποτέ πρέπει το απόστημα να σπάσει, αν θέλουμε να αποβάλουμε την τριτοκοσμική εικόνα της μποτιλιαρισμένης τσιμεντούπολης και να αποκτήσουμε την ποιότητα ζωής που δικαιούμαστε.

Στα πλαίσια μιας ευρείας αρχιτεκτονικής και πολεοδομικής μελέτης, πρέπει να γίνουν ευρείες αναπλάσεις σε όλο τον κεντρικό ιστό, αλλά και στους αρτηριακούς δρόμους (πχ Πολυμέρη, Ιωλκού, Κ. Καρτάλη, Λαρίσης, Αθηνών, 2ας Νοεμβρίου κ.α.) και στις συνοικίες του Πολεοδομικού Συγκροτήματος. Πρέπει να δώσουμε περισσότερο πράσινο στην πόλη μας, να σταματήσει αυτή η ασφυξία.

Έχουμε την τύχη, ίσως μοναδική πόλη στην Ελλάδα πλην Αθήνας, να έχουμε ένα ευρύ παραλιακό μέτωπο από το Σωρό μέχρι και την Αγριά, μήκους περίπου 16 Km. Συντάσσομαι με την πρόταση του ΤΕΕ Μαγνησίας που επιτάσσει τη διενέργεια πανελλήνιου ή και διεθνούς διαγωνισμού για την ανάπλαση της παραλίας σε κάθε τμήμα της, ανάλογα με τις λειτουργίες που αυτή επιτελεί σήμερα και θα επιτελεί αύριο και μεθαύριο. Άλλες ανάγκες έχει ο Αγ. Στέφανος, οι Αλυκές, τα Πευκάκια, άλλες είναι οι προτεραιότητες στη Μπουρμπουλήθρα και το Πεδίο του Άρεως, και φυσικά εντελώς διαφορετικές οι προτεραιότητες για το λιμάνι, την κεντρική παραλία, τον Άναυρο και τη Γορίτσα – ΑΓΕΤ – Αγριά. Ξέρω πως κοστίζει κάτι παραπάνω, όμως περισσότερο από ποτέ τώρα πρέπει να ληφθούν πολιτικές αποφάσεις και να μπει βαθιά το χέρι στην τσέπη, ώστε να γίνει σωστή δουλειά και όχι ημίμετρα.

Επένδυση στη βιομηχανική κληρονομιά. Ανάπλαση όλων των παλιών βιομηχανικών κτηρίων (Ματσάγγου – Γκλαβάνη – Οινοπνευματική), σε συνέχιση της ήδη πολύ καλής δουλειάς που γίνεται και απόδοσή τους στην πόλη είτε μέσω πολιτιστικών χρήσεων από το Δήμο, είτε μέσω περαιτέρω αξιοποίησής τους από το Πανεπιστήμιο.

Ολοκλήρωση των αναπλάσεων στην περιοχή των Παλαιών, Δημιουργία του Μουσείου Πόλης, συμπληρωματικότητα των δράσεων που αναπτύσσονται σε όλη την περιοχή από το Δημοτικό Θέατρο μέχρι τον Τσαλαπάτα και τον Κραυσίδωνα. “Ενοποίηση” πολιτιστικών δράσεων στο δυτικό τομέα του κέντρου, με συνεργασία Δήμου, Πανεπιστημίου, ΔΗΚΙ, ΚΟΔΒ, ΚΕΜΘ κλπ. Αναβίωση του Φεστιβάλ Μουσικού Θεάτρου. Ενίσχυση πολιτιστικών δράσεων στις θεατρικές και μουσικές σκηνές της πόλης, ώσμωση της φοιτητικής κοινότητας με τα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης. Διεκδίκηση δημιουργίας ενός σημαντικού πολιτιστικού πόλου για την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας, όπως ένα “Μέγαρο Μουσικής” και μία μόνιμη στέγη για τη Συμφωνική Ορχήστρα.

Επένδυση στον ποιοτικό τουρισμό για την πόλη και το Πήλιο. Συνεργασία Δήμου – ΝΑΜ – ΟΣΕ για τη δρομολόγηση του τρένου του Πηλίου σε όλη τη διαδρομή Βόλος – Άναυρος – Αγριά – Α. Λεχώνια – Μηλιές, ίσως με νέα χάραξη ΣΣ Βόλου – Λιμάνι – Αργοναυτών μέχρι τα “Κύματα”, εφόσον προφανώς δε μπορεί να γίνει αποξήλωση της Δημητριάδος.

