“Να έχετε πάντα κατά νου πως το ενδιαφέρον της ζωής κάποιου είναι αντιστρόφως ανάλογο με το ενδιαφέρον του blog του. Έτσι κι εγώ δεν έχω τίποτα ενδιαφέρον να γράψω εδώ παρά μόνο ότι είμαι καλά και περνάω ακόμη καλύτερα”

Πηγή : the iblog team

Αυτό είναι το 100ο post του Blatt im Winde. Καλή χρονιά σε όλους. Αναμένατε σύντομη επιστροφή στο ιστολογείν.

Αληθινά δεν κατάλαβα πότε πέρασε αυτή η εβδομάδα! Όχι ότι ήμουν σκυμμένος πάνω από βιβλία και σημειώσεις, ούτε ότι έτρεχα από δω κι από κει, όπως το συνηθίζω. Παρ’όλα αυτά, σαν χτες μου φαίνεται που έγραφα για τα Κυριακάτικα βράδια, και να που ξημερώνει άλλο ένα ευλογημένο Σαββατοκύριακο…

Οι μέρες περνάνε γρήγορα όταν είσαι απασχολημένος, και ένιωσα ότι αυτή την εβδομάδα ήμουν συνέχεια απασχολημένος. Τώρα καταλαβαίνω γιατί είμαι σε μια μόνιμη κατάσταση εξάντλησης. Αν λειτουργούσε και η σχολή δε, θα ήμουν ακόμη πιο κουρασμένος! Ο τίτλος αυτού του post είναι σίγουρα… μπερδευτικός. Πιστέψτε με, είναι ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό καθώς συλλογιζόμουν τα ατάκτως ερριμμένα γεγονότα των περασμένων ημερών. Όχι ότι έγινε τίποτα το συνταρακτικό και “ιστορικό”, ούτε ότι άλλαξε η ζωή μου προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Γεγονότα μεταφυσικά, που θα έλεγε και ο συμπατριώτης μου De Chirico

Από εκεί που δεν το περίμενα, βρέθηκα να ετοιμάζω βαλίτσες πάλι πάντως προς Βόλο, και αυτή τη φορά δεν είναι για να ξεκινήσω απλά τις “διακοπές” μια βδομάδα νωρίτερα. Όλα στον καιρό τους όμως…

Η Δευτέρα ήταν μια απλή τυπική Τσαγκαροδευτέρα, όπως όλες. Ξύπνημα αργά, νωχελικές κινήσεις και σιγά σιγά νύχτωσε. Αργά και βασανιστικά βήματα μέχρι… το Γουδί όπου συνάντησα συμφοιτητές και περάσαμε ώωωρες παίζοντας επιτραπέζια σε γνωστή φοιτητοκαφετέρια της πλατείας. Πάλι καλά που πρόσφατα ανακάλυψα τα video podcasts, ή για την ακρίβεια έκατσα να ασχοληθώ λίγο και κατέβασα κάποια στο iPod και κυκλοφοορούσα στο δρόμο βλέποντας τις ειδήσεις του BBC και του ZDF (για να μην ξεχάσουμε και τα γερμανικά μας). Τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι θαύμα ότι δεν έγινα χαλκομανία

Την Τρίτη είπα να θυμηθώ κατά που πέφτει το ΕΜΠ (αν και όπως το sex και το ποδήλατο, ούτε αυτό ξεχνιέται) και αποφάσισα να πάω στη Γενική Συνέλευση… Όπως φαίνεται, το εκεί κλίμα καθώς και η απότομη αλλαγή του περιβάλλοντός μου, μου χάρισαν ένα ωραιότατο 38ρι πυρετού που επέμεινε σχεδόν ως σήμερα ακατέβατο. Το είπα εγώ, τι την ήθελα την πολλή εγρήγορση – σε κακό μου βγήκε.

Βέβαια, γύρισα σπίτι και εκεί που χουχούλιαζα στα σκεπάσματα ξοδεύοντας αλόγιστα το χρόνο μου, ήρθε και ένα πολυαναμενόμενο mail: έγινα δεκτός για να παρακολουθήσω το 6ο Σχολείο Φυσικής και Τεχνολογίας Σύντηξης που διοργανώνεται από το Εθνικό Πρόγραμμα Ελεγχόμενης Θερμοπυρηνικής Σύντηξης (αμέ, στην Ελλάδα έχουμε και τέτοιο…) στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στο Βόλο! Θα μου πείτε βέβαια “δεν κάθεσαι στα αυγά σου παιδάκι μου που μου θες πασχαλιάτικα να περάσεις 6 μέρες με 8 ώρες διαλέξεις περί σύντηξης ημερησίως”, αλλά ειλικρινά είμαι ενθουσιασμένος με αυτή την προοπτική! Μετά από περίπου 4 μήνες πλήρους αποστασιοποίησης από τα “ακαδημαϊκά μου καθήκοντα”, αισθάνομαι ότι το μυαλό μου έχει φυράνει σε σημείο του να ξεχάσω και πώς γίνεται η πρόσθεση στο τέλος! Φανταστείτε. Και στα πλαίσια της ολικής ανασυγκρότησης που μου κάνω σιγά σιγά (οι φανατικοί αναγνώστες του blog ξέρουν για τι μιλάω, οι λιγότερο φανατικοί ας κοιτάξουν το tag “Ομφαλοσκοπήσεις” αν έχουν πολύ χρόνο για σκότωμα) ένα γερό ακαδημαϊκό push είναι ό,τι καλύτερο. Θέλω να ξανανιώσω επιτέλους ότι συμμετέχω στη διαδικασία της γνώσης, και αν και ήταν κάπως δύσκολο να εγκριθεί η αίτησή μου (γιατί την έκανα τελευταία στιγμή) εν τέλει όλα πήγαν καλά. Περίεργο ακούγεται αυτό, δεν περίμενα ποτέ ότι θα το έγραφα τόσο εύκολα. “Όλα πήγαν καλά”. Χμ. Για αυτό λοιπόν επιστρέφω στη γενέθλια γη της Μαγνησίας μια βδομάδα πριν την έναρξη των διακοπών του Πάσχα και θα χωθώ στα βαθιά! Ό,τι καλύτερο… έτσι εξηγούνται και οι προαναφερθείσες βαλίτσες.

Βέβαια, ακόμα και τα καλά αυτά νέα για κάποιο καταχθόνιο λόγο τα έμαθα κάποιες ώρες αργότερα από τη στιγμή που μου κοινοποιήθηκαν, εφ’όσον το gmail αποφάσισε ότι το mail του καθηγητή από το Βόλο που με ενημέρωνε ότι γίνομαι δεκτός, μαζί με την επικοινωνία που είχε προηγηθεί και επισυνάπτονταν, ήταν spam! Και δεν προωθήθηκε προφανώς στο Mail Application της Apple – το ανακάλυψα τυχαία όταν μπήκα στο web interface του gmail για να σβήσω τα spam που είχαν μαζευτεί. Άθλιο gmail, γιατί δε θες να πάω μπροστά, μου λες; Γκρρρρρρ… Όπως και να έχει, ο πυρετός συνεχίστηκε ακάθεκτος και την Τετάρτη, οπότε έχασα την πρόβα της χορωδίας του ΕΜΠ…

Η πολυλατρεμένη χορωδία υπολειτουργεί από τις αρχές του 2007 λόγω καταλήψεων. Υποθέτω με κάποιον τρόπο το ίδρυμα δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη και μας “αποθαρρύνει” ευγενικά από το να κάνουμε τις πρόβες μας στα ιστορικά κτήρια της Πατησίων, όπως κάνουμε συνήθως. Μοιραία λοιπόν έχουμε να συναντηθούμε και να τραγουδήσουμε ένα τρίμηνο, κάτι το οποίο για μένα τουλάχιστον είναι βαρύ – έχω ξαναπει σε προηγούμενα ποστ νομίζω πόσο με αποφορτίζει η πρόβα, και αν δεν το έχω ξαναπεί το λέω τώρα. Που να πάω στου Ζωγράφου για πρόβα όμως ο έρμος κι άρρωστος; Οπότε πήγα στην εκδήλωση της 25ης Μαρτίου που κάναμε σήμερα στο ΕΜΠ χωρίς πρόβα και τραγούδησα ωραιότατα μαζί με τους συγχορωδούς.