Προστασία της παραδοσιακής Πηλιορείτικης Αρχιτεκτονικής. Άνοιγμα σε νέες αγορές, πέρα από τις παραδοσιακές (εσωτερικό Ελλάδας, Ευρώπη). Προώθηση του παραδοσιακού πηλιορείτικου προϊόντος πέρα από τα σύνορα.

Ενίσχυση συνεργασιών του ΠΘ με ξένα πανεπιστήμια, “συμμετοχή” της πόλης στις ανταλλαγές φοιτητών, δημιουργία μιας ολοκληρωμένης εμπειρίας για τον φοιτητή – επισκέπτη – προσωρινό κάτοικο της πόλης.

Τέλος, χρησιμοποίηση των νέων τεχνολογιών πος όφελος του δημότη – πολίτη – επισκέπτη. Κάλυψη της πόλης από ευρυζωνικό ασύρματο δίκτυο στα πρότυπα των Τρικάλων, δημιουργία και συντήρηση σύγχρονων διαδραστικών ιστοσελίδων για κάθε δραστηριότητα της δημόσιας ζωής, όπως για το Δήμο, το Θέατρο, την Ορχήστρα, τα Μουσεία κλπ. Ραγδαία βελτίωση στην καθημερινότητα του πολίτη με πέρασμα επιτέλους στην ψηφιακή εποχή της εξάλειψης της γραφειοκρατίας.

3. Μητροπολιτική Ζώνη

Ο Καποδίστριας ΙΙ είναι επί θύραις. Πρέπει να τον “προλάβουμε” και να σταθούμε όλοι μας στο ύψος των περιστάσεων σκεπτόμενοι όχι κοντόφθαλμα, αλλά βάζοντας πάνω απ’όλα το συμφέρον των επόμενων γενεών. Είναι επιτακτική ανάγκη να προωθηθεί ευρεία συνένωση των Δήμων Βόλου – Νέας Ιωνίας – Αισωνίας – Ιωλκού – Αγριάς ακόμα και Αρτέμιδος, σε όλη τη ζωτική περιοχή εργασίας και κατοικίας του Πολεοδομικού Συγκροτήματος δηλαδή, ώστε να αποτυπωθεί με στατιστικά στοιχεία η καθημερινή πραγματικότητα της πόλης, όχι οι τεχνητές διαιρέσεις και η λερναία ύδρα των 6 δημαρχείων. Μόνο με αυτόν τον τρόπο πιστεύω θα αποκτήσει η πόλη τη φωνή και τη θέση που της αξίζει, στα πλαίσια ρυθμιστικών σχεδίων, Στρατηγικών σχεδίων ανάπτυξης κλπ. Σοβαρά θα πρέπει να σκεφτούμε και τη θεσμοθέτηση κάποιων μητροπολιτικών συμπληρωματικών διπολικών λειτουργιών με τη γειτονική Λάρισα, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό, στοχεύοντας στη μεσοπρόθεσμη “κοινή” λειτουργία των δύο πόλεων σαν συνιστώσες μιας ευρύτερης οντότητας, τρίτου πόλου ανάπτυξης στη χώρα στο γεωγραφικό χώρο μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Αμοιβαίες υποχωρήσεις πρέπει να γίνουν και από τις δύο πόλεις (και πολύ περισσότερο από τις διοικητικές συνιστώσες του αυριανού ενιαίου Πολεοδομικού Συγκροτήματος Βόλου) με γνώμονα τον πολίτη του διπόλου Βόλου – Λάρισας και την ποιότητα ζωής του στον 21ο αιώνα.

Πρέπει να τρέξουμε μπροστά από τις εξελίξεις, όχι να τις ακολουθούμε ασθμαίνοντας.

Οι πόλεις μας έχουν πλούσιο δυναμικό σε πολίτες μορφωμένους, απαιτητικούς, πολίτες που απαιτούν το καλύτερο και τίποτα λιγότερο, αυτό που τους αναλογεί.

Οι Μεσογειακοί Αγώνες του 2013, ας είναι μια γερή αφύπνιση για όλους τους εμπλεκόμενους, ώστε να γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες για να κάνουν οι πόλεις μας τα πρώτα σταθερά βήματα στο μέλλον. Τμήμα των όσων πρέπει να γίνουν, πιστεύω ότι παρέθεσα σε αυτή τη μακροσκελή επιστολή. Οι ενεργοί πολίτες περιμένουμε πράξεις…

Με τιμή,

Νίκος Βέργος
Τελειόφοιτος Φυσικός Εφαρμογών

Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών ΕΜΠ

edit: Από ότι ενημερώθηκα, η επιστολή μου θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ του Βόλου μία από τις επόμενες ημέρες. Ελπίζω να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου στη δημόσια συζήτηση που οφείλει να ανοίξει μετά την ανάληψη των Αγώνων…

ΤΟ ΠΗΡΑΜΕ!!!!!!

Στην πρώτη ψηφοφορία: Βόλος/Λάρισα 31, Ριέκα 24, Μερσίνα 13

Άσχημο αποτέλεσμα… όλοι μιλούσαν για συμφωνία Τουρκίας – Κροατίας για την υποστήριξη της Ριέκας στο 2ο γύρο (η Ριέκα έβαζε για 4η φορά υποψηφιότητα), αλλά…

Στο δεύτερο γύρο το δίπολο Βόλου – Λάρισας πέρα από τα προγνωστικά ΑΝΕΛΑΒΕ τη διοργάνωση των Μεσογειακών Αγώνων του 2013

Βόλος – Λάρισα 37
Ριέκα 34

Μεσογειακοί Αγώνες Βόλος/Λάρισα 2013

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ’ ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

• Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.
• Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.
• Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

tags: polydoras | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

Αποδεχόμενος την πρόσκληση του Greek History X, συμμετέχω κι εγώ στο παιχνίδι με την ιστορία με τις πέντε λέξεις… αν και δεν είμαι καθόλου καλός στη μυθοπλασία, ελπίζω να είναι καλούτσικη η ιστορία. Οι λέξεις που έπρεπε να χρησιμοποιήσω είναι ψυχιάτρους, ταβάνι, σωλήνα, φιγούρα και τηλεόραση. Για πάμε λοιπόν…

*Γύρισε σπίτι αργά εκείνη τη μέρα από τη δουλειά. Είχε κολλήσει στην κίνηση για ώρες, ανάθεμα την απεργία των λεωφορείων και του μετρό. Η διαδήλωση είχε κλείσει την πλατεία και όλους τους κεντρικούς δρόμους γύρω από αυτήν. Η πόλη είχε γίνει μια ακίνητη μάζα χιλιάδων αυτοκινήτων και ταξί σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων. Ήταν πολύ κουρασμένος, δούλευε πολύ και πληρώνονταν λίγο, όπως όλοι στην εταιρία του. Δεν ήταν καιρός για να βγει στο ψάξιμο όμως, οι καιροί ήταν δύσκολοι για να βγεις στην ανεργία. Άσε που η συγκεκριμένη εταιρία του πλήρωνε τους ψυχιάτρους που αναγκάζονταν να επισκέπτεται συχνά πυκνά για να του ανανεώνουν τα αγχολυτικά και τα αντικαταθλιπτικά του…