Ενδιαφέρουσα εκδήλωση και ενδιαφέρουσες ομιλίες, ειδικά από τον πρώην πρύτανη, κ. Μαρκάτο, που έκανε μια ωραία σύνδεση των αγωνιστών του ‘21 με την επίκαιρη συζήτηση για “ξαναγράψιμο” της ιστορίας ορμώμενοι από το περιστατικό με το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού. Βέβαια ήμουν αρκετά παραζαλισμένος, κουρασμένος και άυπνος για να παρακολουθήσω με απόλυτη προσοχή τα λεχθέντα, αλλά μου έμειναν κάποια πράγματα. Το βασικότερο; “Ακόμα και αν όντως το κρυφό σχολειό δεν υπήρξε ποτέ και ήταν στα πλαίσια του αναγκαίου εθνικού μύθου για το νεοσύστατο έθνος, αυτό που πρέπει να μας διδάξει η Επανάσταση είναι το ιδανικό της θυσίας σαν ιδέα, και όχι απαραίτητα μέσω των γεγονότων καθ’ εαυτών” – ή κάτι τέτοιο. Δηλαδή ουσιαστικά ακόμα και αν δεν έγιναν έτσι ακριβώς τα πράγματα, ακόμα μπορούμε να έχουμε ιδανικά βασισμένα σε ιδέες και όχι σε πράξεις. Και όπως λέει και η πολυαγαπημένη φράση από V for Vendetta, “Ideas are bulletproof”, να προσθέσω. Ε ρε γμτ δε θυμάμαι ακριβώς την αποστροφή του λόγου του κ. Μαρκάτου, θα προσπαθήσω να τη βρω σύντομα και να το παραθέσω ακριβώς. Βέβαια, όπως έλεγε και ο Σολωμός, εθνικό ας είναι μόνο το αληθές. Και αυτό το ενστερνίζομαι απόλυτα – άααααλλες κουβέντες μπορούν να ανοίξουν εκεί. (βλέπε τον φραπεδόμαγκα που λέγαμε στο post για τους “300″

Γυρίζοντας ζαβλακωμένος το μεσημέρι σπίτι από το ΕΜΠ, ενώ πρώτα είχα κάνει ένα πλήρες τουρ του κέντρου πουρνό πουρνό πριν πάω στην Πολυτεχνειούπολη για να πληρώσω λογαριασμούς και υποχρεώσεις, ώστε να μη γυρίσω σε 3 εβδομάδες στην Αθήνα και δεν έχω internet, ρεύμα, νερό κλπ, έβγαλα μοσχαράκι να ξεπαγώνει για να δημιουργήσω μαγειρικά. Η πείνα ήταν μεγάλη, ο χρόνος αρκετός και η ενασχόληση ξεκούραστη – τι καλύτερο; Έκατσα λοιπόν στον υπολογιστή, χαλαρή κουβεντούλα και ξεκούραση. Μόλις ξεπάγωσε το κρέας και το έριξα στο τηγάνι για να ετοιμάσω την ωραιότατη σάλτσα που έμαθα από φίλτατο Κρητικό συνάδελφο, τσαααακ πέφτει το ρεύμα. Όχι η ασφάλεια, όχι η γειτονιά, το σπίτι μου! Μόνο στο διαμέρισμά μου, ρεύμα γιοκ. Ωραία, λέω, αυτό μου έλειπε… Υπόγειο, ρολόγια… τελικά ήρθε τεχνικός της ΔΕΗ 2 ώρες μετά για να ανοίξει το ρολόι και να πατήσει ΕΝΑ κουμπάκι. Η πείνα στο μάξιμουμ, το κρέας στο τηγάνι να με κοιτάζει λυπημένο…

Είχε έρθει ώρα για δράση. Άμεση δράση. Εγκατέλειψα το σχέδιο για “πολύ βρασμένο κρέας μέσα στη σάλτσα του μαζί με μακαρόνια μιαμ μιαμ” και πέρασα σε αυτοσχεδιασμό προς κάτι..γρηγορότερο! Ακολουθεί λοιπόν το τέταρτο κρυπτικό σημάδι αυτού του post, η συνταγή.

Υλικά: μοσχάρι νουα σε κομματάκια, μπαχαρικά, γιαούρτι, pumarro με τοματάκια, μέλι, τριμμένο τυρί.

Εκτέλεση: Τσιγαρίζουμε αλύπητα το κρέας με λίγο λάδι. το πασπαλίζουμε εξίσου αλύπητα με αλάτι, μαύρο πιπέρι, κανέλα, κόκκινο πιπέρι, κάρυ, πολύ κάρυ, ρίγανη, τριμένο σκόρδο. Μόλις τσιγαριστεί αρκετά και φωνάξει “έλεος, ομολογώ”, το περιχύνουμε με όλο το πουμαρό μαζί με νερό, ώστε το τηγάνι μας να γίνει κατσαρόλα και να σκεπαστούν τα κομμάτια του κρέατος. Αφήνουμε σε δυνατή φωτιά και ρίχνουμε και καμιά ματιά που και που μη γίνουμε κάρβουνο. Μόλις πάρει να βράζει του ρίχνουμε και μια κουταλιά του γλυκού μέλι για να νοστιμέψει η σάλτσα. Εδώ είναι που παίρνουμε την κρίσιμη απόφαση να μη βγάλουμε κατσαρόλες και μακαρόνια τώρα, γιατί δε θα φάμε ποτέ. Μόλις αρχίσει να εξαντλείται το νερό από το κατσαρολοτήγανό μας, προτού γίνουμε κάρβουνο για δεύτερη φορά, αδειάζουμε το κρέας με τη σάλτσα που αρκεί για να ταϊσει 4-5 άτομα σε ένα μεγάλο πιάτο. Ανοίγουμε το ψυγείο και ανακαλύπτουμε γιαουρτάκι total πλήρες που πρέπει να καταναλωθεί εντός μιας εβδομάδας αλλιώς θα λήξει. Με ένα κουτάλι της σούπας το αδειάζουμε στο υπόλοιπο πιάτο μας, και του ρίχνουμε και λίγη κανέλα αποκλειστικά και μόνο για θέμα οπτικής. Δεν έχουμε ιδέα αν ταιριάζει το γιαούρτι με την κανέλα. Hint: σιχαίνομαι το ρυζόγαλο. Το υπόλοιπο φαγητό μοιάζει να έρχεται από τις Hot Gates της κολάσεως όπως είναι κόκκινο και πυρέσσον, οπότε του ρίχνουμε κάμποσο τριμένο τυρί από πάνω, κατά προτίμηση σκληρό, ουσιαστικά για να μην το βλέπουμε. Επιβεβαιώνουμε ότι έχουμε τεράστιες ποσότητες coke για τη χώνεψη-as-you-eat, φωτιά και λάβρα προμηνύεται. Πρώτα το βγάζουμε μια φωτογραφία για να μείνει στην αιωνιότητα.

Εν συνεχεία το σαβουρώνουμε με συνοπτικές διαδικασίες και ελέγχουμε την ύπαρξη maalox σε στρατηγικά σημεία του σπιτιού, just in case. Τέλος, αντί να πέσουμε να ξεραθούμε για ύπνο μιας και δεν πολυαντέχουμε, καθόμαστε και γράφουμε ασυναρτησίες στο μπλογκ.

Έτσι λοιπόν αναφέρθηκα ακροθιγώς στην επέτειο, στη συνταγή, τη σύντηξη, καθώς και σε όλα τα σουρρεαλιστικά, μεταφυσικά γεγονότα που τα συνδέουν την εβδομάδα που μας πέρασε. Τώρα είναι ώρα να σε αφήσω, mio caro diario, γιατί προβλέπεται busy Σαββατοκύριακο για να δω όσους θέλω να δω πριν φύγω πάλι για 3 εβδομάδες.

Αυτό μάλλον είναι ένα ομφαλοσκοπικό φληνάφημα…

ΥΓ: Ο καλός φίλος Αλέξανδρος από το Ηράκλειο έγινε επιτέλους ΔΕΑ χτες, που το ήθελε τόσο πολύ (εχμ…) Ολιγοήμερες διακοπές τη φετεινή θερινή season λοιπόν, σκέφτομαι να κάνω στην Τήλο, η οποία πιστεύω για τα δικά μου δεδομένα πρέπει να είναι φανταστική. Τι λέτε; Καλημέρα σας!