Ξεντύθηκε γρήγορα, ξάπλωσε στον καναπέ του και άνοιξε την τηλεόραση. Μια από τα ίδια… καβγάδες στα τηλεπαράθυρα, βόμβες και πόλεμοι “κάπου αλλού”, τηλεπωλήσεις κάθε λογής άχρηστων πραγμάτων… είχε αγοράσει κάμποσα από αυτά όταν αποβλακωμένος περίμενε στον ίδιο καναπέ να περάσουν οι άυπνες νύχτες, συντροφιά με το ουίσκι του και τα τσιγάρα του. Συνειδητοποίησε ότι για άλλη μια μέρα είχε ξεχάσει να φάει, κρατιόνταν με καφέδες και τσιγάρο. Καθώς έφτιαχνε κάτι πρόχειρο στην κουζίνα, ανάμεσα σε πολυμίξερ, κόφτες για λάχανο και σετ μαχαιριών που κόβουν αλουμίνιο, έριξε μια φευγαλέα ματιά στο παραθυράκι του φωταγωγού, δίπλα στο νεροχύτη. Η νύχτα είχε πέσει, τα φώτα από τα εκατοντάδες απέναντι διαμερίσματα είχαν ανάψει, οι κουρτίνες ήταν κλειστές και τα στόρια κατεβασμένα στα περισσότερα – δεν ήταν εποχές αυτές για κοινωνικότητες. Που χρόνος άλλωστε; Σε ένα από τα απέναντι μπαλκόνια διέκρινε μια φιγούρα στο μισοσκόταδο, με μια καύτρα να λαμπυρίζει κάθε τόσο. “Τι κρίμα”, σκέφτηκε, “εγώ δεν έχω ούτε ένα τόσο δα μπαλκονάκι να βγω να καπνίσω ένα τσιγαράκι. Που λεφτά…”. Έμεινε να κοιτάζει αποβλακωμένος από το παραθυράκι απέναντι, μέχρις ότου ο γείτονας τέλειωσε το τσιγάρο του και κλείστηκε γρήγορα στο σπίτι του – όλοι κλεινόντουσαν γρήγορα στα σπίτια τους σε αυτή την πόλη. Είχε αρχίσει να κάνει κρύο άλλωστε, δεν μπορούσε κανείς να μένει έξω για ώρα. Αυτό τον παρηγόρησε κάπως. Έβλεπε σκιές πίσω από βαριές κουρτίνες, και στο σκοτάδι δεν μπορούσε να διακρίνει αν ήταν όντως άνθρωποι ή πλάσματα της φαντασίας του. Έμεινε ακίνητος να σκέφτεται, ενώ το έτοιμο γεύμα του ζεσταίνονταν στα μικροκύματα. Ούτε που θυμόταν τι θα έτρωγε, μηχανικά το είχε βγάλει από τον καταψύκτη.

Τέλειωσε το γεύμα του κι έμεινε ξαπλωμένος στον καναπέ να κοιτάζει το ταβάνι. Αυτό έκανε κάθε βράδυ μέχρι να τον πάρει ο ύπνος – όταν δεν υπέφερε από τις αϋπνίες του. Ευτυχώς απόψε μάλλον θα κοιμόταν – ήταν ήδη πολύ κουρασμένος από τη δουλειά και την κίνηση που συνάντησε μέχρι να φτάσει σπίτι, και είχε πάρει διπλή δόση από τα χάπια του για να το επιβεβαιώσει ότι σύντομα θα έπεφταν οι ασφάλειές του και θα βυθίζονταν στον ύπνο δίχως όνειρα μέχρι να χτυπήσει πάλι το ξυπνητήρι και να ξεκινήσει άλλη μια – ίδια – μέρα. Δεν ήταν ευχαριστημένος από τη δουλειά του, κάθε άλλο. Πολλές φορές σκεφτόταν να τα παρατήσει και να φύγει, να γυρίσει στη μικρή πόλη όπου γεννήθηκε, και έφυγε σαν κυνηγημένος, ψάχνοντας δήθεν την αξιοπρέπεια και την ανεξαρτησία του. Γέλασε πικρά… ήρθε στη μεγάλη πόλη για καλύτερα, και “ζούσε” σαν ρομπότ σε μια τρύπα, βγάζοντας τόσα λεφτά που του επέτρεπαν ίσα-ίσα να πληρώνει το ενοίκιό του και την ελάχιστη δόση του αυτοκινήτου – είχε εκπληρώσει το μικροαστικό του όνειρο, νόμιζε, τότε. Τι να κάνει, δεν μπορούσε να μείνει πιο κοντά στη δουλειά του, δεν του έφτανε ο μισθός για περισσότερο ενοίκιο. Στη φτωχογειτονιά όμως δεν είχε ούτε μετρό, ούτε λεωφορεία, ξεχασμένοι… Ήταν όμως αξιοπρεπής.