Επιτέλους βρέχει…
Νερό καθαρτήριο, να μας ξεπλύνει και να μας ξεδιψάσει, ίσως, αργότερα.

Από πέρσι είχε να βρέξει “καλά” στην Αθήνα – ή κάνω λάθος;

Μάρτης – Γδάρτης.

Κύκνειο άσμα ενός χειμώνα που δεν ήρθε…
Καλημέρα σας

Λατρεύω τη βροχή…

Μιας που δεν έχω τίποτα ουσιαστικό να κάνω, και ο χρόνος προς τις διακοπές (από τι; ) του Πάσχα κυλά αντίστροφα, αποφάσισα σήμερα να πάω στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου της Σχολής μου, κάτι που είχα αρκετό καιρό να κάνω. Το “θέαμα” στο θέατρο του παραλόγου δε με απογοήτευσε καθόλου.

Πρώτα, λίγο background: Το ΕΜΠ εν γένει, και η σχολή μου ειδικότερα, υπολειτουργούν εδώ και σχεδόν ένα χρόνο. Τέτοιος καιρός πέρσι ήταν που ξεκινούσαν οι… εαρινές κινητοποιήσεις, αρχικά με μεμονωμένες μονοήμερες και διήμερες καταλήψεις, για να οδηγηθούμε τελικά στις συνεχόμενες καταλήψεις του περσινού Μαΐου – Ιουνίου και την απώλεια της εαρινής εξεταστικής. Κάναμε παρατεταμένες διακοπές το καλοκαίρι, λοιπόν – προσωπικά έφυγα από την Αθήνα στις 6 Ιουνίου και γύρισα 25 Αυγούστου. Δεν έχω παράπονο για την ξεκούραση κλπ. Γυρίζοντας πέσαμε σε διπλή εξεταστική. Η διπλή εξεταστική είναι ένα λογιστικό τερτίπι το οποίο μετέρχονται από κοινού οι “σκληροί” συνδικαλιστές φοιτητές και κυρίως οι καθηγητές, ώστε να “μαζέψουν” όπως όπως την απώλεια της εαρινής, στην προκειμένη περίπτωση εξεταστικής, και να “ξεχειλώσουν” την επαναληπτική εξεταστική του Σεπτεμβρίου κατά 2 με 3 εβδομάδες, ώστε όλα να θεωρηθούν ως διά μαγείας γενόμενα, και αφού συνολικά περάσουμε περί τους 2 μήνες εξεταζόμενοι, να ξεκινήσει το νέο εξάμηνο (με καθυστέρηση). Εδώ θέλω να επισημάνω ότι οι φοιτητές δεν είμαστε ρομπότ. Όσο και να έχουμε προετοιμαστεί (μόνοι μας) κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους, αφού οι σχολές είναι κατά κανόνα κλειστές και τα μαθήματα γίνονται λειψά, κανείς δεν δύναται να είναι σε mode εξεταστικής και να δίνει το 110% του εαυτού του επί δύο μήνες ή και περισσότερο. Όσο “διαβασμένος” και να είναι κάποιος, ανάλογα και με το πρόγραμμά του βέβαια (που συνήθως είναι μια ευγενική προσφορά της εκάστοτε γραμματείας, ως σπονδή στην τυχαιότητα), μετά βίας μπορεί να διαβάσει εντατικά μετά από 4-5 εβδομάδες το πολύ – που είναι και η κανονική διάρκεια μιας εξεταστικής περιόδου, “μονής” (χειμερινών-εαρινών) ή επαναληπτικής (Σεπτεμβρίου, χειμερινών και εαρινών μαζί).

Μετά την τελευταία “διπλή” εξεταστική, ξεκίνησε μετά Βαΐων και κλάδων το νέο ακαδημαϊκό έτος κατά τις αρχές Νοεμβρίου, και η συνέχεια επί της οθόνης σας. Εμείς κάναμε περί τις 3-4 εβδομάδες μάθημα (και αυτές όχι “ανέφελες”) και μετά, κατά τα μέσα Δεκεμβρίου 2006 άρχισε η συνεχόμενη κατάληψη. Μάλιστα, από τις αρχές Ιανουαρίου έχει παύσει κάθε ακαδημαϊκή δραστηριότητα στο ίδρυμα, και τώρα διανύουμε την ενδέκατη συνεχόμενη εβδομάδα απραξίας. Φυσικά, κάθε Τρίτη η “εντολή” για συνέχιση της κατάληψης ανανεώνεται με μεγάλη διαφορά από το φοιτητικό σύλλογο, οπότε στο ΕΜΠ τουλάχιστον κανείς δε δικαιούται να μιλά για μειοψηφίες κλπ. Η κυβερνητική ΔΑΠ, συνήθως δεν κατεβαίνει στις συνελεύσεις. Έχει υιοθετήσει ένα αφ’υψηλού στυλάκι “Δε με ενδιαφέρουν τα όσα γίνονται, συμφωνώ με όλα τα νέα μέτρα, ανοίξτε τις σχολές ρε αλήτες γιατί έχουμε να πάμε και Μύκονο, ουγκ” και μένει εκεί. Σε κάθε συνέλευση μετά βίας παίρνει πάνω από 40 ψήφους, ενώ μια φορά μόνο “κατέβασε κόσμο” και πήρε καμιά εξηνταριά. Μακριά και πάλι από τους τουλάχιστον 70 ψήφους που παίρνει η κάθε μία από τις παρατάξεις που έχουν σηκώσει σημαία τους τον αγώνα κατά της αναθεώρησης του 16 και του νόμου πλαισίου, της Πανσπουδαστικής (ΠΚΣ, πρόσκειται στο ΚΚΕ) και των Ενιαίων Ανεξάρτητων Αριστερών Κινήσεων (ΕΑΑΚ, εξωκοινοβουλευτικοί αριστεροί, συνήθως τροφοδοτούν και τα κανάλια με εφήμερες φοιτητικές περσόνες για τα τηλεπαράθυρα). Αυτό φυσικά, αριθμητικά και να το δει κανείς, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό – το πώς δηλαδή η ΔΑΠ, που γενικά δεν έχει αξιόλογη παρουσία στο Σύλλογο και εν γένει τον αντιμετωπίζει σαν κάτι ενοχλητικό (γι’αυτό συνήθως στα πλαίσιά της ζητάει να ανοίξει η σχολή και να μην ξαναγίνει συνέλευση για κάνα μήνα), και δεν καταφέρνει (ειδικά σε αυτό το τεταμένο κλίμα) ούτε καν να συσπειρώσει αυτούς που απλά θέλουν “ανοιχτή σχολή”, χωρίς κομματικές – παραταξιακές παρωπίδες, σημειώνει τέτοια εντυπωσιακά ποσοστά στις φοιτητικές εκλογές. Στη σχολή μου είναι δεύτερη πίσω από την ΠΚΣ, η οποία προηγείται με βραχεία κεφαλή. Που είναι όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι της ΔΑΠ λοιπόν; Τόσο πολύ έχουν βολευτεί με την όλη κατάσταση και αρέσκονται απλά να εκφράζουν μια μέτρια δυσαρέσκεια, φωνάζοντας εκ του ασφαλούς για “τους αλήτες, τους άπλυτους, που κρατάνε το πανεπιστήμιό μας κλειστό”; Και γιατί φοβάμαι πολύ, ότι όταν ενεργοποιηθούν και πάλι οι γνωστοί μηχανισμοί κατά τις φοιτητικές εκλογές και πανελλαδικά βγει πάλι πρώτη δύναμη η ΔΑΠ, θα έχει την ευκαιρία η κυβέρνηση να πει “η κοινωνία είναι μαζί μας – το λένε τα γκάλοπ. Οι φοιτητές είναι μαζί μας – το είπαν στις φοιτητικές εκλογές (αυτές της αποχής, των πάρτυ, της “καταλογογράφησης” κλπ..) – οπότε, οι διαφωνούντες είναι μια φασιστική μειοψηφία που απλά δε θέλει να κάνει μάθημα”.

Είναι έτσι άραγε; Ίσως το ΕΜΠ να μην είναι το πιο “αντικειμενικό” κομμάτι των φοιτητών – κάθε άλλο. Συνήθως πρώτο ξεκινάει κινητοποιήσεις και τελευταίο τις αναστέλλει. Αυτές και άλλες διάφορες τέτοιες σκέψεις έκανα καθώς έμενα αποβλακωμένος στο έδρανό μου περιμένοντας να τελειώσει η διαδικασία αργά το απόγευμα, η οποία αντίθετα με όσα περιμέναμε μετά την ψήφιση του νόμου, παρέμεινε εξίσου μαχητική και παθιασμένη. Είναι ίσως ρομαντικό για πολύ κόσμο να παλεύει πλέον για να μην εφαρμοστεί και να καταργηθεί στην ουσία ο νόμος – πλαίσιο. Από τα κλασικά highlights σε εμάς, οι πολύωροι καβγάδες μεταξύ ΠΚΣ και ΕΑΑΚ, οι οποίοι αρνούνται να συμπορευτούν (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων), και αφού βλέπουν ότι σε εμάς η ΔΑΠ είναι αποσκελετωμένη, η ΠΑΣΠ μαζεύει περίπου 3-4 ψήφους, η ΕΔΡΑ (ανεξάρτητο σχήμα αποτελούμενο από παιδιά που και θέλουν να κάνουν μάθημα, και να “αγωνιστούν” ενάντια στα νέα μέτρα, οπότε έχει χάσει κάθε ψήγμα προοδευτικότητας) χτυπάει οροφή στους 15 περίπου, αναλώνονται σε κοκορομαχίες που πολλές φορές εξελίσσονται και σε “συντροφικό” ξύλο.

Πώς νομίζετε περνάνε οι ώρες μέσα στη Συνέλευση; Κανείς δεν ακούει κανέναν, οι ομιλητές ξελαρρυγιάζονται και διάφορα μπλοκ τους κράζουν με συνθήματα και τραγουδάκια, ανεξάρτητα από που προέρχονται, μέχρις ότου στο τέλος αφού εμφορηθούμε από ωκεανούς αγωνιστικότητας, “μετρήσουμε κεφάλια”, με συγχωρείτε, “ψηφίσουμε” ήθελα να πω, ώστε να ανανεώσουμε την αντιδραστική και ανυπάκοη απόφαση του Συλλόγου. Θα μου επιτρέψετε να μην μπω σε κριτική τώρα, απλά “δημοσιογραφικά” μόνο περιγράφω το τι γίνεται σε μία συνέλευση. Μου είναι πολύ δύσκολο να πάρω μια σαφή θέση για τα νέα μέτρα, ίσως γιατί προσπαθώ να δω το καλύτερο στον καθένα και δεν μπορώ να πιστέψω την ύπαρξη λαμογιοκαταστάσεων, συμφωνιών κάτω από το τραπέζι, “γραμμών από τα κεντρικά” και ούτω καθεξής. Ουσιαστικά καταλαβαίνω, όπως και ο κάθε νοήμων άνθρωπος, ότι η “κορυφαία αμεσοδημοκρατική διαδικασία του φοιτητικού συλλόγου”, η Γενική Συνέλευση, είναι ένα θέατρο του παραλόγου και εμείς όλοι ακούσιοι (άραγε…) πρωταγωνιστές.

Τουλάχιστον μόλις αποφασιστεί από κάπου ότι ήρθε η ώρα να ανοίξουν οι σχολές, ελπίζω όλοι οι συνάδελφοι μαζί να κάτσουμε κάτω να δούμε τι είναι καλύτερο να κάνουμε από εδώ και πέρα. Ένα εξάμηνο είναι χαμένο, μια εξεταστική επίσης. Και ας κόπτονται κάποιοι ότι “τα εξάμηνα δε χάνονται, μεταφέρονται”. Και ας προσπαθήσουν πάλι να συμπυκνώσουν τις χαμένες εξεταστικές σε διπλές, τριπλές, διπλές και επαναληπτικές μαζί κλπ. Η “διδακτική” ουσία έχει χαθεί, κι ελπίζω τουλάχιστον τούτος ο αγώνας να μην πάει χαμένος, να μη μείνει μόνο ένα εξάμηνο αδίδακτο, μια άρπα κόλλα εξεταστική, ψεκάστε, σκουπίστε κι έξω από την πόρτα. Από τη στιγμή που επιλέξαμε να αγωνιστούμε, ας το κάνουμε σωστά, και όχι με τη λογική του “έλα μωρέ, κάπως θα τα μαζέψουμε στο τέλος…” γιατί τέτοιο αγώνα εγώ δεν τον θέλω. Σέβομαι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των συμφοιτητών μου που κάνει τον κόπο να κατεβεί στη ΓΣ θέλει συνέχιση της κινητοποίησης, οπότε και αυτή συνεχίζεται. Οι αγώνες, όμως, θέλουν θυσίες. Και μπορεί εμείς ως “απεργοί” να μη χάνουμε χρήματα από το μισθό μας και για το ΥΠΕΠΘ να είμαστε απλώς ρέμπελοι που κάνουμε διακοπές, όμως και οι γονείς μας επωμίζονται ένα διαρκές δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος, κι εμείς οι ίδιοι εν τέλει πάμε τη ζωή μας πιο πίσω, εμμένοντας πείσμονες στο να κρατήσουμε κλειστό (αυτό) το πανεπιστήμιο. Και δε μιλάω καν για ποιότητα γνώσης, εντατικοποίηση σπουδών, εντατικοποίηση εξετάσεων που προανέφερα κλπ – το ΕΜΠ είναι ένα τεράστιο εξεταστικό κέντρο.

Τέλος πάντων… με αυτές και με αυτές τις σκέψεις, η σχολή αποφάσισε να συνεχίσει τις κινητοποιήσεις με κατάληψη και πάλι, υπό το πλαίσιο της Πανσπουδαστικής αυτή τη φορά. Άλλη μια εβδομάδα στα ίδια λοιπόν, και το “ραντεβού” ανανεώνεται για την άλλη Τρίτη, στη νέα ΓΣ που θα “μετρηθούμε” ως κίνημα και θα αποφασίσουμε (ώριμα, ελπίζω) τι μέλλει γενέσθαι από εδώ και στο εξής. Δεν ξαναπάω σε ΓΣ πάντως αυτή την περίοδο, ζάλη μου φέρανε τόσες σκέψεις…

Πήγα σήμερα το βράδυ με μια καλή μου φίλη στο “Αττικόν” για να δω επιτέλους τους πολυσυζητημένους 300 του Λιονάιντας, για τους οποίους τόσος ντόρος έχει γίνει και τόσα εκατομμύρια έχουν συρρεύσει στους παραγωγούς και τους συντελεστές – τόσα που νομίζω και οι ίδιοι τρίβουν τα μάτια τους από έκπληξη…

Ομολογώ πως δεν ήξερα το κόμικ του Frank Miller στο οποίο βασίστηκε αυτή η κινηματογραφική μεταφορά, οπότε δεν μπορώ να κρίνω κατά πόσον αυτή είναι επιτυχημένη. Για να διαρρηγνύουν όλοι τα ιμάτιά τους, δεν υπάρχει λόγος να το αρνηθώ. Μπράβο τους που με τη βοήθεια της τεχνολογίας και μόνο δημιούργησαν ένα τόσο πιστό (και επικό) περιβάλλον, αρμόζον σε ένα blockbuster τέτοιων προδιαγραφών. Δεν κρύβω ότι πήγα στην αίθουσα προκατειλημμένος μάλλον αρνητικά για το θέαμα που θα επακολουθούσε. Πείτε με αντιδραστικό, αλλά όταν όλοι ομνύουν σε μια ταινία, είναι σχεδόν σίγουρο ότι εμένα θα μου ξυνίσει και στο τέλος δε θα μου αρέσει. Στην προκειμένη περίπτωση, όποιος ρώτησα ήταν τουλάχιστον ενθουσιασμένος και δήλωνε ότι θα την ξαναπαρακολουθήσει, ενώ εξίσου διθυραμβικές κριτικές είδα και σε διάφορα ιστολόγια που έτυχε να διαβάσω.