Έμεινε να κοιτάζει το ταβάνι και να ακούει την τηλεόραση “για παρέα”, χωρίς να δίνει ιδιαίτερη σημασία στο πρόγραμμα. Ξαφνικά άκουσε θόρυβο από τη σωλήνα του καλοριφέρ. Νερό… “Άρχισε ο χειμώνας”, σκέφτηκε. Άλλος ένας χειμώνας, που διαδέχεται άλλο ένα φθινόπωρο. Και θα τον διαδεχθεί άλλη μια άνοιξη. “Τι χρονιά να έχουμε, άραγε” αναρωτήθηκε μέσα στην παραζάλη του. Τα φάρμακα μαζί με το φτηνό ουίσκι είχαν αρχίσει να επιδρούν. Σε λίγο θα κοιμόταν, και αν ήταν τυχερός θα συμπλήρωνε τον ύπνο που του έλειπε τις τελευταίες μέρες.

Αύριο θα έπρεπε πάλι να συμπληρώσει δεκάωρο τουλάχιστον στην εταιρία. Δεν τον έπαιρνε να απολυθεί, σκέφτηκε, όχι τώρα. Ίσως, αν μάζευε κάποια λεφτά, αν έβρισκε κάποια καλύτερη δουλειά, αν, αν, αν… ζαλίστηκε. Αποκοιμήθηκε.*

Ρίχνω το μπαλάκι τώρα στους:

αν θέλουν φυσικά!

Οι λέξεις που πρέπει να υπάρχουν στο κείμενο είναι “μολότωφ, εταιρία, εκκλησία, blog και σχολείο“

Μετά από τόση κούραση στα μαθήματα και τα εργαστήρια του τελευταίου εξαμήνου (το οποίο για εμάς, αν δεν απατώμαι, έληξε περίπου 3 εβδομάδες μετά την έναρξή του, ήτοι τα τέλη Νοεμβρίου), η φοιτητιώσα νεολαία της Ελλάδος, ετοιμάζεται για τον σεμνό και ταπεινό εορτασμό της Τσικνοπέμπτης από άκρου εις άκρον της Επικράτειας.

Αφού όλοι μας θα νηστέψουμε με κατάνυξη καθ’όλη τη διάρκεια της Τεσσαρακοστής, μπας και εξαγνιστούμε – ώστε κάποια στιγμή να έρθει η Ανάσταση – απόψε θα εξοπλιστούμε με maalox, zantac, losec και λοιπά βοηθήματα φαγητού, και θα κάνουμε σπονδή στη χοληστερίνη.

Φυσικά, όποιος δεν έχει κλείσει τραπέζι έγκαιρα, θα ταλαιπωρηθεί απεριόριστα απόψε, οπότε κι εμείς οι φοιτηταί, για να μην πολυσκοτιστούμε, θα μαζευτούμε στο φιλόξενο σπίτι του συναδέλφου drcypher για να εξασκήσουμε τα αγριότερα σαρκοβόρα ένστικτά μας, και να ξεπλύνουμε με κρασί αλλά και ουίσκι τις αμαρτίες μας…

Θα επιλεγούν οι καλύτερες φωτογραφίες από το αποψινό γλέντι προς περαιτέρω διαπόμπευση. Stay tuned! Καλή Τσικνοπέμπτη σε όλους!

Μερικές φορές, για να γράψεις, χρειάζεσαι το ανάλογο “μουσικό χαλί”. Περνώντας άλλη μια αρρωστημένα άυπνη νύχτα σε αυτή την δύσκολη περίοδο, έπεσα τυχαία πάνω σε αυτόν τον πιανίστα στο YouTube. Το μουσικό κομμάτι είναι το “Aeris Theme” από το Final Fantasy VII, το καλύτερο βιντεοπαιχνίδι που βγήκε ποτέ. Η εκτέλεση είναι εξαιρετική, κατά την ταπεινή μου άποψη.

Μη σας πρήζω με το Final Fantasy VII τώρα, όμως. Έχω εξαφανιστεί εδώ και τόσες ημέρες για διάφορους λόγους, που σχετίζονται κυρίως με την υγεία μου, σωματική και ψυχική. Έπεσα θύμα της ύπουλης γρίππης μέσα στις γιορτές, και πάνω που την ξεπέρασα, γυρίζοντας στην Αθήνα άρχισα να αντιμετωπίζω ένα κύμα ψυχοπλακώματος. Η σχολή είναι κλειστή, το μέλλον της εξεταστικής αβέβαιο, και η απάντηση της “μπάλας-με-το-υγρό-που-κουνάς-ενώ-λες-την-ερώτησή-σου” στο “θα πάρω πτυχίο το 2007;” ήταν “θα αστειεύεσαι”. Ειρωνία;