Να πω εδώ ότι εσχάτως τα εθνικοπατριωτικά μου αντανακλαστικά είναι μάλλον σε λανθάνουσα κατάσταση (για να μην πω εν υπνώσει), οπότε δεν περίμενα ένα splatter παλιγγενεσίας για να βγω τρέχοντας στη Σταδίου για να ψάξω για πανοπλία – εν ανάγκη να πάρω αυτήν του Κολοκοτρώνη. Παρ’όλα αυτά, η ταινία δε με απογοήτευσε καθόλου – τουναντίον. Υπενθυμίζω εδώ ότι συνήθως μου αρέσουν οι γλυκανάλατες ταινίες, και οι “300″ είχαν όλες τις προοπτικές για να ΜΗ μου αρέσουν… Εντούτοις βρήκα την όλη παραγωγή καλοδουλεμένη, την ιστορία ειπωμένη χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, και με σημαντικό άξονα γύρω από τον οποίο περιστράφηκε η ιστορία το εξιδανικευμένο σπαρτιατικό δίπτυχο “Honour and Respect”. Σε πάμπολλες στιγμές στην ταινία αυτό μου έκανε εντύπωση. Στα συν επιπλέον προσθέτω και την *συγκλονιστική* απαγγελία του “ω ξειν, αγγέλειν Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι” στο τέλος από τον αφηγητή, λίγο πριν τη μάχη των Πλαταιών. Έξυπνο πέρασμα και τελείωμα, πολύ έξυπνο.

Όπως επισημαίνω και στον τίτλο του post αυτού όμως, αυτό που με προβλημάτισε πάρα πολύ στη συνέχεια (και με τριβέλιζε και τις ημέρες πριν δω την ταινία, γι’αυτό ίσως και να το απέφευγα ή τουλάχιστον να μην το επεδίωκα με ζέση) ήταν αυτό ακριβώς το ερώτημα. Εμείς οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων εν γένει, πειθόμεθα τοις κείνων ρήμασι; Πάρα πολύ εύστοχα το λέει ο neofitos στα post του “300 φλώροι” αλλά και “300″. Αν οι 300 εκείνοι Σπαρτιάτες ήξεραν από μια μεριά ποιοι θα είναι οι απόγονοί τους που κληρονομικώ δικαιώματι έχουν εργολαβικά αναλάβει την ιστορική συνέχειά τους – και κομπάζουν για τις νίκες και τη δόξα του αρχαίου κόσμου ρουφώντας το φραπεδάκι στην πλατεία, σίγουρα θα έπαιρναν και όλα τα αρσενικά παιδιά τους στη μάχη, ώστε να μη μείνει Σπαρτιάτης για Σπαρτιάτης.

Το χειρότερο είναι ότι όσο πιο τζάμπα φραπεδόμαγκας είναι κάποιος, τόσο περισσότερο θωρακίζεται πίσω από το αρχαίο-ελληνιστικό-βυζαντινο-επαναστατικό κλέος (διαλέξτε και πάρτε) και εκεί που παίζει το κομπολογάκι του και τραβάει τζούρα από το τσιγαράκι του νιώθει περηφάνεια και ολοκλήρωση, επειδή είναι ευθύς απόγονος του Περικλή, του Σωκράτη, του Λεωνίδα και του Αλέξανδρου. Και αυτό δημιουργεί με τη σειρά του μια φαυλοκυκλική κατάσταση που επιτείνει την εθνική ψύχωση του περιούσιου λαού που μας διακατέχει παλαιόθεν. Τι κάνουμε εμείς σήμερα για να σταθούμε στο ύψος των ιδανικών που μας κληροδότησαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, λοιπόν; Συνήθως οχυρωνόμαστε πίσω από την ύπαρξή τους, έχουμε τη βαθιά πεποίθηση ότι όλοι, και ο Θεός ο ίδιος, μας χρωστάνε και αποκτούμε μια υπερφίαλη συμπεριφορά με σαθρά θεμέλια.

Είχα μπει σε ένα ταξί τις προάλλες, και έπεσα πάνω σε έναν γελοίο ταρίφα που ενώ είχε σταματήσει το σχολείο στην Πρώτη Γυμνασίου (“για να μην μπει στα γρανάζια του συστήματος”, όπως περήφανα έλεγε), είχε το θράσος να βγάζει φιλιππικούς κατά των νεοελλήνων, της παιδείας, της χώρας, ο,τιδήποτε του ερχόταν στο μυαλό. Πιπιλίζοντας μόνιμα την αποστροφή “Ελληνάρα”, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι την ίδια στιγμή ενσάρκωνε ο ίδιος το χειρότερο πρότυπο αυτού που καθύβριζε σκαιά. Direct link με Λεωνίδα και τζάμπα μαγκιά κι αυτός ο τύπος, είχε λύσει το πρόβλημά του – εφ’όσον ήταν Έλλην (και δη “ψαγμένος”, κατά τα λεγόμενά του), είχε πιάσει τον παπά από εκεί που ξέρουμε και μπορούσε να κράζει ανενόχλητος τους πάντες και τα πάντα. Νόμιζε ότι “μου την είπε” υποχρεώνοντάς με να φορέσω ζώνη (ξέρετε πώς αντιδρούν οι 999 στους 1000 ταξιτζήδες αν κάποιος το κάνει) και μέσα του ένιωσε σίγουρα “ανώτερος” και “σωστός” – ενώ παράλληλα φώναζε σε ανυποψίαστους περαστικούς “είστε Μάο-μάο ρεεε!”

Αυτή η επαχθής νοοτροπία σαν καρκίνωμα έχει διαπεράσει όλες τις πτυχές της ελληνικής κοινωνίας, και μετά αναρωτιόμαστε γιατί τρώμε τις σφαλιάρες τη μία μετά την άλλη. ΄Αλγος. Άγος.

Η σκέψη εδώ, είναι σχεδόν ποινικοποιημένη. Η δράση, ομοίως. Ο ωχαδελφισμός και η λαμογιοποίηση κυβερνάν, και όσο κανείς δεν κάνει κάτι για αυτό τα πράγματα θα γίνονται όλο και χειρότερα. Όχι ότι θα αλλάξει κάτι ριζικά – κάθε άλλο. Η ευδαιμονία που εξαπλώνεται (μαζί με τη δυστυχία που σαν σαράκι τρώει τις σάρκες) το απαγορεύουν. Απλά νιώθω μερικές φορές ότι συλλογικά οδεύουμε προς μια κατάσταση πλήρους απάθειας και νωθρότητας. numb. Comfortably numb, αν θέλετε. Σε τίνων τα ρήματα πειθόμαστε σήμερα;

“Tonight we dine in Hell”, φώναξε ο Λεωνίδας στους λίγους εναπομείναντες (και ηρωικά πεσόντες) πολεμιστές του. Εμείς αφού τσακίσαμε το popcorn και τα Νάτσος, αφού πετάξαμε όλα τα απομεινάρια στην κινηματογραφική αίθουσα ανακράξαμε έμπλεοι εθνικής υπερηφάνειας: “Tonight we dine at Applebee’s” (που λέει και ο Νεόφυτος), και ελαφρά τη καρδία με φουσκωμένα τα πνευμόνια με μια δόξα την οποία καταληστέψαμε, αλλάξαμε πλευρό…

ΥΓ1: Διαβάστε κι εδώ την “πολιτική” διάσταση του θέματος με όρους τρέχουσας επικαιρότητας

ΥΓ2: Παρ’όλα αυτά, για να “ισορροπήσω” λίγο και σχετικά με τους αρχαίους Σπαρτιάτες, που μόνο θεματοφύλακες της δημοκρατίας δεν ήταν, έψαξα λίγο περισσότερο στα μπλογκς και ανακάλυψα αυτό το post από τον Αλέξανδρο που θέτει και μια άλλη – εξίσου σκληρή αλλά και δίκαιη – παράμετρο στα πράγματα. Totalitarian η αρχαία Σπάρτη, αλλά στην ταινία τουλάχιστον έγινε ειδική μνεία στον “ευγενή” (noble) χαρακτήρα της θυσίας “για την πατρίδα” – θέμα τιμής και σεβασμού, που λέω και στο κυρίως σώμα του post…

Οι τελευταίες δέκα μέρες ήταν πλήρεις, πληρέστατες. Δεν είχα το χρόνο να μείνω ήρεμα μπροστά στον υπολογιστή μου και να ανανεώσω το μπλογκ μου, από τη στιγμή που έκανα κάνα χιλιάρικο χιλιόμετρα από Βόλο στη Θεσσαλονίκη, από εκεί πάλι στο Βόλο, με τελική επιστροφή στο σπιτάκι μου στην Αθήνα, μετά από απουσία περίπου ενός μήνα. Φιλοξένησα έναν Τούρκο φίλο στην Ελλάδα για μία εβδομάδα (πολλές εντυπώσεις που θα αποτελέσουν αντικείμενο ξεχωριστού ποστ), σε ανταπόδοση της επίσκεψής μου στην Κωνσταντινούπολη το καλοκαίρι του 2005. Ωραία πέρασα, δεν έχω παράπονο… μόνο που τώρα κλασικά είμαι πολύ κουρασμένος, ταπί και ψύχραιμος. Είδα και τους αγαπημένους μου φίλους και συμφοιτητές που μου είχαν λείψει, δυστυχώς με δυσάρεστη αφορμή – την κηδεία ενός καθηγητή μας στο ΕΜΠ, που έφυγε πρόωρα. Χάσαμε έναν Δάσκαλο, κρίμα, πολύ κρίμα…

Το καλό τουλάχιστον είναι ότι γύρισα πάλι στη βάση μου πολύ σοφότερος και πιο κατασταλαγμένος, αφού είχα όλο το χρόνο και τη διάθεση να σκεφτώ όσα με απασχολούν, κατά την περίοδο της “αναγκαστικής” σχόλης. Εδώ θα είμαστε και θα τα λέμε όμως. Προς το παρόν, κατάφερα να καταβάλω τον οργανισμό μου αρκετά τις τελευταίες μέρες, και χρειάζομαι ξεκούραση πάνω απ’όλα. Σιγά σιγά θα ξαναβρώ τους ρυθμούς μου όμως και θα αρχίσω πάλι να ανανεώνω το ιστολόγιο…

Μέχρι να επιστρέψω, 2 πραγματάκια (όντως, 2!) :

Έρχονται μέρες δύσκολες από ότι φαίνεται, μιας και ανοίγει η σχολή και αρχίζει το συμμάζεμα των ασυμμάζευτων. Συνηθισμένα τα βουνά απ’τα χιόνια… προς το παρόν σας χαιρετώ, ώρα για ξεκούραση – πολυτέλεια με ημερομηνία λήξης!

Αφού ξεπέρασα και τα 4000 views στο ταπεινό μπλογκάκι μου, σαν σωστός μαθηματικοφυσικός είπα να κοιτάξω το admin panel του wordpress και να κάνω μια πρόχειρη στατιστική αποτίμηση. Μιας και δεν έχω κάτι να πω για το “Yassou Maria”, το νέο νόμο-πλαίσιο (όχι ακόμα τουλάχιστον), και δεν λέει να αυτοψυχαναλυθώ πάλι σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, τι καλύτερο από μια πρόχειρη έρευνα; Άλλωστε το metablogging και το “περί ιστολογίων” είναι πάντα ενδιαφέροντα για τους μπλογκολογούντες άνευ μαλακίας…

Λοιπόν…ας ξεκινήσουμε από αριθμολαγνεία. Όποτε γράφω ένα καινούριο post, μπαίνουν σταθερά περίπου 50 άτομα ημερησίως (views) για να διαβάσουν τι έγραψα. Για την ακρίβεια έχω περίπου 20-30 άτομα που με διαβάζουν μέσω RSS βρέξει χιονίσει. Υποθέτω είναι ξαδέρφια, φίλοι, αυτοί που έχω πληρώσει για να με διαβάζουν κλπ. Από εκεί και πέρα, όταν καταπιάνομαι με κάτι που διατίθεμαι να υποστηρίξω, είτε με κομμεντάρισμα στη μπλογκόσφαιρα, είτε με θέματα που κάνουν τζιζ, μπορεί να πιάσω και 200 viewers. Αν υποθέσουμε ότι οι μισοί από αυτούς είναι συνμπλόγκερς που με έχουν στα υπ’όψιν, και οι άλλοι μισοί συμφοιτητές και φίλοι που με διαβάζουν ούτως ή άλλως, είμαι σε καλό δρόμο για να γίνω μια μέρα pretend-έρης…

Μένει το πιο “ζουμερό” κομμάτι, όσοι έρχονται τυχαία στο blog μου μέσω google και λοιπών μηχανών αναζήτησης… ποιοι είναι αυτοί λοιπόν που επισκέπτονται το Blatt im Winde στην τύχη, επειδή αυτό τους έβγαλε σαν αποτέλεσμα σε κάποια αναζήτησή τους ο Γούγλης; Τι μας λένε τα στατιστικά μας;

Πρώτα από όλα, πρέπει να ετοιμάζομαι για μήνυση δυσφήμισης από τον “συμπαθή” κ. Μπαϊρακτάρη. Πρέπει να του έχω κάνει πολλή ζημιά διαχρονικά, αφού από το Σεπτέμβριο του 2005 που παρ’ολίγον να δηλητηριαστώ από το δήθεν “παραδοσιακό” κεμπαπτζίδικο του Μοναστηρακίου μέχρι σήμερα, το συγκεκριμένο post προσελκύει σταθερά κόσμο καθημερινά, κυρίως αδαείς που ψάχνουν στο γούγλη για συνταγές γιαουρτλού κεμπάπ κλπ. Κρίμα που δεν μπορώ να τους βοηθήσω, αλλά χαίρομαι που βάζω ένα λιθαράκι στην αποδόμηση της φήμης του χειρότερου ίσως χώρου εστίασης στην ελληνική επικράτεια. Κάποιοι που ψάχνουν συγκεκριμένα για “Μπαϊρακτάρης Μοναστηράκι” και καταλήγουν στο Blatt im Winde, ελπίζω να αναθεωρήσουν άρδην σχετικά με το συγκεκριμένο χώρο…

Από εκεί και πέρα, η δεύτερη μεγάλη ομάδα επισκεπτών μέσω Google ψάχνει για ταξίδια. Search items; “Τρένα”, “Βόλος – Αθήνα”, “ταξίδια”, “φωτογραφίες”, “Σερβία Χριστούγεννα”, “Βουδαπέστη”, “διαδρομή”, “Κομοτηνή – Αλεξανδρούπολη”, “Στο Πήλιο το Πάσχα”, “αίθουσες αναμονής”, “αεροδρόμια” κλπ… Ελπίζω να μην απογοητεύονται όταν καταλήγουν στο blog μου, λίγο πολύ έχει να κάνει με όλα τα ανωτέρω. Που να αρχίσω να γράφω και σοβαρές ταξιδιωτικές περιγραφές, ή να σηκώσω φωτογραφίες με αξιώσεις…

Μία τρίτη υποκατηγορία, που θα μπορούσε να ενταχθεί και στη δεύτερη, είναι αυτή που έχει να κάνει με τον μήνα που πέρασα στο Minsk της Λευκορωσίας το 2003 σαν εργαζόμενος στο εκεί ινστιτούτο εφαρμοσμένης Φυσικής. Άλλοι ψάχνουν γενικά για το Minsk, άλλοι για τα φαγάδικά του, άλλοι για τη σφαγή στο Khatyn κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο… χαίρομαι ιδιαίτερα που τα πρώτα φοβισμένα βήματά μου στο ιστολογείν, το 2003, είναι ακόμα και σήμερα χρήσιμα για κάποιους που ψάχνουν για τη Λευκορωσία…