Ενώ ξεπερνάω σιγά σιγά το ψυχοπλάκωμα και τον πανικό, φαίνεται ότι η γρίππη έχει αρχίσει και υποτροπιάζει, και αυτό με ανησυχεί ιδιαίτερα. Όλη τη μέρα σήμερα αισθάνομαι σαν να με έχουν πλακώσει στο ξύλο. Ελπίζω να μην καταλήξω πάλι σε ολοκληρωτική ψυχοσωματική κατάρρευση… Με πείσμα και επιμονή, όμως, και κάνοντας ένα βήμα τη φορά, στο τέλος θα τα καταφέρω. Θα επανέλθω εκτενέστερα, άλλη μια (τσαγκαρο)Δευτέρα ξεκινά. Αρχίζει πάλι ο αγώνας για την ισορροπία μεταξύ δουλειάς, ηρεμίας, ξεκούρασης. Απλά αυτή την περίοδο αντιμετωπίζω πολλά και ποικίλα. Τουλάχιστον είναι άσβεστη μέσα μου η ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα επέλθει μια σχετική ομαλότητα. It’s a start. Προς το παρόν με περιμένει το depon μου και το κρεβάτι μου…

Για την καλή μου φίλη Ειρήνη που ανακάλυψε μόλις τους Sigur Rós, το βίντεο του Hoppipola…

Αναδημοσιεύω από το youtube το video clip του Glósóli των Ισλανδών Sigur Rós. Είναι ένα τραγούδι για ένα αγόρι που ξυπνάει κάποια μέρα ανακαλύπτοντας ότι ο ήλιος έχει εξαφανιστεί. Ο κόσμος (του;) είναι βυθισμένος στο σκοτάδι, και ψάχνει να βρει και πάλι τον λαμπρό ήλιο. Η προσπάθεια εν τέλει στέφεται από επιτυχία…

Είναι το τελευταίο που είδα και με συγκίνησε μέχρι δακρύων, δεν ξέρω γιατί. Ίσως είναι η φωνή του Jonsi… είναι ακριβά και τα εισιτήρια για Reykjavik γαμώτο. Που θα πάει όμως…;

Πώς είναι το σύνθημα της φετινής καμπάνιας του Υπουργείου Τουρισμού και του ΕΟΤ για την Ελλάδα; “Live your myth in Greece”. Επίσης η διαφήμιση που απευθύνονταν σε εμάς τους Έλληνες για να δείξουμε “ευγένεια, φιλοξενία, πολιτισμό” ώστε η μαγιωφορούσα αμερικανίδα να αναφωνήσει περιχαρής “we’ll be back!” στο τέλος, ενώ περιστοιχίζονταν από πανευτυχείς ευγενέστατους σωφέρ, σερβιτόρες κλπ…

Που πας ρε Καραμήτρο, όταν στο κεντρικότερο και τουριστικότερο σημείο της Αθήνας, την Πλατεία Μοναστηρακίου, έχεις ένα μαγαζί σαν το Μπαϊρακτάρη όμως; Αυτή είναι η εικόνα που δίνουμε τελικά… Και θα εξηγηθώ, αν και αυτή τη στιγμή τα νεύρα μου είναι το λιγότερο κρόσσια και το στομάχι μου χορεύει συρτάκι υπό τους ήχους των ενισχυτών της πλατείας.

Η συνταγή της επιτυχίας του Μπαϊρακτάρη: Μαγαζί γωνία, 250 τραπέζια, άπειρο προσωπικό και γρήγορο σέρβις, μαγνήτης λόγω της φωτογραφικής έκθεσης του ιδιοκτήτη με κάθε γνωστό πολιτικό, καλλιτέχνη, αθλητή κλπ που περνάει από το μαγαζί. Ποια είναι όμως η άλλη όψη του νομίσματος;

Έχουμε και λέμε. Εκνευριστικά αγενέστατα γκαρσόνια, που σου φέρονται λες και σου κάνουν τεράστια χάρη που σε “εξυπηρετούν”. Σπρωξίματα κλπ στην ημερήσια διάταξη. Όταν επιτέλους παραγγείλεις, νομίζεις πως τα βάσανά σου τέλειωσαν και θα απολαύσεις το φαγητό σου με θέα την δεύτερη πιο άσχημη πλατεία της Αθήνας μετά την Ομόνοια, καθώς και τα everlasting έργα αποκατάστασης του ναού της Παντάνασσας, του “Μοναστηρακίου” per se δηλαδή. Αμ δε! Το μαγαζί από λίγο πριν την Ολυμπιάδα σταμάτησε να σερβίρει στους καθήμενους χρυσοπληρωτές πελάτες του το τυλιχτό κεμπάπ που το έκανε διάσημο, με δικαιολογία τότε την τεράστια κίνηση. Μερίδες μόνο λοιπόν. Ναι, αυτές με το μισό κιλό κρεμμύδι και την καμμένη ντομάτα από πάνω. Ας είναι.

Πρόσφατα στον κατάλογο προσετέθη και το γιαουρτλού, το οποίο αν το δούν οι Πολίτες και Μικρασιάτες γενικότερα, θα μετανιώσουν οικτρά την ώρα και τη στιγμή που εγκατέλειψαν τις εστίες τους, είτε λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής, είτε λόγω των Σεπτεμβριανών και λοιπών διώξεων των απέναντι, και θα προτιμήσουν χίλιες φορές να επιστρέψουν ώς ξένοι στην Τουρκία. Κύριος οίδε από πότε ήταν ψημένο το κεμπάπ και οι πίτες, τα οποία για να παρουσιαστούν ως φρέσκα είχαν θητεύσει σε φούρνο μικροκυμάτων μάλλον για τόση ώρα, ώστε το ξεραμένο κρέας να καίει, και οι πίτες να έχουν πάρει τη μορφή φρυγανιάς. Μαύρες και ξερές. Το καλύτερο βέβαια το αφήνω για το τέλος. Το γιαούρτι με το μισό κιλό πάπρικα, ήταν ΚΙΤΡΙΝΟ και είχε κάνει μια κρούστα άλλο πράγμα. Γενικότερα το όλο πιάτο ήταν μια αηδία, κάτι που παρατηρώ όλο και πιο συχνά στο μαγαζί. Φυσικά ούτε λόγος να το επιστρέψεις στα aforementioned επιτήδεια γκαρσόνια που με ύφος χιλίων καρδιναλίων σου φέρονται λες και είσαι η κακιά ενόχληση στην χρυσοφόρο τους βαρεμάρα. Φυσικά επειδή στο συγκεκριμένο σημείο πληρώνεις το όνομα του μαγαζιού, τις χαμογελαστές φωτογραφίες Καραμανλήδων, Βουλγαράκηδων, Τσοχατζοπουλαίων και σία, καθώς και το τρίπτυχο “Acropolis-Souvlaki-Syrtaki” από δίπλα, ούτε λόγος για τις τιμές. Φαγητό μηδέν, σέρβις αγενέστατο, τιμές St. George Lycabettus!

Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντώ λαμόγια επιχειρηματίες στην εστίαση. Έχω κλάψει πολλές φορές τα λεφτά μου σε ταβέρνες σε νησιά, σε πρωτοκλασάτα τουριστικά μέρη, όπως κι έχω ανακαλύψει σε όλη την Ελλάδα ταβερνάκια με καταπληκτικό φαγητό και τιμές λογικές, αν όχι φτηνές, ακόμα και το φετινό καλοκαίρι της ακρίβειας.. Σε καμία περίπτωση όμως δεν ανέχομαι τέτοιου είδους συμπεριφορά, τέτοιου είδους “εξυπηρέτηση”, τέτοιο φαγητό για τα σκουπίδια στο τουριστικότερο σημείο του κέντρου της Αθήνας. Ειδικά από ένα μαγαζί με ιστορία που πατάει σε 3 αιώνες, για ένα μαγαζί που κοκορεύεται ότι είναι και σημείο πολιτικών ζυμώσεων και εξαγγελιών από την κάθε κυβέρνηση. Θα σέρβιρε κανείς άραγε στον Καραμανλή το “γιαουρτλού” που σέρβιραν σε μένα σήμερα; Ή μήπως τα δικά μου λεφτά έχουν άλλο χρώμα;