Μια τέταρτη ομάδα ανθρώπων, ίσως η σημαντικότερη για μένα, είναι αυτοί που μου δείχνουν καθημερινά ότι δεν είμαι ο μόνος “βλαμμένος” που ιστολογεί. Ούτε ο μόνος ανασφαλής… δείτε για τι ψάχνουν: “αναβλητικότητα”, “φυσάει”, “κομματικά ΜΜΕ”, “πομφόλυγες”, “φληναφήματα”, “πώς είσαι ερωτευμένος”, “γαληνεύω κοντά σου”, “τη βροχή – πρωτοβρόχια”, “διάβασμα χωρίς άγχος”, “ερωτευμένος μια ζωή”, “τι είναι το λαμόγιο”, “τι είν’ η πατρίδα μας”, “νηπιαγωγεία Βόλου”, “quarter-life crisis”, “τι να κάνω όταν μεγαλώσω”, “μην κάνω επανάσταση”, “συναίσθημα χαράς”, “δυσθυμία”, “πασιέντζες” κλπ… Άβυσσος η ψυχή του κυβερνοναύτη, άβυσσος η ψυχή και του blogger… Τουλάχιστον δεν έχω ακατάλληλες δι’ανηλίκους επισκέψεις – μήπως πρέπει να βάλω και λίγη τσόντα;

Τέλος, κάθε τόσο πολλοί με ψάχνουν είτε με ονοματεπώνυμο, είτε ως “nikolakis blogger” και διάφορα άλλα συναφή terms. Θέλω πραγματικά να πιστεύω ότι όσοι με γνωρίζουν προσωπικά μπορούν ανά πάσα στιγμή να με ρωτήσουν “ρε μλκ, ποιο είναι το μπλογκ σου”, παρά να με ψάχνουν στο Google

Όπως και να έχει, αυτούς τους 4000 και όλους γενικά τους ευχαριστώ όποτε περνάνε να διαβάσουν ό,τι γράφω. Συνήθως είμαι αδιάφορος, αλλά μπορεί μια στο τόσο να γράψω και κάτι που να αξίζει να διαβαστεί από παραπάνω από ένα άτομα. Θα συνεχίσω να γράφω τα αδέξια πονήματά μου σε κοινή θέα, αφού καθαρός ουρανός αστραπές δε φοβάται… Εν τέλει, οι στατιστικές είναι για τους στατιστικολάγνους. Ας συνεχίσουμε να κάνουμε το κέφι μας ιστολογώντας…

Βαρύς αχός ακούγεται στην εν Ελλάδι μπλογκόσφαιρα εδώ και 2 εικοσιτετράωρα σχετικά με το θέμα της Προμηθέας, που ανέκυψε από ότι κατάλαβα μετά την ομιλία του συγκεκριμένου κοριτσιού στην εκδήλωση που οργάνωσε η ελληνική κοινότητα του Σικάγο για τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών.

Εκτός από την ίδια την είδηση, κουβέντα έχει ξεκινήσει στην καλύβα, τον Greek History X, την X-Psilikatzou, ίσως και αλλού. Η κοπέλα αυτή είναι ήδη στα 15 της πτυχιούχος μαθηματικός από πανεπιστήμιο της Μοντάνα, στις ΗΠΑ, και η ομιλία της στην εκδήλωση που προανέφερα ξεσήκωσε μεγάλες αντιδράσεις, αφού παρομοίασε τον Ιουστινιανό με τον Πολ Ποτ των Ερυθρών Χμερ, και γενικά ο λόγος της ήταν ένας φιλιππικός κατά του Χριστιανισμού, ο οποίος κατά την άποψή της έκανε τρομακτικό κακό στον ελληνικό πολιτισμό.

Δε θα υπερασπιστώ το ελληνοχριστιανικό ιδεώδες εδώ, κάθε άλλο. Όλη η ομιλία της νεαράς, όμως, την οποία μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει εδώ, βρίθει ακραίων χαρακτηρισμών σχετικά με την Ελλάδα και το τι είναι για την ίδια. Είναι λίγο πολύ γνωστό ότι η μετάβαση από τον αρχαίο και ελληνιστικό κόσμο προς τη Βυζαντινή εποχή δεν ήταν ομαλή και αναίμακτη. Δεδομένης και της κατάστασης που επικρατούσε εκείνες τις εποχές σε όλη την Ευρώπη, μάλλον μιλάμε κανονικά για τον καθ’ημάς μεσαίωνα – δε νομίζω να αντιδρά κανείς σε αυτό, πέρα από κάποιους ακραίους. Η άποψη αυτή είναι θεμιτή όταν εκφράζεται σωστά και με μετριοπάθεια… τι γίνεται όμως όταν συμπληρώνεται από ένα παραλήρημα για την ανωτερότητα των αρχαίων Ελλήνων, τη δήθεν… αυτοφυία του ελληνικού αλφαβήτου και ένα σωρό άλλες ανοησίες σαν αυτές με τις οποίες καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από Σακκέτους-Πακέτους, Αδώνι Γεωργιάδη, Λιακό, κλπ… Πολύς λόγος έχει γίνει, κυρίως στην καλύβα, και δεν σκοπεύω να ξαναανακαλύψω τον τροχό εδώ. Αυτό που με κέντρισε περισσότερο όμως, είναι το ότι το συγκεκριμένο άτομο είναι καταφανές ότι δε στέκεται και πολύ καλά…

Πρώτα από όλα, το όνομα. “Προμηθέα”; Και μάλιστα, όπως λέει το ΒΗΜΑ σε παλιό άρθρο του για την κοπέλα αυτή, “Προμηθέα Ολυμπία Κυρήνη Πυθία”;;; Hello? Gimme a break… Υπάρχουν κι άλλα αρχαιοελληνικά ονόματα τα οποία θα μπορούσε να διαλέξει η μικρή, λιγότερο… περίεργα.

Σπουδάζω μαθηματικά και φυσική εδώ και κάμποσα χρόνια, και έχω μία κάποια “από μέσα” σχέση με αυτές τις επιστήμες. Ένα παιδί με αυξημένη ευφυία, δεν παύει να είναι παιδί. Και σίγουρα όλες αυτές οι σπουδές, μαζί με μια ωραιοποιημένη εικόνα για την Ελλάδα μάλλον την πείραξαν. Το πανεπιστήμιο έχει λόγο που βρίσκεται σε συγκεκριμένη ηλικιακή βαθμίδα… ακόμα κι ο Gauss, που ήταν παιδί θαύμα στα μαθηματικά, δεν είχε και τον πιο ομαλό χαρακτήρα.

Τέλος πάντων… ίσως και να ζηλεύω που η κοπέλα είναι όντως παιδί-θαύμα, αλλά από την άλλη ανησυχώ ότι ένας άνθρωπος αυτής της ηλικίας, και με αυτό το ταραγμένο background που περιγράφεται στο ρεπορτάζ του Βήματος, δεν έχει και την πιο ορθή κρίση.

Όταν αντιπαραθέτεις σε ένα δόγμα (τον ελληνοχριστιανισμό) ένα άλλο (την προγονοπληξία), ο μόνος χαμένος είναι ο Ορθός Λόγος… Και σίγουρα δε χρειαζόμαστε δεκαπεντάχρονο Λιακόπουλο σε αυτή την έρμη την Ελλάδα. Ακόμα και με μυαλό νομπελίστα.

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί γιατί ιστολογώ. Είναι μια εσωτερική παρόρμηση να βγάλω τα εσώψυχά μου στον πιο δημόσιο χώρο που υπάρχει; Πιστεύω ότι έχω κάτι να πω και κάνω φιλότιμες προσπάθειες; Κύριος οίδε…

Διαβάζω εδώ και χρόνια blogs, αλλά στο συντριπτικό ποσοστό μένω παρατηρητής – όχι γιατί δεν έχω κάτι να σχολιάσω, αλλά γιατί τις περισσότερες φορές νιώθω ότι μου αρέσει περισσότερο να λειτουργώ ως δέκτης, και όχι ως πομπός. Όταν ήμουν μικρότερος δεν έβαζα γλώσσα μέσα. Καθώς μεγάλωνα όμως, έγινα σταδιακά σιωπηλός – τουλάχιστον εσωτερικά. Επιφανειακά εξακολουθώ να μη βάζω γλώσσα μέσα, και μάλλον θεωρούμαι υπέρ το δέον κοινωνικός. Στο συντριπτικό ποσοστό των περιπτώσεων όμως, αποφεύγω τις de profundis εξομολογήσεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Τουλάχιστον προφορικά. Εκτός αν…