Τόσα χρόνια σαν υπεύθυνος για έναν μεγάλο αριθμό ξένων φοιτητών που έρχονται για καλοκαιρινή πρακτική άσκηση στην Αθήνα μέσω της IAESTE, δίνω έναν μεγάλο αγώνα για να παρουσιάσω το καλύτερο πρόσωπο της Ελλάδας, όχι επειδή έχω να κερδίσω τίποτα, αλλά γιατί θέλω να δείξω σε παιδιά που είναι εδώ για λίγο καιρό μόνο ψήγματα του αληθινού τρόπου ζωής των Ελλήνων, όχι μόνο όσα θα δουν σε ταξιδιωτικούς οδηγούς. Και μετά έρχεται ο Μπαϊρακτάρης και το κάθε άλλο λαμόγιο με μαγαζί γωνία για να δείξει το χειρότερο πρόσωπο του ελληνικού τουρισμού, αυτό που θα έπρεπε να έχουμε αποβάλει ανεπιστρεπτί. Ελεεινές υπηρεσίες και τιμές Βρυξελλών. Η φιλοσοφία της ήσσονος προσπάθειας και της μείζονος αρπαχτής. Και να πεις ότι γίνονται μόνο τον μήνα που τρέφει τους 11; Όχι, σε ένα τέτοιο “εστιατόριο”, 12 μήνες και 365 μέρες το χρόνο γίνεται το ίδιο.

“Κύριε” Μπαϊρακτάρη, κατά τη διάρκεια, αλλά κυρίως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας μετέτρεψες ένα μαγαζί με όνομα και ιστορία στο μοναστηρακίσιο κεμπάπ σε βρωμερή ταβέρνα, το φαγητό της οποίας δεν τρώγεται ούτε από τα σκυλιά. Και οι περισσότεροι ξένοι που έρχονται εδώ, γυρίζουν και λένε ότι ο μεγαλύτερος μύθος που έζησαν στην Ελλάδα, είναι αυτός της ελληνικής κουζίνας. Και εμένα προσωπικά μου ματώνει την καρδιά, επειδή ξέρω ότι σε αυτή τη γωνιά της γης έχουμε καταπληκτικό φαγητό, να έχουμε στη “βιτρίνα” τέτοιου είδους μαγαζιά που κάνουν μόνο κακό στο όνομα και την ποιότητα της ελληνικής κουζίνας.

Αλλά δυστυχώς κανένας “επίσημος” δε θα νοιάζονταν ποτέ, αφού είμαι σίγουρος πως με την παρουσία της τηλεοπτικής κάμερας και των φλας για τη φωτογραφική συλλογή, τα φαγητά αίφνης γίνονται γκουρμέ και ντελικατέσεν. Κάθε μέρα όμως, χιλιάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο και δυστυχώς και χιλιάδες πεινασμένοι Έλληνες, τρώνε σε αυτό το μαγαζί τα χείριστα των χειρίστων. Και εξακολουθεί να είναι πρώτο όνομα. Ε όχι, είναι κρίμα.

Θέλετε να ζήσετε το μύθο σας στην Ελλάδα; Κοπιάστε. Μακριά από τον Μπαϊρακτάρη όμως, γιατί το μαγαζί του Λαμογιστάν είναι μια εικόνα που ανήκει στην Ελλάδα που θέλουμε να ΣΒΗΣΟΥΜΕ. Αν ποτέ γίνω διάσημος, να ξέρετε ότι δε θα δείτε ποτέ τη φωτογραφία μου εκεί. Και ορκίζομαι να μην ξανακάνω το λάθος να “φάω” εκεί εφ’όρου ζωής. Άει σιχτήρ πως δε δηλητηριάστηκα νυχτιάτικα…και με το που σηκωθήκαμε από το τραπέζι, σαν κοράκια έπεσαν να καθήσουν οι επόμενοι. Μη χάσουν το ντελικατέσεν. Μακριάαααα!

I spent one month in Minsk, Belarus during the summer of 2003, working for the Institute of Applied Physics in the Academy of Science of the Republic of Belarus. The following blog was written by me during the endless hours i used to spent in the lab practically doing very few things concerning my experiments on Material Physics, (and more specifically Non-Destructive Testing) and is a detailed diary of my time there, with plenty of my own personal comments about this former Soviet country. It was a lifetime experience for me, since i was used to travelling within the EU or the “modern” western world – Belarus was a true revelation for my conscience…

Nikos