Δώσε μου όμως πληκτρολόγιο… ή ακόμα καλύτερα, μολύβι και χαρτί. Τότε μπορώ να γίνω ποταμός και να εκφράσω όσα δεν μπορώ με λόγια. Πάλια αρχή μου είναι να μη χρησιμοποιώ ποτέ διορθωτικό ή delete. Γράφω και δε σβήνω. Είναι όμως γενικότερο το φαινόμενο αυτό; Ανοιγόμαστε όλοι αυτές τις μέρες όσο παλιότερα; Ή περιμένουμε όλοι να ανοίξουμε την καρδιά μας με ένα sms, ένα e-mail, ή, το χειρότερο, γράφοντας σε ένα ιστολόγιο εις επήκοον όλων; Με αυτές τις σκέψεις, και άλλες πολλές να με απασχολούν, πήγα σήμερα στο θεατράκι της Παλιάς Ηλεκτρικής εδώ στο Βόλο για να παρακολουθήσω την παράσταση “Η κλήσης σας προωθείται…” ή “Αναμείνατε στο ακουστικό σας”, τη διασκευή από τον Σπ. Μαβίδη για το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Βόλου του “Denise calls up”, της bitter κωμωδίας του Hal Salwen που έχει γυριστεί σε ταινία το 1995. Η υπόθεση; 8 σύγχρονοι νεοϋορκέζοι, πηγμένοι από τη δουλειά και χωρίς χρόνο, σε σημείο να κανονίζουν ραντεβού για μήνες μετά, επικοινωνούν μόνο τηλεφωνικώς. Ακόμα και τραγικά γεγονότα, όπως ένας θάνατος που συγκλονίζει όλη την “παρέα” περνάει έτσι, αφού κανείς “δεν προλαβαίνει” να πάει ούτε στην κηδεία της ψυχής της παρέας. Οι περισσότεροι δεν έχουν καν συναντηθεί διά ζώσης, και είναι “ο φίλος του φίλου”. Αδυσώπητη καριέρα, φιλοδοξίες, καθόλου χρόνος, μοναξιά. Ικανοποιούνται όμως οι ανάγκες για προσωπική και κοινωνική επαφή μέσα από ένα τηλεφωνικό καλώδιο;

Το θετικό είναι ότι εν τέλει, ενώ φαίνεται ότι κανείς δε θα συναντήσει κανέναν, ο αρχιτέκτονας Μάρτι συναντά την ζωγράφο Ντενίζ, με την οποία απέκτησε τυχαία παιδί (ήταν δωρητής σπέρματος και η ανασφαλής Ντενίζ ήρθε σε τηλεφωνική επαφή μαζί του) και φεύγουν μαζί. Αισιόδοξο μήνυμα, αν μη τι άλλο. Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ, ομολογώ ότι δεν είμαι καθόλου καλός στο να περιγράφω παραστάσεις. Πολύ συγκινήθηκα πάντως…

‘Εφυγα από το θέατρο με πολλές σκέψεις… μπορεί να μην έχουμε φτάσει ακόμα στο ακραίο σημείο που ζουν οι ήρωες της θεατρικής παράστασης, αλλά οι ζωές μας στις μεγάλες πόλεις δεν απέχουν και πολύ από αυτό. Συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν συμφοιτητές, φίλοι μου στην Αθήνα, που αν και μιλάμε σχεδόν καθημερινά στο τηλέφωνο, λόγω αποστάσεων και διαφορετικών προγραμμάτων βλεπόμαστε μόνο τρεις τέσσερεις φορές το χρόνο. Δεν θέλω να αποξενωθώ και να επικοινωνώ με τους φίλους και αγαπημένους ανθρώπους μου μόνο μέσω τηλεφώνου και Internet. Είναι μεν τεράστια ευκολία, γιατί έτσι κρατάς την επικοινωνία με ανθρώπους που τα προγράμματα και οι αποστάσεις σας κρατάνε μακριά, αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με μια κούπα ζεστό καφέ από κοντά. Είναι πολύ διαφορετικό, και δυστυχώς (ή ευτυχώς) δεν μπορεί να υποκατασταθεί από μια τηλεφωνική συσκευή ή έναν υπολογιστή. Δεν μπορείς να αγκαλιάσεις το τηλέφωνό σου άλλωστε…

Αν βρεθείτε στο Βόλο μέχρι τα τέλη Μαρτίου, περάστε από το θεατράκι της Παλιάς Ηλεκτρικής. Η παράσταση πραγματικά αξίζει…

Το καλό είναι ότι σιγά σιγά μπαίνω και πάλι σε τροχιά “εσωτερικής” ανόδου, επειδή τον τελευταίο καιρό ένιωθα να λυγίζω. Από τη μια η κλειστή σχολή που με αναγκάζει να αναβάλω επ’αόριστον τα όποια σχέδια είχα για μετά, από την άλλη η ανασφάλειά μου για το μέλλον, οι καιροί αυτοί είναι δύσκολοι. Χρειάστηκα χρόνο ξεκούρασης, ανασύνταξης, φιλοσόφησης – και τον έχω. Είναι ώρα λοιπόν πια για να αρχίσω να βάζω τα πράγματα σε μία σειρά, όσο μου επιτρέπεται, και να δω τι θα κάνω στη συνέχεια – το χειρότερο πράγμα για έναν ανασφαλή άνθρωπο είναι να του τραυματίσεις το καλοδουλεμένο του σχέδιο.

Κι επειδή είδα πως δεν μπορούμε να έχουμε τον απόλυτο έλεγχο των πάντων, ούτε μπορώ να ξεκινήσω να φτιάξω νέο σχέδιο από το μηδέν, αποφάσισα ότι το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να κάνω focus στα όνειρά μου. Ακόμα κι αν είναι τραυματισμένα, μπορώ να τα επιδιορθώσω με τον βέλτιστο δυνατό τρόπο.

Έρχονται μέρες αλλαγών, μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες… ε;

Αυτή τη στιγμή που γράφω είμαι επιεικώς πτώμα…με 8 ώρες ύπνο τις τελευταίες 48, και έχοντας πίσω μου ένα εξοντωτικό μεν, συναρπαστικό δε διήμερο. Το ταξίδι με το αυτοκίνητο για τη Θεσσαλονίκη ήταν τέλειο από κάθε άποψη – τελικά μάλλον μου πάει ο δρόμος. Όχι ότι είχα ποτέ και καμιά αμφιβολία – από μικρός κατάπινα άσφαλτο και ράγες με χαρά!

Οι κάθε λογής φόβοι μου ότι θα κολλήσω στην κίνηση, θα χαθώ στη Θεσ/νίκη, θα τρακάρω, θα, θα, θα..αποδείχτηκαν παντελώς αβάσιμοι – είμαι driver καλός. Αυτό το υποχρεωτικό σπασονευρωτικό “Ν” να μην είχα… ας όψεται που φοβάμαι την τσιμπίδα της τροχαίας Πάλι καλά βέβαια που υπήρχε κανονισμένο parking από πριν κοντά στο σπίτι του φίλου που με φιλοξένησε, ειδάλλως ακόμα θα έψαχνα…

Το διήμερο αυτό – ή μάλλον 24ωρο για να είμαι ακριβέστερος, δεν έκανα “τουρισμό” στη Θεσσαλονίκη – οπότε οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι μάλλον φτωχές. Άλλωστε η σχέση μου με αυτή την πόλη είναι μια βαθιά και παλιά αγάπη που καμιά φωτογραφία δεν μπορεί να εκφράσει. Μεγάλη ιστορία όμως… Μείναμε σπίτι με τον κολλητό μου το Γιώργο που με φιλοξένησε και περάσαμε εξίσου καλά, όσο με το αν κάναμε τσάρκα σε όλα τα μπαρ του κέντρου – σίγουρα καταναλώσαμε ανάλογη ποσότητα αλκοόλ και κάναμε πολύ καλό tour down memory lane. Αερολογώ με ατάκτως ερριμμένα φληναφήματα όμως – ώρα για τις (λίγες) φωτογραφίες, και μετά νάνι. Κομμάτια είμαι…

Η αψίδα του Γαλέριου, η θρυλική Καμάρα…

Ερείπια του Ανακτόρου του Γαλέριου, Πλατεία Ναυαρίνου

Έξω από το αναγνωστήριο του ΑΠΘ

Η παραλιακή λεωφόρος Νίκης, στο βάθος ο Λευκός Πύργος